Πολλά ήταν τα σχόλια συμπαράστασης και αλληλεγγύης προς την οικογένεια του Θανάση Νικολάου, 26χρονου αρχιτέκτονα από την Αυστραλία, κατοίκου Λεμεσού, που γράφτηκαν στο facebook και στο sigmalive για το ρεπορτάζ μου σε σχέση με τον ανεξιχνίαστο θάνατό του, εννιά ολόκληρα χρόνια μετά που βρέθηκε νεκρός κάτω από το γεφύρι της Άλασσας, στις 29 Σεπτεμβρίου 2005, ενώ υπηρετούσε 6μηνη μειωμένη στρατιωτική θητεία στην Εθνική Φρουρά.

Στη σημερινή έκδοση της εφημερίδας, δίνω συνέχεια στη συγκλονιστική αυτή υπόθεση, επικεντρώνοντας την πληροφόρηση στην πιο σημαντική της πτυχή, που είναι το φαινόμενο του εκφοβισμού και της παρενόχλησης.

Αυτό έχει άμεση σχέση με τον θάνατο του Θανάση, αφού ήταν θύμα συστηματικού bullying από στρατιώτες της μονάδας του, με τη διοίκηση του στρατοπέδου να επιδείχνει ολιγωρία, για να μην πω αδιαφορία, μετά τις καταγγελίες του.

Ανάμεσα στα θετικά σχόλια, υπήρξαν και δύο ιδιαίτερα αρνητικά, που στρέφονται… εναντίον μου, και τα σημειώνω γιατί αποκαλύπτουν μια χαρακτηριστική επιπολαιότητα και έναν απίστευτο κυνισμό, απέναντι στον βίαιο θάνατο ενός νέου ανθρώπου.

Έγραψε ο Κυριάκος Κυριάκου: «Με όλον τον σεβασμό προς τους δικούς του… ο στρατός τι φταίει; Ο δημοσιογράφος πρέπει να έχει πολλά ψυχολογικά απ’ τον στρατό φαίνεται…».
Κοντοστέκομαι στο σχόλιο αυτό γιατί, παρόλο ότι φαίνεται ανάξιο απάντησης λόγω της ελαφρότητάς του και της ευκολίας του σχολιογράφου να κάνει προσωπική επίθεση στον δημοσιογράφο και να προσπερνά χωρίς σοβαρή σκέψη αυτήν την τραγική υπόθεση, εντούτοις το σχόλιό του αποκαλύπτει μια γενικότερη τάση μηδενισμού και απαξίωσης της δημοσιογραφίας, που δεν πρέπει να περνά απαρατήρητη.

Να τον διαβεβαιώσω, λοιπόν, ότι ο δημοσιογράφος ασχολήθηκε επανειλημμένα με τον μυστηριώδη θάνατο του Θανάση Νικολάου, γιατί ενδιαφέρεται για την αλήθεια, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Και βέβαια ο δημοσιογράφος δεν έχει καθόλου «ψυχολογικά» από τον στρατό, ήταν αντίθετα ένας καλός λοκατζής, που αξιοποίησε τα θετικά της στρατιωτικής του θητείας.

Έγραψε ο δεύτερος σχολιογράφος, Χριστάκης Χαραλάμπους: «Καλό θα ήταν οι δημοσιογράφοι να προσέχουν τι γράφουν. Από πού κι ώς πού φταίει ο στρατός, επειδή ο γιος τους βρέθηκε νεκρός κάτω από το γεφύρι; Αν τον έφαγαν ή αυτοκτόνησε, φταίει ο στρατός; Αν παιχτεί κάποιος στη σκοπιά, φταίει ο στρατός; Αν τον έβρισκαν νεκρό σπίτι τους θα έφταιγαν αυτοί μήπως; Μη δίνετε σημασία σε κουβέντες χαροκαμένων. Ακόμα και να αυτοκτόνησε ο άνθρωπος, θα ψάχνουν να ρίχνουν το φταίξιμο κάπου, γιατί δεν θα δεχτούν ότι έχασαν τον γιο τους».

Να πω αρχικά ότι η κυνική παρότρυνση του σχολιογράφου «μη δίνετε σημασία σε κουβέντες χαροκαμένων», ακυρώνει με την ελλειμματική ενσυναίσθηση και με τον πατερναλιστικό αυταρχισμό της, όλα τα προηγούμενα επιχειρήματά του.

Σε όλα τα ρεπορτάζ που έγραψα για τον Θανάση, δεν ισχυρίστηκα ποτέ ότι «φταίει ο στρατός» για τον θάνατό του. Παρέθεσα τα γεγονότα, όπως τα έζησε η οικογένειά του και όπως εκτίθενται από τις μαρτυρίες εμπλεκομένων, σε μια προσπάθεια να χυθεί άπλετο φως στην υπόθεση αυτή, όπου ένας ψυχοσωματικά υγιής νέος άντρας, έχει έναν αφύσικο θάνατο, ανεξιχνίαστο για εννιά ολόκληρα χρόνια, με πολλές αμφισβητούμενες και σκοτεινές πτυχές.

Διερευνώντας την υπόθεση, διαπιστώνεται ότι ο νεαρός ήταν θύμα συστηματικού χλευασμού και βίας από άλλους στρατιώτες ενώ υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία και όμως το σύστημα του στρατού, δεν τον προστάτευσε, ενώ είχε ζητήσει βοήθεια.

Λοιπόν ναι, «δεν φταίει ο στρατός» επειδή πέθανε ο Θανάσης, όμως ο στρατός έχει ευθύνη για το ότι απέτυχε να αναγνωρίσει τη σοβαρότητα του bullying εναντίον του και για το ότι αδράνησε και δεν έδρασε ακαριαία για τον τερματισμό αυτού του απάνθρωπου φαινομένου.

Ένα υγιές στρατιωτικό σύστημα, δεν θα επέτρεπε ποτέ να υπάρχουν διακρίσεις, εξευτελισμοί και κακοποίηση στρατιωτών από άλλους στρατιώτες ή αξιωματικούς, αλλά θα νοιαζόταν και θα σεβόταν έμπρακτα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια του κάθε άντρα και γυναίκας που το υπηρετεί.