Ο λαός απαιτεί απελευθέρωση. Οι ηγέτες του τον οδήγησαν στα τουρκικά καυδιανά δίκρανα

Χάθηκε το ελληνικό μέτρο. Χάσαμε και τον μπούσουλα. Χάσαμε και τα μυαλά μας. Τόπος παράνοιας. Κύπρος της αήττητης ελαφρότητας. Η κυβέρνηση Αναστασιάδη μελετά πρόταση γνωστού Κύπριου συνθέτη για τη διοργάνωση σειράς συναυλιών με αφορμή τα 40 χρόνια της τουρκικής εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής της πατρίδας μας. Και μόνο που η κυβέρνηση, διά του υφυπουργού παρά τω Προέδρω, μελετά την πρόταση, είναι ενδεικτική μιας αφόρητης νοοτροπίας, που τείνει να εκμεταλλεύεται επικοινωνιακά ακόμα και τις πιο μαύρες μέρες της δύστυχης πατρίδας. Λέγεται πως, αν τελικά πραγματοποιηθούν αυτές οι αδιανόητες φιέστες στη Ν. Υόρκη, στο Λονδίνο και αλλαχού, θα στοιχίσουν πάνω απο 300.000 ευρώ. Ακόμα και να μην είχαμε την οικονομική κρίση, θα ήταν αδιανόητο, αισχρό και προσβλητικό για ένα σοβαρό κράτος και για έναν αξιοπρεπή λαό να πανηγυρίζει για την καταστροφή του και να τραγουδά για την υποδούλωσή του.

Η κυβέρνηση Αναστασιάδη διακρίνεται για την ικανότητά της να αξιοποιεί τα πάντα επικοινωνιακά για να παρασύρει όσους αφελείς και ανόητους την πιστεύουν. Σε ένα θέμα οι επικοινωνιολόγοι του Προεδρικού δεν έφεραν αποτέλεσμα: Να υποβάλουν στον Ν. Αναστασιάδη ότι είναι Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και οφείλει να είναι σοβαρή, αξιόπιστη και νηφάλια η εικόνα της Κύπρου, ιδιαίτερα όταν συναντάται με ξένους ηγέτες και όταν απευθύνεται σε εκλεκτό ακροατήριο. Τώρα μελετούν πρόταση για συναυλίες, για να κάνουν τι; Ως εκδηλώσεις με αφορμή τις αποφράδες ημέρες της τουρκικής εισβολής; Απέλιπε κάθε σοβαρότητα από το Προεδρικό. Η πρόταση του συνθέτη έπρεπε αυθωρεί να απορριφθεί, αν η κυβέρνηση είχε επαφή με την πραγματικότητα. Είναι ποτέ δυνατόν, ένα κράτος κατακτημένο, κουρσεμένο, απειλούμενο και ένας λαός σφαγιασμένος, πρόσφυγας, αγνοούμενος, εξανδραποδισμένος, να... πανηγυρίζουν με τραγούδια και ζορνέδες, με νταούλια και αμανέδες για την τουρκική εισβολή;

Θα πει κάποιος πως μετά την εισβολή και την κατοχή της πατρίδας μας γίνονταν συλλαλητήρια και ακούγονταν πατριωτικά τραγούδια. Ναι, αλλά τότε σύσσωμος ο κυπριακός Ελληνισμός διατράνωνε την αποφασιστικότητά του να μην ανεχθεί τα αποτελέσματα της κατοχής και απαιτούσε το δίκαιό του. Οι πρόσφυγες απαιτούσαν επιστροφή και οι πολιτικάντηδες υπόσχονταν απελευθέρωση ενώ στα παρασκήνια συζητούσαν συμβιβασμό και παράδοση. Ο λαός αντιστεκόταν κατά της τουρκικής κατοχής, όχι οι ηγέτες του. Ο λαός απαιτούσε ελευθερία και αξιοπρέπεια, όχι οι ηγέτες του. Ο κυπριακός Ελληνισμός ήταν έτοιμος για νέες θυσίες για να απαλλαγεί από τον τουρκικό ζυγό, όχι οι ηγέτες του. Αυτοί, σπιθαμιαίοι, ανεπαρκείς, ανίκανοι να αρθούν στο ύψος της λαϊκής απαίτησης για ελευθερία, υπό τη βολική «αδήριτη ανάγκη» χαντάκωσαν τα δίκαια του τόπου και στόμωσαν την αγωνιστική διάθεση του λαού με τις παραχωρήσεις και τις εκχωρήσεις τους στους Αττίλες.

Ο λαός απαιτεί απελευθέρωση. Οι ηγέτες του τον οδήγησαν στα τουρκικά καυδιανά δίκρανα. Ο λαός αξιώνει ασφάλεια και ισχυρή άμυνα. Οι ηγέτες του τον αφόπλιζαν και ήσαν έτοιμοι να τον παραδώσουν αύτανδρο στην τουρκοκρατία. Κανείς δεν ξεχνά πως ήταν ο Ν. Αναστασιάδης που μας εκβίαζε ότι θα επαναφέρει και θα επιβάλει το σχέδιο Ανάν. Σήμερα, είναι η κυβέρνηση Αναστασιάδη που μελετά θέμα συναυλιών ως μέτρο... αντίστασης στον Αττίλα. Αλλ΄ εδώ και μήνες η Τουρκία απειλεί, παραβιάζει την ΑΟΖ μας, εκβιάζει στο Κυπριακό και ο Πρόεδρος δεν βγήκε να κάνει έστω μία δήλωση-μήνυμα ότι η χώρα του Αττίλα δεν μπορεί να μας γονατίσει. Και ότι η πορεία της προς την Ευρώπη περνά από τη Λευκωσία.

Να είναι όλοι σίγουροι: Αν, παρ΄ ελπίδα, η κυβέρνηση διοργανώσει τέτοιου είδους ντροπιαστικές συναυλίες, θα το κάνει για δύο λόγους. Πρώτον, ως επικοινωνιακό παιγνίδι για να καταδειχθεί ότι ο Ν. Αναστασιάδης, που το 2005 πήγε ξελιγωμένος στην αυλή του Ερντογάν, τώρα... αντιστέκεται. Δεύτερον, για να τονώσει, δήθεν, το... αγωνιστικό φρόνημα του λαού ενάντια στην τουρκική κατοχή, που ο Αναστασιάδης και άλλοι κομματάρχες φρόντισαν να ευνουχίσουν. Αν, πραγματικά, ο Ν. Αναστασιάδης ενδιαφέρεται να αντισταθεί στην κατοχή, πρώτον, να επανεκκινήσει, επιτέλους, την οικονομία· δεύτερον, να ισχυροποιήσει την Εθνική Φρουρά· τρίτον, να συμμαχήσει με φίλιες χώρες σε ένα μέτωπο κατά του τουρκικού επεκτατισμού· τέταρτον, να εξαπολύσει διπλωματική και διαφωτιστική εκστρατεία στην ΕΕ και στις ΗΠΑ ξεκαθαρίζοντας ότι το Κυπριακό είναι μόνο διεθνές πρόβλημα τουρκικής εισβολής, κατοχής, εθνοκάθαρσης και παραβίασης θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων και ελευθεριών και όχι... ανακοινωθέντος· πέμπτον, να αξιοποιήσει σοβαρά και προσεκτικά τις συγκλίσεις συμφερόντων ξένων δυνάμεων· έκτον και σπουδαιότερον, να διαμηνύσει στην κατοχική Τουρκία ότι δεν πρόκειται ποτέ να μας γονατίσει και ότι αμετάθετος στόχος μας είναι η απελευθέρωση της Κύπρου από τον Αττίλα, όπως άλλωστε και ο Πρόεδρος διακηρύσσει. Αυτά και άλλα να πει, να τα εννοεί και να μεθοδεύσει την υλοποίησή τους. Τότε, ναι, θα δικαιολογείτο μια συναυλία νίκης, όχι ντροπής και αναξιοπρέπειας.