Σε ένα νέο πλαίσιο τοποθετούν πλέον οι γονείς του 26χρονου αρχιτέκτονα Θανάση Νικολάου από την Αυστραλία, κατοίκου Λεμεσού, που βρέθηκε μυστηριωδώς νεκρός κάτω από το γεφύρι της Άλασσας, στις 29 Σεπτεμβρίου 2005, ενώ υπηρετούσε 6μηνη μειωμένη στρατιωτική θητεία στην Εθνική Φρουρά, την υπόθεση του ανεξιχνίαστου θανάτου του.
Με προχθεσινή επιστολή τους προς τον Γενικό Εισαγγελέα Κώστα Κληρίδη προειδοποιούν ότι θα προβούν σε δημόσιες διαμαρτυρίες με φωτογραφίες του νεκρού παιδιού τους σε πλακάτ, αν δεν εκδοθεί, επιτέλους, μετά από εννιά ολόκληρα χρόνια, το τελικό πόρισμα των δύο ποινικών ανακριτών για τον θάνατο του γιου τους, που επιμένουν ότι ήταν προμελετημένη δολοφονία, συνδεδεμένη με συστηματικό bullying στον στρατό, θύμα του οποίου ήταν ο Θανάσης.
Πιστεύω προσωπικά ότι πολλοί στρατιώτες, υπαξιωματικοί και αξιωματικοί, γνώριζαν τη διαπόμπευση και τον ψυχολογικό πόλεμο που υφίστατο ο Θανάσης, αλλά την ανέχτηκαν και αδιαφόρησαν, θεωρώντας πιθανόν την υπόθεση αυτή «φυσιολογική» για τον στρατό, μέσα σε μια οπισθοδρομική κοινωνία που, με χαρακτηριστική σκληρότητα και αναισθησία, περιπαίζει και χλευάζει εκείνον που είναι διαφορετικός και ευαίσθητος. Και βέβαια, συνήθως περιπαίζουν και χλευάζουν τους άλλους, άνθρωποι ζηλόφθονοι και ποταποί.
Για να φρεσκάρω τη μνήμη εκείνων που είχαν και έχουν την ευθύνη της εξιχνίασης της υπόθεσης Θανάση Νικολάου, αλλά δεν την ανέλαβαν ποτέ, υπενθυμίζω την 9σέλιδη συγκλονιστική επιστολή της Ανδριάνας Νικολάου προς τον τότε Υπουργό Άμυνας, στις 20 Ιουλίου 2010, όπου γράφει μεταξύ άλλων: «Ήταν υπόψη των αξιωματικών ο αβίωτος βίος του παιδιού μου στον στρατό. Τα σοβαρά προβλήματα που είχε με τους ναρκομανείς ταραξίες της μονάδας του.
Η άνιση αντιμετώπιση και η διάκριση επειδή ήλθε από την Αυστραλία και ήταν “ξένος”, πτυχιούχος και θα υπηρετούσε μειωμένη θητεία. Οι αγγαρείες! Τα καψώνια! Τα διάφορα επίθετα και ο εξευτελισμός! Η βία που αντιμετώπιζε, διότι, άθελά του, κάτι είδε και κάτι γνώριζε. Ο ψυχολογικός πόλεμος, οι εμπαιγμοί, διότι κατάλαβαν πως ήταν τίμιος και δεν συμφωνούσε με τις παρανομίες τους. Ο κίνδυνος που διέτρεχε κατά της ζωής του από τα βαποράκια των ναρκωτικών και φοβόταν τα αντίποινα να παραπονεθεί. Όταν η αγανάκτησή του έφτασε στα όριά της, πήγε και παραπονέθηκε στους αξιωματικούς και τους ζήτησε να τον μεταθέσουν για να γλιτώσει και δεν τον προστάτεψαν. Του είπαν να κάνει υπομονή, και την επόμενη μέρα βρέθηκε νεκρός»!
Η Ανδριάνα Νικολάου είχε απευθυνθεί και στον τότε Γενικό Εισαγγελέα, στον οποίο έγραψε στις 10 Αυγούστου 2010: «Παρά τον αβάσταχτο πόνο μου, πάλεψα αδιάκοπα με ψυχοσωματοφθόρο και δαπανηρό αγώνα, και ακόμα ο θάνατος του παιδιού μου παραμένει ανεξιχνίαστος! Μετανάστευσα στη μακρινή Αυστραλία από 20 χρονών και μετά από 33 χρόνια μόχθου και σκληρής δουλειάς, πίστεψα πως με τον γυρισμό μας στην Κύπρο, θα δίναμε στα παιδιά μας μια καλύτερη ζωή.
Ήταν το όνειρό μου να αποκατασταθούν στην πατρίδα μου, που στερήθηκα εγώ. Αλλά, αντ' αυτού, κλαίω απαρηγόρητα και θρηνώ τη μοίρα μου. Ιδιαίτερα τιμητικό ήταν για τον Θανάση μου. Επιθυμία του διακαής, περίμενε την ώρα που θα τελείωνε τις σπουδές του και να γυρίσουμε. Νέος 26 ετών, ενάρετος, ευγενέστατος, με πανεπιστημιακή μόρφωση και όραμα. Πήγε με περηφάνια και ζήλο ενθουσιασμένος να υπηρετήσει την Κύπρο, την πατρίδα που αγαπούσε ιδιαίτερα και η πατρίδα, μου τον παρέδωσε πίσω νεκρό, εν καιρώ ειρήνης»!
