Ξεχώρισα δύο ανθρώπους, από τους δεκάδες που μαζεύτηκαν στο προαύλιο του επαρχιακού δικαστηρίου Λευκωσίας την περασμένη Πέμπτη (13.3.2014) για να συμπαρασταθούν στον δικηγόρο και πολιτικό ακτιβιστή Μιχάλη Παρασκευά, που βρέθηκε στο εδώλιο κατηγορούμενος ότι από τον Μάιο 2013, αμέσως μετά που ψηφίστηκε το Μνημόνιο, δεν πλήρωσε τις εισφορές του ως αυτοτελώς εργαζόμενος στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Είναι εκ μέρους του μια ενέργεια πολιτικής ανυπακοής και διαμαρτυρίας για τη διαγραφή των οφειλών του κράτους προς το Ταμείο, που ανέρχονται στο ποσό των 7,5 δισεκατομμυρίων ευρώ).
Οι άνθρωποι που ξεχώρισα, είναι και οι δύο γυναίκες. Η Κασσάνδρα Κουππαρή και η Αλεξάνδρα Τόλια. Δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, προέρχονται από διαφορετικές γενιές, τις χωρίζει ηλικιακά μια μεγάλη χρονική απόσταση, αλλά τις ενώνει η ίδια ποιότητα σκέψης και η ίδια ανεξαρτησία πνεύματος. Τις ενώνει η τόλμη τους να βγουν έξω από τη βολική σφαίρα της ιδιωτικότητας και να δηλώσουν δημόσια τη στήριξή τους σε έναν μοναχικό αντικομφορμιστή σαν τον Μιχάλη Παρασκευά που πάει κόντρα στο ρεύμα και περπατά στην κόψη του ξυραφιού, ρισκάροντας να υποστεί ακόμα και πειθαρχικές συνέπειες, αν δεν εκπληρώσει υποχρεώσεις του προς το κράτος και αποφάσεις δικαστηρίων (Σημειώνω αυτό που μου είπε ο Μιχάλης:
«Ως δικηγόρος, κυριολεκτικά απελευθερώνω ανθρώπους από φυλακές και κρατητήρια της Αστυνομίας. Αν χάσω την άδειά μου, δεν θα μπορώ να ζήσω και δεν θα μπορώ να βοηθήσω άλλους ανθρώπους. Αλλά δεν με νοιάζει να πάω φυλακή, φτάνει να έχει ένα αποτέλεσμα η προσπάθειά μου»).
Αυτό το πρωινό η 30χρονη δικηγόρος Κασσάνδρα Κουππαρή άφησε για λίγο τις τρέχουσες υποθέσεις του γραφείου της, αναμείχθηκε με τους διαδηλωτές, μίλησε ενθαρρυντικά στον Μιχάλη Παρασκευά και μου είπε τα εξής: «Πολλοί νεαροί δικηγόροι μού είπαν ότι στηρίζουν την προσπάθεια του Μιχάλη και όλοι θα ήθελαν να έχουν τα κότσια να κάνουν αυτό που κάνει. Αλλά, μας κρατά πίσω ο φόβος για τη στέρηση της επαγγελματικής μας άδειας και για τις καταστροφικές προσωπικές συνέπειες που θα μπορούσε να έχει μια τέτοια προσωπική απόφαση.
Ακριβώς γι’ αυτό είμαι τώρα εδώ σήμερα και μιλώ σ΄ εσάς - γιατί θεωρώ ότι έτσι τον στηρίζω όσο μπορώ, χωρίς να είμαι υποκρίτρια. Ο Μιχάλης είναι ένα βήμα πιο μπροστά από εμένα, είναι πιο μεγάλος επαναστάτης από ό,τι θα μπορούσα να είμαι εγώ και βάζει το καλό της Κύπρου πάνω από το προσωπικό του συμφέρον και την καριέρα του. Μακάρι να μπορούσα κι εγώ να κάνω το ίδιο πράγμα και τον ευχαριστώ που υπάρχει και μας παραδειγματίζει με τη στάση του και εύχομαι να μπορέσουμε να αγωνιστούμε με τον ίδιο τρόπο».
Αυτό το πρωινό, η 66χρονη συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος, Αλεξάνδρα Τόλια, άφησε για λίγο την κουζίνα της και την ετοιμασία του μεσημεριανού φαγητού για τα παιδιά και τα εγγόνια της, ήρθε στο δικαστήριο και μου είπε τα εξής: «Είδα τον Μιχάλη Παρασκευά στο facebook και είπα ναι, αυτός είναι ο άνθρωπος που θέλω να στηρίξω. Ένιωσα ότι ο Μιχάλης είναι ένας λεβέντης που έχει ρόλο και λόγο σε αυτή την κοινωνία και τον συγχαίρω.
Η παθητικότητα σε όλους τους τομείς μάς κατέστρεψε. Πρέπει να είμαστε όλοι ενεργοί πολίτες και να έχουμε τη δική μας κριτική σκέψη, που λείπει από την κοινωνία μας και είναι λυπηρό. Προσωπικά πιστεύω ότι για τη σημερινή κατάσταση δεν φταίνε μόνο οι κατέχοντες την εξουσία, αλλά και εμείς οι υπόλοιποι και ιδιαίτερα οι δημόσιοι υπάλληλοι, γιατί υποχωρούν στους ανωτέρους τους και έτσι τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Από την πείρα μου αντιλήφθηκα ότι, όταν έχεις σωστές θέσεις και είσαι σε σωστό δρόμο, μπορείς να τα βάλεις ακόμα και με τον μεγαλύτερο ιεραρχικά.
Αυτό το έζησα στην καριέρα μου και τα κατάφερα. Ήρθα σε ρήξη με τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου μου και με άλλα στελέχη και επειδή είχα θέσεις που δεν μπορούσαν να αμφισβητηθούν, κατάφερα να μην υποχωρήσω. Πληρωνόμουν από το Δημόσιο και ήθελα να μου αξίζει ο μισθός μου και να τηρώ τη σωστή στάση. Ξέρω ότι ρισκάρει πολλά ο Μιχάλης με τον αγώνα του αυτό, αλλά φαντάσου να μην υπήρχε ένας Μιχάλης. Σε κάθε εποχή πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι που να είναι το προζύμι για την αναγέννηση, και τον Μιχάλη έτσι τον βλέπω. Είναι μια ελπίδα για τη γενιά του»
