Με μια θα έλεγα κομματικά υποτονική ανακοίνωση, που εξέδωσε χθες το ΑΚΕΛ, μιλά για το…ΑΚΕΛ και για την επέτειο ίδρυσής του, χωρίς να είναι πιασμένο στο συνηθισμένο ναρκισσιστικό πλέγμα του κομματικού αυτοθαυμασμού του.

Έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον, χωρίς να είμαι σίγουρος εκατόν τοις εκατόν γι’ αυτό.
Εννοώ ότι μια αδιόρατη κούραση διατρέχει αυτό το κείμενο των 680 λέξεων, που περιγράφει την ίδρυση του κόμματος όταν μεσουρανούσε στην παγκόσμια σκηνή η μητέρα του σοβιετικού σοσιαλισμού, κι όμως μόνο μια φορά αναφέρεται η παλιά μαγική, τοτεμική λέξη «σοσιαλιστικό».

Δεν θέλω να προτρέξω και να αρχίσω να φαντασιώνομαι ανύπαρκτα πράγματα, όπως ιδεολογικές τομές στο ξεπερασμένο ιδεολογικό μοντέλο, όμως αυτή η πιο προσγειωμένη προσέγγιση της ιστορίας του κόμματος κάνει αρκετά ενδιαφέρουσα την ανακοίνωση.

«Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 73 χρόνων από την ίδρυση του Ανορθωτικού Κόμματος Εργαζόμενου Λαού, απευθύνουμε θερμό χαιρετισμό στα χιλιάδες στελέχη, μέλη και φίλους του Κόμματος και στο σύνολο του κυπριακού λαού. Με την ιδρυτική συνέλευση της Σκαρίνου, που πραγματοποιήθηκε στις 14 Απριλίου 1941, εμφανίζεται στην πολιτική σκηνή της Κύπρου το ΑΚΕΛ και παίρνει από το Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου τη σκυτάλη των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων».

Η ανακοίνωση συνεχίζει το τόσο αγαπημένο στους κομμουνιστές ταξίδι προς τα πίσω, την περίοδο του σοβιετικού πειράματος και πληροφορεί ότι «στις δεκαετίες που πέρασαν από τη συνέλευση της Σκαρίνου, το ΑΚΕΛ καταξιώθηκε ως πατριωτική έπαλξη αγώνων για την ελευθερία της Κύπρου, ως ο εκφραστής των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, ως η κατ' εξοχή δύναμη της δημοκρατίας και της κοινωνικής προόδου».

Είναι περιττό να πω ότι δεν αμφισβητώ την προσφορά του ΑΚΕΛ στον τόπο, κοινωνική και πολιτική, αλλά παρατηρώ ότι ναι, δεν λείπει εντελώς από το κείμενο αυτό το περίεργο πολιτικο-θρησκευτικό φαινόμενο μεσσιανισμού και ευαγγελισμού, σύμφυτο με τη μαρξιστική-λενινιστική ιδεολογία, που θέλει «πρώτο και καλύτερο» το κάθε κομμουνιστικό κόμμα, σαν ουρανοκατέβατη… θεϊκή εντολή.

Διαβάζω παρακάτω ότι το ΑΚΕΛ «παραμένει η υπεύθυνη, πατριωτική πολιτική δύναμη, που δίνει προοπτική στον αγώνα για απαλλαγή από την κατοχή και επανένωση της πατρίδας και του λαού μας».
Διαβάζω ότι «την ώρα που το τραπεζικό έγκλημα βρισκόταν σε εξέλιξη, το ΑΚΕΛ ήταν το μοναδικό κόμμα που έγκαιρα προειδοποιούσε»…

Διαβάζω ακόμα ότι «σε τούτες τις συνθήκες που η κοινωνία και οι εργαζόμενοι δέχονται την επίθεση των μνημονιακών και κυβερνητικών πολιτικών, το ΑΚΕΛ ήταν και παραμένει το βασικότερο ανάχωμα».
Καταλήγει η ανακοίνωση ότι το κόμμα, «πιστό στα σοσιαλιστικά ιδανικά και στη βαριά κληρονομιά των εννέα σχεδόν δεκαετιών ζωής, αγώνων και θυσιών, θα παραμείνει η συνεπής, υπεύθυνη, μαχητική δύναμη υπεράσπισης των δίκαιων και δικαιωμάτων των εργαζόμενων, του λαού μας και της Κύπρου».

Το ΑΚΕΛ λοιπόν, είναι «η κατ’ εξοχήν δύναμη της δημοκρατίας», «η υπεύθυνη, πατριωτική, συνεπής, μαχητική πολιτική δύναμη», «το μοναδικό κόμμα», «το βασικότερο ανάχωμα», σε αντιδιαστολή βεβαίως με τα άλλα κόμματα, που δεν… είναι, ή τουλάχιστον δεν είναι «τόσο πολύ»…

Ναι λοιπόν, φαίνεται ότι εκεί στα ανώτερα κλιμάκια του ΑΚΕΛ εξακολουθούν να διεκδικούν την αποκλειστικότητα όλων των πολιτικών αρετών, που τη διατήρησαν ακόμα και όταν η κρίση μάς κτύπησε αλύπητα, ενώ κυβερνούσε το ΑΚΕΛ, όμως… μοιάζουν να μην πιστεύουν, πια, τα ίδια τα λόγια τους, με όσους διαφορετικούς τρόπους κι αν τα επαναλάβουν.

Κι εδώ ίσως είναι φυτεμένος ο σπόρος της αλλαγής.