Όταν την περ. Τετάρτη γράφαμε για τη σχιζοφρένεια και την παράνοια που μαστίζει αυτό τον τόπο και ειδικά τους ηγήτορές του, στην εποχή της μεγαλύτερης και χειρότερης οικονομικής, αξιακής και θεσμικής κρίσης, δεν αναμέναμε ότι οι εκτιμήσεις μας θα επιβεβαιώνονταν τόσο γρήγορα από τους λιμουζινάτους του κράτους. Τα κόμματα εδώ και οκτώ μήνες ασχολούνται με το ανύπαρκτο και γελοίο ζήτημα ποιοι δικαιούνται ή όχι να χρησιμοποιούν κρατικές λιμουζίνες. Επιμένουμε ότι το ζήτημα αυτό είναι γελοίο και, άρα, είναι ανύπαρκτο επειδή πιστεύουμε πως, σε έναν τόπο που κατασπαράχθηκε οικονομικά και λεηλατήθηκε από δικούς μας και ξένους και ρίχτηκε στον καιάδα της καταστροφής, έπρεπε να λειτουργεί κοινή λογική. Και να ιερουργεί ορθολογισμός. Προπάντων όλοι, πρώτιστα οι ηγήτορες, δηλ. θεσμοί, κυβέρνηση και κόμματα, όφειλαν να προσγειωθούν από τον προκλητικό Όλυμπο των επιδομάτων και προνομίων τους.

Να συναισθανθούν, με άλλα λόγια, ότι δίπλα τους, φίλοι και γείτονές τους, συμπατριώτες τους, έχασαν τις δουλειές τους, πένονται, δυστυχούν, διακινούνται στα όρια ή ενισχύουν ήδη τις στρατιές των εκατοντάδων χιλιάδων νεόπτωχων. Αν μη τι άλλο, είναι έκφραση και κοινωνικής αλληλεγγύης και φιλαλληλίας, οι έχοντες να μην προκαλούν με τόση βαναυσότητα και αδιαφορία όσους δεν έχουν χρήματα για ένα ποτήρι γάλα, για ένα ψωμί ή για να αγοράσουν ξύλα να ζεσταθούν. Όταν, λοιπόν, στην Κύπρο της λάμπας πετρελαίου, των 80 σχεδόν χιλιάδων ανέργων, των εκατοντάδων χιλιάδων κάτω από το όριο της φτώχιας, των συσσιτίων, των κοινωνικών παντοπωλείων, τα κόμματα και οι βουλευτές σπαταλούν έστω και ένα λεπτό -όχι οκτώ μήνες- για να αποφασίσουν ποιους δικούς τους θα βολέψουν για να εποχούνται δωρεάν κρατικών λιμουζίνων, ε, αυτό, συνιστά αφόρητη ύβριν προς τους πολίτες. Ισούται με ηθικό έγκλημα προς τη νοημοσύνη, την υπομονή και, κυρίως, τα δεινά των Κυπρίων, στα οποία τους έριξαν και πολλοί από αυτούς που, με θράσος και αναίδεια, απαιτούν να χρησιμοποιούν δωρεάν κρατική λιμουζίνα.

Θα απορήσει κάποιος: «Μα, γιατί ανάγετε το θέμα της δωρεάν κρατικής λιμουζίνας σε μείζον ζήτημα, όταν εδώ ο τόπος βουλιάζει σε τρομερά και δυσεπίλυτα προβλήματα;». Διότι, ακριβώς, αυτό το θέμα είναι ενδεικτικό μιας άθλιας υφέρπουσας νοοτροπίας, που έχει καλλιεργηθεί όλες αυτές τις δεκαετίες από κυβερνήσεις και τα κόμματα: Να βολεύουν τα ρετιρέ της εκάστοτε εξουσίας που, όλως… περιέργως, είναι όλοι κομματικά τοποθετημένοι ή βολεμένοι. Έτσι εξηγείται και η νέα αναβολή για συζήτηση του θλιβερού αυτού ζητήματος μέχρι τις 16 Ιανουαρίου. Μέχρι τότε, τα κόμματα θα διαβουλευθούν και θα συμφωνήσουν πόσους το καθένα θα βολέψει στον αριθμό των λιμουζινάτων δικαιούχων. Πού; Στην Κύπρο που ασθμαίνει και γονατίζει από τα δισεκατομμύρια χρεών και που δεν ξέρει τι τέξεται η επιούσα. Πού; Σε έναν τόπο όπου απέλιπεν η λογική, ο σεβασμός προς τον άλλο, η αλληλεγγύη και, προπάντων, η αγάπη προς τον τόπο και τα δεινά του.

Όλοι αυτοί που διεκδικούν λιμουζίνα επειδή, δήθεν, αυτό απαιτεί η… θέση, το… αξίωμα και τα κεκτημένα τους, ΟΛΟΙ μπορούν να αντεπεξέλθουν στα έξοδα συντήρησης πολυτελέστατου αυτοκινήτου που διαθέτουν, επειδή ΟΛΟΙ έχουν παχυλότατες απολαβές. Και έχουν όλοι αυτοί το απύθμενο θράσος να απαιτούν από τους δεινοπαθούντες πολίτες να τους πληρώνουν τα έξοδα ώστε αυτοί να κορδώνουν στις πολυτελείς λιμουζίνες τους. Διερωτώμεθα και προκαλούμε: Υπάρχει έστω ένας, Πρόεδρος, αρχηγός κόμματος, κρατικός ή πολιτειακός αξιωματούχος, που έχει ακόμα αξιοπρέπεια, να βγει και να ανακοινώσει δημόσια ότι αποποιείται αυτό το προνόμιο; Ένας! Μάλλον, κανένας…