Τον Απρίλη 2013, το Λύκειο Αγίου Αντωνίου Λεμεσού, το σχολείο που μέχρι πρόσφατα εθεωρείτο περιθωριακό και υποβαθμισμένο γιατί βρίσκεται στην πρώην τουρκοκυπριακή συνοικία της πόλης, εγκαινίασε αίθουσα βαρών για τους μαθητές του, την πρώτη του είδους της σε σχολείο μέσης παιδείας. Την ίδια μέρα παρουσιάστηκαν τα αποτελέσματα της μεγάλης έρευνας που το σχολείο έκανε σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, για τη φυσική κατάσταση των μαθητών, σε σχέση με τις καθημερινές τους δραστηριότητες - μια έρευνα που έγινε επίσης για πρώτη φορά σε σχολείο στην Κύπρο.

Χθες (18 Μαρτίου 2014), το Λύκειο Αγίου Αντωνίου παρουσίασε ένα νέο πρωτοποριακό πιλοτικό πρόγραμμα που εφάρμοσε στο πλαίσιο του μαθήματος της Φυσικής Αγωγής, σε συνεργασία και πάλι με το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, για καλύτερη φυσική κατάσταση των εφήβων μας.

Τα έργα αυτά αντανακλούν την ποιοτική αναβάθμιση της δουλειάς που γίνεται από τη Διεύθυνση, τους καθηγητές και τους μαθητές. Είναι κι αυτή αντανάκλαση μιας νέας αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης, που επέτρεψε στο «σχολείο του τουρκομαχαλά» να τινάξει από πάνω του τα ξέφτια της παλιάς μιζέριας.

Μιλώντας χθες στην εκδήλωση για την Ολυμπιακή Ημέρα, η διευθύντρια Μαρία Θεοφάνους είπε ότι πίστευε πάντα σε αυτούς, που όσο λίγοι και μικροί και να είναι, θεωρούν θετική πρόκληση να προσπαθούν να ξεπεράσουν τις δύσκολες καταστάσεις, να ονειρεύονται και να επιδιώκουν το καλύτερο.

Μου είπε αργότερα στο γραφείο της ότι, όταν ανέλαβε πριν από τρία χρόνια τη διεύθυνση του Λυκείου Αγίου Αντωνίου, αντιμετώπισε την πρόκληση να αλλάξει προς το καλύτερο το κακόφημο όνομα του σχολείου, αλλά και τη χαμηλή αυτοεικόνα των μαθητών.

«Μαθητές από γειτονικές περιοχές που έπρεπε να φοιτούν στο σχολείο μας, απέφευγαν να το κάνουν θεωρώντας το δεύτερης κατηγορίας και προτιμώντας άλλα… πρώτης κατηγορίας όπως το Λανίτειο και το Λύκειο Πέτρου και Παύλου. Φαινόταν μάλιστα ότι ήταν παραμελημένο και από το κράτος και το αναγνώρισε και ο Πρόεδρος της Σχολικής Εφορείας. Χρειάστηκε να κάνουμε μεγάλους αγώνες για να μας δώσουν σημασία, να φτιάξουμε δρόμο πρόσβασης, στεγασμένους χώρους, σύγχρονες τουαλέτες, τάξεις χωρίς υγρασία. Άρχισε σιγά-σιγά να βελτιώνεται και η αυτοπεποίθηση των μαθητών γιατί ένιωθαν ότι οι άλλοι τούς λαμβάνουν υπόψη. Άρχισαν να έρχονται οι διακρίσεις, τόσο στον αθλητικό τομέα όσο και στις ακαδημαϊκές επιδόσεις τους, αφού θέλουν να γίνονται συνεχώς καλύτεροι.

»Παρατήρησα ότι καθηγητές που απέφευγαν παλιά να διορίζονται στο σχολείο μας, τώρα το επιλέγουν γιατί άκουσαν ότι έχουμε καλή πάστα παιδιών, ταπεινών παιδιών χωρίς υπεροψία, που ό,τι τους προσφέρεις το αναγνωρίζουν.

Δίπλα μας στάθηκαν και οι οργανωμένοι γονείς χωρίς να επεμβαίνουν στο έργο μας και έτσι όλοι μαζί, πιστεύοντας στις δυνάμεις μας, ανοιχτήκαμε σε εκδηλώσεις, σε διαγωνισμούς και σε ακαδημαϊκά προγράμματα από την Ευρώπη. Η θεαματική συμμετοχή των παιδιών μας στο Συνέδριο Θετικών Επιστημών ήταν από τις καλύτερες συμμετοχές, αφού, για τρία τώρα χρόνια, παίρνουν πρώτα παγκύπρια και πανελλήνια βραβεία.

»Τελευταία, άρχισαν να έρχονται για φοίτηση στο σχολείο μας και παιδιά από γειτονικές περιοχές που θεωρούνται πιο καλές κι ελπίζω να αυξηθούν οι μαθητές μας από 270, που είναι σήμερα, στους 350-400, για να φτιάξουμε το εκπαιδευτήριο που θέλουμε».

Προσωπικά δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι, το μικρό σχολείο «στα τούρκικα» της Λεμεσού, θα πραγματοποιήσει τα μεγάλα του όνειρα.