«Σήμερα νιώθω πολύ λυπημένη και ευτυχισμένη ταυτόχρονα, γιατί τέλειωσε μια θλίψη 40 χρόνων», μου είπε χθες η Λεϊλά Κιράλπ, συγγραφέας του βιβλίου «Το άσπρο βρεγμένο μαντήλι που μοιραστήκαμε».

Ήμουν προσκεκλημένος στο σπίτι της, στην Έγκωμη Αμμοχώστου και κουβεντιάσαμε λίγη ώρα μετά την κηδεία των έξι αγνοούμενων Τουρκοκυπρίων από το Ζύγι, μεταξύ των οποίων και του πρώτου συζύγου της Αχμέτ, που εκτελέστηκαν εν ψυχρώ από Ελληνοκύπριους ενόπλους, μαζί με συνολικά 83 Τουρκοκύπριους της Τόχνης, τον Αύγουστο 1974.

Η Λεϊλά ήταν η μοναδική ομιλήτρια στην τελετή της κηδείας των «έξι» και ακόμα και σε αυτήν τη δύσκολη περίσταση, όπου η συναισθηματική ένταση, εύκολα στοχοποιεί τον «εχθρό», βρήκε τη δύναμη να μιλήσει για κοινό πόνο που, όπως είπε, «τον γνωρίζουν μόνο αυτοί που τον έζησαν, είτε είναι Ελληνοκύπριοι είτε Τουρκοκύπριοι».

Η Λεϊλά, που το 1974, στα 18 της χρόνια, ήταν νιόπαντρη και κατοικούσε με τον Αχμέτ στο Ζύγι, έφυγε από το Ζύγι τον Μάιο 1975 αφού μάταια περίμενε τον γυρισμό του άντρα της. Τον Αύγουστο 1975 μετεγκαταστάθηκε στο Βαρώσι, ενώ το 1980 γνώρισε τον Μουσταφά Κιράλπ, δεύτερο σύζυγό της, τον παντρεύτηκε το 1981 και το 1986 απέκτησαν τον 28χρονο σήμερα Σιεφκή, το μοναχοπαίδι τους. Ο Σιεφκή είναι καθηγητής ελληνικής γλώσσας και πολιτικών επιστημών στο πανεπιστήμιο της «Εγγύς Ανατολής» στην κατεχόμενη Λευκωσία. Σπούδασε την ελληνική γλώσσα σε πανεπιστήμιο στην Άγκυρα και είναι ο μεταφραστής του βιβλίου της μητέρας του, στα Ελληνικά.

Διαβάζω από το βιβλίο αυτής της καταπληκτικής γυναίκας, που γράφτηκε πριν βρεθούν τα οστά του πρώτου συζύγου της: «Αν και έχω μια καινούργια οικογένεια και μια καινούργια ζωή, έκανα ό,τι μου ήταν δυνατόν για να μπορέσω να μάθω για το τέλος του Αχμέτ. Δεν είναι μόνο για τον Αχμέτ που ενδιαφέρομαι, μα για όλους τους αγνοουμένους της Κύπρου. Και το ότι μοιράζομαι τον πόνο όλων των οικογενειών των αγνοουμένων, είναι για να μην ξαναζήσει κανείς τέτοιους πόνους. Ξέρω ότι αν δεν μοιραζόμαστε, δεν ζούμε και αν δεν σκαλίζουμε την πληγή που ανοίγουν οι πόνοι μέσα μας, δεν μπορούμε να τη γιατρέψουμε. Τότε η πληγή μετατρέπεται σε γάγγραινα και μας σκοτώνει.

»Σύμφωνα με τον ψυχίατρό μου, τον Αϊδίν Ντεμίρκολ, το ότι δεν μπόρεσα να μάθω για την τύχη του πρώτου άντρα μου, το ότι δεν μπόρεσα να του πάρω ούτε ένα μπουκέτο λουλούδια, μου δημιούργησε "το σύνδρομο του αξεπέραστου πένθους". Όπως λέει, το αξεπέραστο πένθος αλλάζει σχήμα με τον καιρό και φαίνεται. Εγώ αυτό το έζησα σαν ψυχολογικό πρόβλημα. Αν και ήταν πολύ δύσκολο, κατάφερα να ξεπεράσω αυτό το σύνδρομο και να ξαναρχίσω να σκέφτομαι σαν υγιής άνθρωπος. Το ότι κατάφερα να το κάνω, είναι το πιο σπουδαίο έπαθλο που χάρισα στον εαυτό μου και στους ανθρώπους που αγαπώ.

»Η αγάπη στην Κύπρο έχει μολυνθεί, όμως δεν έχει εξαφανιστεί εντελώς ακόμα. Και αν τα Ελληνικά δεν μοιάζουν με τα Τουρκικά, οι Ελληνοκύπριοι μοιάζουν με τους Τουρκοκύπριους. Γιατί να μη γίνει η πατρίδα μας κοινή, όπως και η κουλτούρα μας;».