Ό,τι γράφω τώρα, είναι μια απαραίτητη συνέχεια στο χθεσινό άρθρο, για την απίστευτα όμορφη υπέρβαση του ΑΚΕΛ και της εφημερίδας του, να φιλοξενήσουν την είδηση του θανάτου και της κηδείας του Τάσου Μητσόπουλου, με μεγάλα πρωτοσέλιδα ρεπορτάζ και να εγκωμιάσουν με σπάνια τρυφερότητα και αντικειμενικότητα το ήθος του εκλιπόντα.
Υπενθυμίζω ότι αναφέρθηκα χθες στον εντυπωσιακό τίτλο του κυρίου θέματος στην πρώτη σελίδα της προχθεσινής έκδοσης της «Χαραυγής»: «ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ στον Τάσο Μητσόπουλο», στη μεγάλη φωτογραφία του Τάσου και στο τεράστιο πολιτικό επίτευγμά του, να έχει κερδίσει, με τη φυσική του ευγένεια, την καρδιά ακόμα και της κομμουνιστικής Αριστεράς, που είναι ένα συναισθηματικά απόρθητο φρούριο για κάθε «αστό» πολιτικό της Δεξιάς.
Επαναλαμβάνω ότι τέτοιοι πρωτοσέλιδοι τίτλοι και τέτοιες κεντρικές φωτογραφίες επιφυλάσσονται μόνο για τα στελέχη και τα μέλη του ΑΚΕΛ και του κομμουνιστικού κινήματος γενικότερα, και αναρωτιέμαι αν αυτό το λιγότερο σκληρό, πραγματικά ανθρώπινο πρόσωπο της Αριστεράς, όπως εκτέθηκε με τον θάνατο του Τάσου Μητσόπουλου, στέλνει ένα μήνυμα σημειολογικής αξίας και ίσως ουσιαστικής αλλαγής.
Ένα καλογραμμένο, φιλοσοφημένο, ανώνυμο σχόλιο που δημοσιεύτηκε χθες (25 Μαρτίου 2014) για τον Τάσο Μητσόπουλο στη «Χαραυγή», μεγαλώνει ακόμα περισσότερο την ελπίδα μας ότι η ξεπερασμένη δογματίλα της παράταξης παραχωρεί σιγά-σιγά τη θέση της στη σύγχρονη πολιτική του διαλόγου και της αποδοχής του Άλλου.
Με τίτλο «Σύντομο το πέρασμά μας από αυτή τη ζωή», γράφει μεταξύ άλλων ο ανωνυμογράφος με το ψευδώνυμο «Con.co.rdia»: «Λέχθηκαν και γράφτηκαν ήδη πολλά -και δικαίως- για τον αείμνηστο Τάσο Μητσόπουλο. Για την ποιότητα του χαρακτήρα του και για την προσφορά του στα κοινά. Παράλληλα ο χαμός ενός ικανού, νέου σχετικά ανθρώπου, με προοπτικές μακράς και σημαντικής πολιτικής σταδιοδρομίας, με κοινωνική και πολιτική ισχύ και επιρροή, είναι από μόνο του ένα θέμα για βαθύ προβληματισμό.
Σε μια εποχή που η δυστυχία είναι διάχυτη και έχουμε ανάγκη από σώφρονα, διαφανή, διορατική, αλλά κυρίως ανθρωπιστική διοίκηση, έρχεται ο αδόκητος θάνατός του να ενθυμίσει στους κρατούντες και φέροντες πολιτική, οικονομική δύναμη, ότι δεν είναι φτιαγμένοι από άλλο μέταλλο, όση δύναμη κι αν έχουν, όσον κόσμο κι αν ελέγχουν και επηρεάζουν με τις αποφάσεις τους. Ξεκινάμε όλοι οι κοινοί θνητοί από την ίδια αφετηρία. Στην πορεία του μαραθωνοδρόμου, ο κάθε δρομέας διανύει τη δική του πορεία, βασισμένη στις γνώσεις, τις αξίες, την παιδεία του, την κοινωνική και οικονομική του δύναμη. Ο τερματισμός, όμως, είναι ο ίδιος για όλους, ευτυχώς ή δυστυχώς. Μια χούφτα χώμα σε ένα κομμάτι γης.
»Ας είναι το σύντομο πέρασμά μας από αυτή τη ζωή, όχι μόνο δημιουργικό και ευχάριστο, αλλά και αλληλέγγυο, βασισμένο στις πανανθρώπινες αξίες. Ας παραδειγματιστούν όλοι, λοιπόν, από το ήθος του αείμνηστου και την ταπεινότητά του και ας μην αποτελέσει μια χαμένη ελπίδα, μια φωτεινή εξαίρεση στο γενικό κανόνα. Αιωνία σου η μνήμη, ελαφρύ ας είναι το χώμα που σε σκεπάζει, Τάσο».
Δεν έχω να προσθέσω τίποτε σε αυτό το καταπληκτικό κείμενο της «Χαραυγής» για το στέλεχος της Δεξιάς Τάσο Μητσόπουλο - ένα κείμενο που περιγράφει όχι μόνο τον Τάσο Μητσόπουλο, αλλά και την Αριστερά.
Την άλλη Αριστερά, που εμείς θέλουμε.
