Διάβασα και ξαναδιάβασα τον εντυπωσιακό τίτλο του κυρίου θέματος στην πρώτη σελίδα της χθεσινής έκδοσης της «Χαραυγής»: «ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ στον Τάσο Μητσόπουλο». Και από κάτω, μια μεγάλη φωτογραφία του Τάσου.

Μόνο τότε συνειδητοποίησα το τεράστιο πολιτικό επίτευγμά του -να έχει κερδίσει, με τη φυσική του ευγένεια, την καρδιά ακόμα και της κομμουνιστικής Αριστεράς, που είναι ένα συναισθηματικά απόρθητο φρούριο για κάθε «αστό» πολιτικό της Δεξιάς.

Γιατί, ναι, τέτοιοι πρωτοσέλιδοι τίτλοι και τέτοιες κεντρικές φωτογραφίες επιφυλάσσονται μόνο για τα στελέχη και τους ανθρώπους της παράταξης γενικότερα.
Να και η πρώτη παράγραφος του ρεπορτάζ της εφημερίδας του ΑΚΕΛ: «Η Κύπρος αποχαιρετά σήμερα τον Υπουργό Άμυνας Τάσο Μητσόπουλο, ο οποίος έφυγε πρόωρα και αδόκητα από τη ζωή προχθές Σάββατο στη 1:30 μ.μ., σε ηλικία 49 ετών. Η είδηση του θανάτου του Τάσου Μητσόπουλου σκόρπισε τη θλίψη και την οδύνη στο παγκύπριο. Σήμερα, στις 12 το μεσημέρι, μέσα σε κλίμα βαρύτατου πένθους, “ο πολιτικός, φίλος και άνθρωπος” -όπως τον αποκαλούν οι συνεργάτες του- θα μεταφερθεί στην τελευταία του κατοικία. “Αποχαιρετούμε έναν εξαίρετο άνθρωπο, έναν καλό οικογενειάρχη, ένα στοργικό πατέρα” ήταν μερικά από τα λόγια αγάπης του Προέδρου της Δημοκρατίας προς τον εκλιπόντα, στο βιβλίο συλλυπητηρίων που άνοιξε χθες».

Το ίδιο πρωί, χθες, ο εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ Γιώργος Λουκαΐδης, μιλώντας στην πρωινή τηλεοπτική εκπομπή του Παναγιώτη Δημόπουλου, αναφέρθηκε στις συζητήσεις που είχε κατά καιρούς με τον Τάσο, σε διάφορα πάνελ όπου συναντήθηκαν.

«Δεν θυμάμαι ούτε και μια φορά να ανέβηκαν οι τόνοι», είπε και συνέχισε: «Υπήρχε πάντοτε μια σχέση αλληλοσεβασμού και πιστεύω ότι το ήθος του Τάσου δεν επέτρεπε να οδηγηθούν οι τόνοι ψηλά. Είχε επιχειρήματα, δεν χρειαζόταν να πιαστεί από μικρότητες. Είχε δύναμη ο λόγος του, ήταν ευφυέστατος και μπορούσες να διαφωνείς παραθέτοντας επιχειρήματα. Τώρα λέμε αυτό που κανονικά θα έπρεπε να ήταν πάντα ο κανόνας στην πολιτική μας ζωή. Μπορεί να υπήρχαν και άλλες εξαιρέσεις, αλλά δυστυχώς δεν ήταν ο κανόνας.

»Αυτό αφήνει πίσω του ο Τάσος, ο οποίος μισούσε τον λαϊκισμό και δεν συμπεριφερόταν λαϊκίστικα. Να πω ότι τα τελευταία τρία χρόνια είναι δηλητηριασμένη η πολιτική ζωή στον τόπο; Είναι γεγονός. Προσωπικά δεν τον θυμούμαι να συμμετέχει και να αφήνει δηλητήριο - και νομίζω δεν υπήρξε τέτοια περίπτωση.

»Κάτι τελευταίο που θέλω να πω - επειδή ο θάνατος του Τάσου
έχει συγκλονίσει το παγκύπριο και όλους εμάς που τον ζήσαμε· ας αποτελέσει έστω ο θάνατός του αφετηρία, για να προσπαθήσουμε τουλάχιστον να υπηρετήσουμε στη συνέχεια αυτά τα πολιτικά χαρακτηριστικά και αυτόν τον πολιτικό πολιτισμό που υπηρέτησε ο Τάσος και που όλοι υμνούμε σήμερα (αφού ξέρω ότι από βδομάδας, ή σε λίγες μέρες, θα ξεκινήσουμε τα ίδια)».

Δεν έχω να προσθέσω τίποτε σε αυτά που είπε χθες ο Γιώργος Λουκαΐδης - μόνο ότι νιώθω ακόμα πιο έντονη την αίσθηση της απώλειας του Τάσου Μητσόπουλου, αυτού του ξεχωριστού ανθρώπου με την πνευματική ισχύ, που διαπερνούσε πέρα για πέρα το αδιαπέραστο κέλυφος της ιδεολογικής σκληρότητας των πιο αδιάλλακτων πολιτικών αντιπάλων.