Η τύχη και το μέλλον ενός λαού εξαρτιέται από τις ιδέες και τον δυναμισμό των νέων. Οι νέοι της Κύπρου έχουν ιδέες, έχουν πείσμα, τρέφουν ελπίδες και συντηρούν προσδοκίες για ένα καλύτερο μέλλον. Πάντοτε πρώτοι στο κάλεσμα της πατρίδας και πάντοτε πρώτοι να γίνουν λίπασμα για την ελευθερία της. Ο εκλεκτός φίλος Ανδρέας Τ. Λουκά, πρόσφυγας από το Αγριδάκι της κατεχόμενης αλλά μη εκχωρούμενης Κερύνειας μας, μου γράφει ξανά: «Διάβασα το άρθρο σου με τίτλο, «Πολιτικοί, εμείς θα γίνουμε πολύ καλύτεροί σας!» (25/12/2013), στο οποίο συμπεριέλαβες αποσπάσματα από κείμενο της μαθήτριας Ελένης Κουρτελάρη, από την εφημερίδα του Λυκείου Αρχαγγέλου, ''Απόστολος Μάρκος''. Και, γιατί να σου το κρύψω, δάκρυσα. Διάβασα τελευταία ένα βιβλίο της αγωνίστριας και τομεάρχη της ΕΟΚΑ Ελενίτσας Σεραφείμ-Λοΐζου με τίτλο, ''Ο απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου, 1955-1959'' και βρήκα αναφορά σε ένα φυλλάδιο που κυκλοφόρησε τότε ο αρχηγός της ΕΟΚΑ, Διγενής, το οποίο απηύθυνε στη νεολαία της Οργάνωσης και περιλάμβανε τον όρκο των νέων της Σπάρτης, ''Άμμες δε γ’ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες''…

»Είναι, λοιπόν, φίλε μου, να μη μας πιάνουν τα κλάματα; Πόσες γενιές αυτού του τόπου, αυτού του λαού, αυτού του Έθνους, θα ορκιστούν ακόμα πως θα γίνουν καλύτεροι από τους προηγούμενους; Πόσα νεανικά όνειρα και πόσοι όρκοι αυτού του λαού μπροστά σε εικόνες και πάνω σε Ευαγγέλια θα συνθλιβούν ανάμεσα στις μυλόπετρες των συμφερόντων των ξενοκίνητων κατεστημένων και συμφερόντων; Και πόσοι ωραίοι νέοι και νέες θα χαθούν στα πεδία των μαχών σε ατελέσφορους αγώνες; Μήπως οι νέοι της Κύπρου απουσίασαν από οποιονδήποτε αγώνα του Έθνους για ελευθερία; Απουσίασαν από τον ξεσηκωμό του 1821; Από τον ατυχή πόλεμο του 1897; Από τους Βαλκανικούς Πολέμους; Από τη Μικρασιατική Εκστρατεία; Από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο;

»Και όταν ήρθε η ώρα και η ηγεσία φώναξε τη νεολαία για να αγωνιστεί για την απελευθέρωση της Κύπρου, αρνήθηκε να πράξει το καθήκον της; Και δεν ακολούθησαν το ’63-’64, το ’67, το ’74; Υστέρησε πουθενά η νεολαία; Δεν αποδεικνυόταν πάντα καλύτερη από την προηγούμενη γενιά; Αλλά γιατί πηγαίνουν χαμένες οι θυσίες των παιδιών του κυπριακού λαού; Γιατί το αίμα των ηρώων του χυνόταν χωρίς αντίκρισμα; Υπάρχει απάντηση και έχει ονόματα και επίθετα. Είναι όλοι εκείνοι οι καιροσκόποι, που από τη μια ζητούσαν από τον λαό θυσίες, ενώ οι ίδιοι δεν είχαν το εκτόπισμα να σταθούν άξιοι των περιστάσεων. Ήταν εκείνοι που, όταν τους ''έβαζαν το πιστόλι στον κρόταφο'', ξεχνούσαν πως για να παριστάνουν τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, κάποιοι ανέβηκαν σε αγχόνες ψάλλοντας τον Εθνικό Ύμνο, άλλοι γίνηκαν ολοκαυτώματα, φωνάζοντας ''Μολών Λαβέ'', άλλοι έδωσαν μάχες με υπέρτερες δυνάμεις και έπεσαν μαχόμενοι. Όλοι εκείνοι δεν βρήκαν καμιά δικαιολογία να ψελλίσουν για να αποφύγουν να κάνουν το καθήκον τους προς την Πατρίδα.

»Και το αποτέλεσμα; Αυτό που βιώνει σήμερα ο κατάπληκτος κυπριακός (και ο ελληνικός) Λαός. Αλλά, «δυστυχισμένε μου Λαέ, καλέ κι ηγαπημένε, πάντα ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε», όλα συνέβησαν μπροστά στα μάτια σου! Δεν σου είπε τότε ο Μακάριος ότι ''του ΄βαλαν κι εκείνου το πιστόλι στον κρόταφο''; Δεν σου το είπαν και ο Τάσσος, ο Χριστόφιας και μόλις πρόσφατα ο Αναστασιάδης; Γιατί δεν ρώτησες ποτέ κανέναν από αυτούς, γιατί το δικό τους σαρκίο είναι τόσο πολύτιμο, που δεν πρέπει να χαθεί, ενώ ο Αυξεντίου, ο Μάτσης και ο Βαγορής, και όλες εκείνες οι στρατιές των ηρώων σου, των δικών σου παιδιών, ήσαν αναλώσιμοι; Κι όμως, τους τρέχεις από πίσω και τους χειροκροτείς ως ''άξιους ηγέτες'', αντί να τους λιθοβολείς! Είσαι ή δεν είσαι άξιος της μοίρας σου;».