Στις διεθνείς και διακρατικές σχέσεις ισχύουν διαχρονικά τρεις, κυρίως, αρχές, που σοβαροί ηγέτες τηρούν απαρέγκλιτα. Πρώτον, αξιοπιστία. Για να σε σεβαστεί ο άλλος, ο αντίπαλος και, ιδιαίτερα, ο εχθρός οφείλεις να είσαι αξιόπιστος. Δηλαδή, αυτά που λες, να τα εννοείς και προπάντων να τα υλοποιείς. Δεύτερον, υπεράσπιση κρατικών και εθνικών συμφερόντων. Αυτά προαπαιτούν ισχυρή οικονομία, οξυδερκή διπλωματία, αποτρεπτική άμυνα και ηγέτες που νοιάζονται μόνο για τα συμφέροντα του κράτους και του λαού, επειδή μόνη σκέψη τους είναι η ασφάλεια του τόπου έναντι εσωτερικών και εξωτερικών κινδύνων και ασύμμετρων απειλών. Τρίτον, αξιοπρέπεια.

Συναρτάται προς την ατομική, συλλογική και εθνική υπερηφάνεια, για το τι και ποιοι είμαστε, την ιστορία και τη γλώσσα μας, τις παραδόσεις και τους αγώνες μας, τις θυσίες και τους ήρωές μας, τους προγόνους και τον πολιτισμό μας. Όταν αυτές οι αρχές συν-τηρούνται από όλους, τότε επιτυγχάνεται η πολυπόθητη ενότητα, επειδή όλοι μιλούν την ίδια γλώσσα, πιστεύουν στα ίδια ιδανικά και επιμένουν στους ίδιους στόχους, που δεν μπορεί να είναι άλλοι από τη θωράκιση της πατρίδας, την προκοπή και την επιβολή της ως αξιόπιστου-σεβαστού υποκειμένου στις διακρατικές και διεθνείς σχέσεις.

Στην εποχή της τεχνολογίας και της πρωτοφανούς ανάπτυξης της γνώσης, το μέγεθος των κρατών δεν είναι συνάρτηση των στρατών τους, μόνο, αλλά εξάρτηση και της κατά κεφαλήν πνευματικής και διανοητικής καλλιέργειας, ικανής να προτάξει και να προβάλει στους άλλους την εικόνα και τους στόχους ενός λαού. Ζούμε στην εποχή και της public diplomacy (δημόσιας διπλωματίας) και της soft power (μαλακής δύναμης). Τι είναι αυτή;

Είναι η προβολή της εικόνας ενός κράτους, του πολιτισμού και των επιτευγμάτων του, των διανοητικών και επιστημονικών κατορθωμάτων του, των καλλιτεχνικών και λογοτεχνικών διανοημάτων του και της σύγχρονης δομής των θεσμών και των δημιουργημάτων των ανθρώπων του. Όλα αυτά κτίζουν στους πολίτες την υπερηφάνεια του ανήκειν σε ένα κράτος, που είναι αξιοπρεπές, αξιόπιστο και σεβαστό στους τρίτους και, κυρίως, στους εχθρούς.

Η Τουρκία εισέβαλε και κατέχει τμήμα του κυπριακού και ευρωπαϊκού εδάφους. Δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία. Καθημερινά την εξευτελίζει και την απομειώνει. Χωρίς να συναντά τη δική μας αντίδραση, παρά μόνο εκείνη τη ραγιαδίστικη αντίληψη να μην… προκαλούμε και να μην… ερεθίζουμε το τουρκικό θηρίο. Δύο πρόσφατα παραδείγματα.

Πρώτον, εδώ και μέρες το τουρκικό ερευνητικό σκάφος «Βάρβαρος» εισέβαλε και παραβιάζει την κυπριακή ΑΟΖ και θαλασσοτεμάχιο, που εκχωρήθηκε σε ξένες εταιρείες για έρευνες για φυσικό αέριο.Η Λευκωσία απλώς παρακολουθεί. Δεύτερον, κατά την τελευταία συνεδρία της Μεικτής Διακοινοβουλευτικής Επιτροπής Τουρκίας-ΕΕ, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, Νταβούτογλου και ο επικεφαλής των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, Μπαγίς, έγραψαν κανονικά τους Ευρωπαίους και ειδικά την Κύπρο. Τι κάνει η Τουρκία; Εξευτελίζει με χυδαιότητα και αδιστακτότητα την Κυπριακή Δημοκρατία.

Η Κύπρος έχει να αντιμετωπίσει έναν Τούρκο πειρατή και εισβολέα, και όχι τον δούκα του Νόρφολκ. Η Τουρκία δεν σέβεται παρά μόνο τη δύναμη και δεν αναγνωρίζει παρά μόνον εκείνον που αξιόπιστα την αντιμετωπίζει. Ο Πρόεδρος και η πολιτική ηγεσία ας κατανοήσουν, επιτέλους, ότι συνεχώς θα έχουν ένα τουρκικό πιστόλι στον κρόταφο, όσο θα εκλαμβάνουν την Τουρκία ως ένα πολιτισμένο έθνος και όχι ως ληστές, που απαιτούν όχι μόνο να ληστέψουν αλλά και να αποτελειώσουν το θύμα τους. Έτσι αντιμετωπίζουν την Κύπρο. Μας το βροντοφωνάζουν καθημερινά, αλλά μέρος της πολιτικής ηγεσίας ανήγαγε τον ραγιαδισμό σε υψηλή πολιτική!