Η ΕΛΛΑΔΑ μπορεί και είναι σε θέση να διαδραματίσει έναν σημαντικό ρόλο στην Ε.Ε., στα Βαλκάνια και στην Αν. Μεσόγειο και να υπερακοντίσει την Τουρκία, αν οι ηγέτες της συνειδητοποιήσουν ότι απαιτούνται αξιοπιστία, σοβαρότητα, ειλικρίνεια, διεκδίκηση, ξεκάθαρη στοχοθεσία και αταλάντευτη υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων

Πόσο δίκαιο είχε ο Ελ. Βενιζέλος στην αποτύπωση της πολιτικής εξαπάτησης: «Αυτά που ελέγομεν προεκλογικά ήτο διά να ανέλθομεν εις την εξουσίαν. Αυτά που λέγομεν σήμερον είναι διά να παραμείνομεν εις την εξουσίαν». Σοφότερος, μετά τα απανωτά ηχηρά χαστούκια που έφαγε στις αριστερές παρειές του, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος, Αλέξης Τσίπρας, χρησιμοποιεί τις εκλογές για να τακτοποιήσει το μπάχαλο στο συνονθύλευμα που αποκαλείται ΣΥΡΙΖΑ. Είχε δίκαιο ο αρχηγός της Ν. Δημοκρατίας, Ε. Μεϊμαράκης, όταν επισήμανε πως ο Αλ. Τσίπρας θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τους συντρόφους του σε ένα συνέδριο του κόμματος, όχι να σύρει την Ελλάδα, για τρίτη φορά σε εφτά μήνες, σε εκλογές. Μάλιστα, ο Μεϊμαράκης τον χαρακτήρισε «λίγο ψευτράκο, λίγο πονηρούλη, και τακτικιστή». Ότι ο Τσίπρας είπε ψέματα και εξαπάτησε, και αυτός, τον ελληνικό λαό με εκείνες τις βροντερές δεσμεύσεις του, είναι γεγονός. Υποσχέθηκε να τερματίσει τη λιτότητα και να καταργήσει τα μνημόνια και, στο τέλος, αποδέχθηκε χειρότερο των προηγούμενων, μνημόνιο.

Ότι ο Αλ. Τσίπρας είναι και ολίγον πονηρούλης, αυτό φάνηκε επανειλημμένα όταν εμφάνιζε τις ήττες του κατά κράτος, από τους Θεσμούς, ως ανένδοτους αγώνες και ως αντίσταση που, φευ, δεν ευοδωνόταν εξαιτίας της αχρειότητας και των εκβιασμών των Θεσμών. Έτσι, στη λαϊκή συνείδηση εμφανιζόταν ως περίπου… Αϊ-Γιώργης, που με το κοντάρι του μαχόταν κατά των δράκων δανειστών. Ο Τσίπρας, όμως, είναι ένας καλός τακτικιστής. Γιατί παραιτήθηκε και γιατί προσφεύγει στις κάλπες, που μάλλον θα ανοίξουν στις 20 Σεπτεμβρίου; Πρώτα απ’ όλα για να ξεκαθαρίσει το τοπίο στον ΣΥΡΙΖΑ, που εμφανίζει πολεμική ζώνη. Δεύτερον, αφού απο-τελειώσει τους συντρόφους του, θα ξέρει πού στέκεται για να προχωρήσει με τις μεταρρυθμίσεις και τις αλλαγές στο κράτος και στην οικονομία που καθυστέρησαν πολύ και στοιχίζουν στην Ελλάδα δισεκατομμύρια. Τρίτον, όσο καθυστερεί την προσφυγή στις κάλπες, τόσο πιο δύσκολα θα μπορεί να πείσει τους πολίτες για τους όρους του μνημονίου, που θα αρχίσουν να τους αισθάνονται από τον Οκτώβριο. Τέταρτον, δεσμεύτηκε έναντι των θεσμών ότι αξιόπιστα και με συνέπεια θα εφαρμόσει τους όρους του μνημονίου.

Έστω και αργά, ο Αλ. Τσίπρας πρέπει να συνειδητοποίησε μερικά σημαντικά δεδομένα, που όφειλε να γνωρίζει, αλλ’ οι αριστερές καταβολές του δεν τον άφησαν να τα δει. Πρώτον, στις διακρατικές και διεθνείς σχέσεις, η αξιοπιστία και η σοβαρότητα ενός κράτους είναι sine qua non προϋπόθεση για καλές και αμοιβαία αποδοτικές σχέσεις. Οι μαγκιές, ο τσαμπουκάς, το υφάκι και οι αντιδράσεις τού στυλ, «δεν πληρώνω», είναι ίδιον επιπόλαιων κυβερνητών. Δεύτερον, οι συνθήκες, οι συμφωνίες, οι δεσμεύσεις, πρέπει να τηρούνται. Έτσι τα κράτη μπορεί να λειτουργούν στο άναρχο διεθνές σύστημα, διαφορετικά επέρχονται αναρχία και συγκρούσεις. Τρίτον, υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι να διεκδικήσεις τα συμφέροντα και τα δίκαιά σου. Αντί να επιτίθεσαι κατά μέτωπον στον γρανιτένιο τοίχο, τον παρακάμπτεις με ευελιξία, εξυπνάδα και προτάσεις. Τέταρτον, ποια ήταν η πιο προσβλητική κατηγορία, που οι εταίροι και οι θεσμοί προσήπταν στην ελληνική Κυβέρνηση; Ότι δεν της είχαν εμπιστοσύνη! Δεν την εμπιστεύονταν όταν δήλωνε ότι θα τηρήσει τα συμφωνηθέντα, όταν διαβεβαίωνε ότι θα υλοποιήσει όρους και όταν έλεγε ότι θα εκπληρώσει υποχρεώσεις της. Γιατί; Διότι την ίδια στιγμή αναιρούσε τις δεσμεύσεις της και ο λόγος της δεν είχε αντίκρισμα.

Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του Γάλλου Υπουργού Οικονομικών, μετά την επίτευξη συμφωνίας για το τρίτο μνημόνιο για την Ελλάδα. «Ελπίζουμε», είπε, «να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη και η Ελλάδα να προχωρήσει στην υλοποίηση του μνημονίου». Αυτό το μνημόνιο είναι η κύρια αιτία της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ και της αναμέτρησης του Αλ. Τσίπρα με τους διαφωνούντες. Τώρα, μάλλον, ο Έλληνας Πρωθυπουργός θα έχει συνειδητοποιήσει αυτά που τον συμβούλευε, προεκλογικά και μετεκλογικά, ακόμα και πρόσφατα ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών, Σόιμπλε: Ότι έπρεπε να λέγει όσα θα μπορούσε να υλοποιήσει. Είναι τεράστια η διαφορά μεταξύ των προεκλογικών διακηρύξεων και της διακυβέρνησης μιας χώρας. Επειδή, προφανώς, ο Αλ Τσίπρας κατενόησε τα πιο πάνω, γι’ αυτό και καταφεύγει ξανά στον ελληνικό λαό. Έχει σοβαρούς λόγους να το κάνει. Όχι μόνο επειδή θέλει καθαρά χέρια και απαλλαγή από τα βαρίδια του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και διότι, όσο κι αν φαίνεται παράδοξο και οξύμωρο, απολαύει ακόμα μιας σημαντικής δημοφιλίας.

Τι λέει η πλειοψηφία των Ελλήνων; Ότι προσπάθησε, αντιστάθηκε στους Θεσμούς, αγωνίστηκε αλλά δεν τα κατάφερε και τόσο καλά. Από την άλλη, ο Αλ. Τσίπρας είναι νέος πολιτικός, αρκετά χαρισματικός. Δεν έχει σχέση ούτε με τον αποτυχημένο, αμαρτωλό και ανίκανο παλαιοκομματισμό, ούτε με τα γνωστά κομματικά τζάκια, ούτε με εξαρτήσεις και συναγελασμούς. Αυτά είχαμε επισημάνει και σε παλαιότερες αναλύσεις μας, υποβάλλοντας ότι ο Αλ. Τσίπρας θα μπορούσε να αναδειχθεί σε μεγάλο πολιτικό αν αποδεσμευόταν από τις αριστερές ιδεοληψίες του και αντίκριζε την πολιτική και τις διακρατικές-διεθνείς σχέσεις, όπως και τον ρόλο και τη θέση της Ελλάδας στην Ε.Ε. και στα άλλα διεθνή φόρα, στις ορθές, ρεαλιστικές διαστάσεις τους. Η Ελλάδα μπορεί και είναι σε θέση να διαδραματίσει έναν σημαντικό ρόλο στην Ε.Ε., στα Βαλκάνια και στην Αν. Μεσόγειο και να υπερακοντίσει την Τουρκία, αν οι ηγέτες της συνειδητοποιήσουν ότι απαιτούνται αξιοπιστία, σοβαρότητα, ειλικρίνεια, διεκδίκηση, ξεκάθαρη στοχοθεσία και αταλάντευτη υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων.

Εδώ είναι το μεγάλο στοίχημα του Αλ. Τσίπρα, που είναι και μέγα δίλημμα. Είτε θα σπρώξει την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό προς τα εμπρός, θα ανορθώσει την οικονομία, θα μεταρρυθμίσει επαναστατικά το κράτος και η χώρα θα επανακτήσει την αξιοπιστία, τη σοβαρότητα και τη θέση που της αξίζει στη χορεία των ανεπτυγμένων, δημοκρατικών κρατών είτε θα κατολισθήσει στις γνωστές ολέθριες πρακτικές των τελευταίων δεκαετιών, που χαντάκωσαν την Ελλάδα και την οδήγησαν στο σημερινό κατάντημα. Γι’ αυτόν τον μεγάλο στόχο της επανίδρυσης της Ελλάδος δεν είναι μόνο απαραίτητη η στήριξη από τον ελληνικό λαό. Πρέπει προηγουμένως να ηττηθούν και να σαρωθούν ο παλαιοκομματισμός, πολιτικές νοοτροπίες, κομματικές τεχνοτροπίες και συμπεριφορές που κατέστρεψαν τη χώρα και την κατήντησαν περίγελο της υφηλίου.