Πήρα πολλά συγχαρητήρια τηλεφωνήματα για το προχθεσινό ρεπορτάζ μου για τον 26χρονο Βιετναμέζο Pham Van Chi, αναγνωρισμένο από το Γραφείο Καταπολέμησης Εμπορίας Προσώπων της Αστυνομίας, θύμα εργασιακού trafficking στην Κύπρο.

Μια αναγνώστρια από τη Λεμεσό, η Βερόνικα Παπαϊωάννου, προσφέρθηκε να του πληρώσει το αεροπορικό του εισιτήριο για την πατρίδα του, εφόσον οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, που με βάση τον νόμο (και εφόσον αναγνωρίστηκε επίσημα ως θύμα εμπορίας), είναι ο κηδεμόνας του για όσο καιρό βρίσκεται στο έδαφος της Δημοκρατίας, αρνούνταν, ή κωλυσιεργούσαν μέχρι εκείνη τη στιγμή, να το κάνουν.

Ένας αναγνώστης, ο Κώστας Ιωάννου από τον Στρόβολο, σε σύντομο σημείωμα που μου έστειλε, με αποκαλεί «φίλο» χωρίς να με γνωρίζει προσωπικά, συγκινημένος από την περίπτωση του Pham Van Chi.
Θέλω να τους ευχαριστήσω, τον καθένα ξεχωριστά, για τα καλά τους λόγια, όμως η ευαισθησία τους τιμά τους ίδιους και όχι εμένα. Ταυτόχρονα πρέπει να παρατηρήσω ότι τα καλά τους λόγια λειτουργούν και από την ανάποδη μέσα μου - σαν καρφιά που πονούν: Τονίζουν το γεγονός ότι και στην ιστορία αυτή και σε πολλές άλλες παρόμοιες, δεν είμαι παρά ο θλιβερός αγγελιαφόρος άσχημων ειδήσεων. Της απόγνωσης ενός νέου ανθρώπου που ήρθε στην Κύπρο για δουλειά, υγιής και γεμάτος ενθουσιασμό, και φεύγει βάναυσα τραυματισμένος σωματικά και ψυχικά, περισσότερο φτωχός απ' όσο ήταν. Με τη νιότη του λεηλατημένη από άπληστους και απάνθρωπους ρατσιστές.

Είμαι ακόμα κεραυνοβολημένος από την ξεψυχισμένη έκκληση αυτού του ντροπαλού και συνεσταλμένου παιδιού που σήκωσε τα μάτια του προς εμένα, μάτια μαύρα σαν το κάρβουνο, που μάζεψαν όλη την απελπισία του κόσμου: «Σε παρακαλώ, βοήθησέ με να πάω πίσω στην πατρίδα μου το Βιετνάμ! Η Κύπρος υπήρξε η μεγαλύτερη κατάρα στη ζωή μου…».

Ένιωσα να βουλιάζω μέσα σ’ ένα τεράστιο κύμα ντροπής γιατί η χώρα μου, ο τόπος που γεννήθηκα και αγαπώ, έγινε η κατάρα στη ζωή ενός ανθρώπου.
Μιλώ για την ντροπή που έπρεπε να αισθάνονται εκείνοι που για μήνες πολλούς εκμεταλλεύονταν βάρβαρα τον Pham Van Chi, τον σκλάβο από το Βιετνάμ, που ξεσκάτιζε τις φάρμες τους σε κτηνώδη ωράρια από το χάραμα μέχρι βαθιά τη νύχτα, χωρίς να τον πληρώνουν ούτε ένα σεντ.

Μιλώ για την ντροπή που έπρεπε να αισθάνονται εκείνοι που τον ξυλοκοπούσαν και τον άφηναν νηστικό και τον πέταξαν στο δρόμο και τον εξαθλίωσαν σε σημείο που να αποπειραθεί ν’ αυτοκτονήσει.
Και βέβαια μιλώ για την ντροπή που έπρεπε να αισθάνονται εκείνοι που με τη σκληρότητα και την αδιαφορία τους δημιούργησαν, αρχικά, τις συνθήκες για να μείνει σακατεμένος από ηλεκτροπληξία ενώ δούλευε. Και τον εξαπάτησαν στη συνέχεια, σε συνεργασία με κοστουμαρισμένους απατεώνες της υποτιθέμενης δικαιοσύνης μας, χωρίς να του δώσουν ούτε ένα σεντ αποζημίωση για το ακρωτηριασμένο του χέρι και για τα σοβαρά εγκαύματα σε όλο το σώμα του.

Κοιτάξτε, αυτό δεν είναι μελόδραμα για τους εθισμένους στις τηλεοπτικές σαπουνόπερες.
Είναι ο ντροπαλός και συνεσταλμένος Pham Van Chi, που φεύγει μεθαύριο Κυριακή για το Βιετνάμ - του έκοψαν τελικά το εισιτήριο οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας.
Και δεν νομίζω να θελήσει ποτέ να έρθει ξανά στο νησί… γνώρισε, βλέπετε, πολύ καλά τη σκοτεινή πίσω αυλή μας.