Οι διακρίσεις σε βάρος των Σύρων προσφύγων, που κατέφυγαν στην Κύπρο περιμένοντας να τελειώσει ο βάρβαρος εμφύλιος πόλεμος στη γειτονική χώρα, κυριάρχησε στο τέλος της χθεσινής διάσκεψης Τύπου για την έναρξη της πανευρωπαϊκής εκστρατείας προστασίας των ανθρώπων αυτών.

Απομαγνητοφωνώ σχόλια, απόψεις και παρατηρήσεις παρευρισκομένων ακτιβιστών, εκπροσώπων οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προσφύγων και Κυπρίων πολιτών:
«Συμφωνούμε ότι ζούμε σε περίοδο οικονομικής κρίσης, αλλά οι άνθρωποι έτσι κι αλλιώς, πρέπει να τυγχάνουν ίσης μεταχείρισης. Οι μετανάστες, που για πολλά χρόνια συνεισέφεραν σε αυτήν τη χώρα, δεν είναι πλέον αποδεκτοί γιατί δεν είναι Κύπριοι. Αυτό είναι το πρόβλημα και όχι η έλλειψη χρημάτων. Δεν περιμένουμε ότι η Κύπρος θα λύσει τη συριακή κρίση, αλλά είναι απαράδεκτο να αρνούμαστε τις υποχρεώσεις μας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχουμε ως κράτος, κατά ένα μέρος γιατί είχαμε αλληλεγγύη από άλλες χώρες όταν αντιμετωπίζαμε το δικό μας προσφυγικό πρόβλημα πριν από 40 χρόνια.

»Σκέφτομαι ότι είμαστε μια χώρα προσφύγων, που από το 1974 παραπονιούμαστε ότι δεν είχαμε στήριξη από τη διεθνή κοινότητα και όμως τώρα συμπεριφερόμαστε με την ίδια αδιαφορία για τους πρόσφυγες γείτονές μας. Πώς να κάνουμε την Κυβέρνηση να καταλάβει ότι η αξιοπιστία μας ως κράτος τραυματίζεται, εφόσον δεν αλλάζουμε αντιλήψεις στο θέμα αυτό;

»Οι πρόσφυγες από τη Συρία βοηθήθηκαν σε κάποιο βαθμό τον τελευταίο ενάμιση χρόνο από το κυπριακό κοινό, με την προσφορά ειδών διατροφής και ρουχισμού, αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι εκατοντάδες οικογένειες με μικρά παιδιά ζουν στην απόλυτη φτώχια και τα προβλήματα οξύνονται καθημερινά. Και το δίλημμα που αντιμετωπίζουν είναι πραγματικά εφιαλτικό: Ή πηγαίνουν εθελοντικά να κλειστούν στον χώρο υποδοχής προσφύγων στην Κοφίνου, στις λυόμενες εγκαταστάσεις στη μέση του πουθενά, ή επιστρέφουν εθελοντικά στην κόλαση της Συρίας.

»Γνωρίζω οικογένεια Σύρων που ζουν στην Κύπρο για 20 χρόνια και όλα τα παιδιά τους γεννήθηκαν εδώ. Κι όμως, τα τελευταία τρία χρόνια, οι Αρχές δεν τους ανανέωσαν την άδεια παραμονής, απέρριψαν την αίτησή τους για χορήγηση κυπριακής υπηκοότητας, έμειναν χωρίς χαρτιά και όταν αποτάθηκαν για πολιτικό άσυλο, οι Αρχές τούς ανακοίνωσαν ότι θα μεταφερθούν στην Κοφίνου, μετά από 20 χρόνια παραμονής στο νησί!

»Η οργάνωσή μας βοηθά, μεταξύ άλλων, μια οικογένεια Σύρων προσφύγων με πέντε παιδιά, τους δίνουμε τρόφιμα και κάποτε πληρώνουμε το ενοίκιό τους, αλλά δεν μπορούμε να το κάνουμε για πάντα. Αποτάθηκαν για βοήθεια σε άλλες ανθρωπιστικές οργανώσεις και κάποιες ζήτησαν να δουν την άδεια παραμονής τους. Και εφόσον δεν είχαν, έπρεπε να μείνουν νηστικοί, δεν επιτρεπόταν να… πεινάσουν… τα τρόφιμα τα δίνουν στους πεινασμένους Κυπρίους, όχι όμως στους πεινασμένους Σύρους. Έτσι αυτή η οικογένεια βρίσκεται σε αδιέξοδο, δεν μπορεί να μείνει ή να φύγει και έμεινε στον δρόμο…

»Δεν μπορούν να αναγκάσουν τους πρόσφυγες να επιστρέψουν στη Συρία ενόσω συνεχίζεται ο πόλεμος εκεί, αλλά γνωρίζω μια οικογένεια που αποφάσισε να πάει πίσω, αφού εδώ πέθαιναν κυριολεκτικά από την πείνα τον τελευταίο χρόνο. Τους άκουσα να λένε ότι οι βόμβες του Άσαντ έχουν περισσότερο έλεος από την πολιτική της κυπριακής Κυβέρνησης απέναντι στους Σύρους πρόσφυγες»...