Οι πολίτες διερωτώνται: «Αυτός ο τόπος δεν γεννά πια πολιτικούς με ανάστημα και όραμα, που να επισύρουν την εμπιστοσύνη των πολιτών επειδή είναι σοβαροί, υπεύθυνοι και αξιόπιστοι, συνεπείς και ανιδιοτελείς πατριώτες και όχι λυμεώνες, απατεώνες και σπιθαμιαίοι κομματάρχες;»

Τι κατάντημα! Η Κύπρος επιβίωσε 40 αιώνων κάθε λογής σκλαβιάς, δυναστών, κατακτητών, εισβολέων, κουρσάρων. Σε διάστημα 55 χρόνων αυτοδιαλύεται και καλπάζει κατά κρημνόν. Σε λίγες ημέρες τιμούμε τον ένδοξο απελευθερωτικό, αντιαποικιακό και αντικατοχικό αγώνα της θρυλικής ΕΟΚΑ. Τιμούμε τα λαμπρά παλληκάρια που ανέβαιναν στο ικρίωμα με όραμα την Ένωση και την ελευθερία του τόπου. Διερωτάται κάθε γνήσιος πατριώτης που αγαπά και νοιάζεται για τούτο τον τόπο: «Τι είδους άνθρωποι ήταν εκείνοι που θυσιάζονταν, υπέφεραν, βασανίζονταν, φυλακίζονταν ή απαγχονίζονταν για την Κύπρο και τι είδους αχυράνθρωποι, ανθρωπάρια και τυχάρπαστοι κυβερνούν έκτοτε;».

Δεν περνά ημέρα χωρίς οι πολίτες να διερωτώνται με απόγνωση, απελπισία και οργή: «Πού πάει ο τόπος; Ποιο μέλλον έχουν τα παιδιά μας; Θα επιβιώσουμε; Γιατί φτάσαμε στο σημερινό τραγικό κατάντημα; Υπάρχει προοπτική και διέξοδος; Τι πρέπει να γίνει;». Η κοινή συνισταμένη των απαντήσεων που δίνονται είναι διπλή. Πρώτον, το κομματικο-πολιτικό σύστημα σάπισε και βρόμισε σε βαθμό ανήκεστο και μη ιάσιμο. Δεύτερον, αναζητείται κατεπειγόντως ΗΓΕΤΗΣ. Η απελπισία των πολιτών καθημερινά μεγεθύνεται απ' όσα βλέπουν να εκτυλίσσονται και να ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια τους από κυβερνώντες και εκπροσώπους θεσμών, τους οποίους είχαν περί πολλού. Να πάρουμε τον νυν Πρόεδρο;

Δεσμεύτηκε και υποσχέθηκε ότι θα έφερνε την αλλαγή και την απαλλαγή από το σαθρό προηγούμενο καθεστώς. Εξαπάτησε κυριολεκτικά το εκλογικό σώμα για να ανέλθει στην εξουσία. Αποδείχτηκε ανεπαρκής και μη σοβαρός στην αντιμετώπιση κρίσιμων προβλημάτων του τόπου. Τα διάφορα που αποκαλύφθηκαν για το γραφείο του, για την οικογένειά του και για τους συμπεθέρους του συν οι διορισμοί ευνοουμένων, φίλων και κουμπάρων του σε καίριες θέσεις, κατερείπωσαν την εικόνα που έχτισε προεκλογικά. Όσο για το Κυπριακό, ο Ν. Αναστασιάδης αποδεικνύεται επικίνδυνος επειδή δεν έχει στρατηγική, δεν γνωρίζει πώς να αντιμετωπίσει την τουρκική επιθετικότητα και αυτός ο «γενναίος», κατά τον Ι. Κασουλίδη ή αυτός ο «ευέλικτος» κατά τον Νορβηγό… Ντάουνερ ή αυτός ο «αυτοεγκλωβισθείς», κατά τον χαρακτηρισμό του ιδίου, σύρεται μάλλον ξανά σε συνομιλίες χωρίς να έχει καμία ισχυρή εξασφάλιση ότι η Τουρκία δεν θα ξαναχτυπήσει με τον «Βάρβαρο» και τα πολεμικά πλοία της. Από την άλλη είναι οι θεσμοί.

Ένας-ένας καταρρέουν εκ των έσω υπό το βάρος της ανεπάρκειας, της θεσιθηρίας, του εγωισμού ή και της φαυλότητας των εκπροσώπων τους. Οι θεσμοί στην Κύπρο βρίσκονταν πολύ υψηλά στην εκτίμηση και στην εμπιστοσύνη των πολιτών. Σήμερα χλευάζονται και απαξιώνονται επειδή εξευτελίζονται. Υπάρχει εξήγηση: Η συντριπτική πλειοψηφία όσων διορίστηκαν από την Κυβέρνηση και τον Πρόεδρο είναι διατεταγμένα κομματόσκυλα, φίλοι, κουμπάροι και κομματικοί μπράβοι και μαγκουροφόροι, που ανταμείφθηκαν για υπηρεσίες προς το κόμμα, όχι προς την πατρίδα.

Τα κόμματα αποδεικνύουν καθημερινά ότι δεν είναι τα «κύτταρα της δημοκρατίας» αλλά η καρκινική, δυσώδης και βορβορώδης γάγγραινα, που κατέφαγε τον κοινωνικό και πολιτικό ιστό του τόπου. Αντί να είναι οι μαντατοφόροι της αλλαγής και της εκτίναξης προς τα εμπρός, είναι οι αγγελιαφόροι μιας παρωχημένης εποχής με μιαν αχώνευτη ξύλινη γλώσσα που, τίποτε, σχεδόν, δεν έχει να αναγγείλει παρά μόνο επιδίδεται σε κωμικές γλωσσομαχίες και αφόρητες κενολογίες. «Φτάσαμε στον πάτο;», διερωτώνται οι πολίτες και αναζητούν εκείνον τον ηγέτη που θα τους ανασηκώσει από το πέσιμο και θα τους οδηγήσει σε έργα μεγάλα και τρανά επιτεύγματα. Θυμηθείτε: Ένας απλός μηχανικός στα ναυπηγεία του Γκντανσκ, στην Πολωνία, ο Λεχ Βαλέσα, αίφνης αναδείχθηκε ηγέτης των εξεγερμένων εργατών, που με την απεργία τους έσπειραν τον σπόρο για την κατάλυση του κομμουνιστικού καθεστώτος. Ο Μπορίς Γέλτσιν, στην πιο κρίσιμη φάση της αντιπαράθεσής του με τον Γκορμπατσόφ, ανέβηκε σε ένα άρμα και επικεφαλής των μεταρρυθμιστών ανέλαβε την εξουσία.

Οι πολίτες διερωτώνται με απελπισία: «Δεν υπάρχουν πια τίμιοι άνθρωποι και πατριώτες; Δεν αγαπά κανείς αυτόν τον τόπο; Όλοι τον κατασπαράζουν και τον λεηλατούν, ενώ ο Τούρκος καραδοκεί και προετοιμάζεται για να αποτελειώσει την Κυπριακή Δημοκρατία; Αυτός ο τόπος δεν γεννά πια πολιτικούς με ανάστημα και όραμα, που να επισύρουν την εμπιστοσύνη των πολιτών επειδή είναι σοβαροί, υπεύθυνοι και αξιόπιστοι, συνεπείς και ανιδιοτελείς πατριώτες και όχι λυμεώνες, απατεώνες και σπιθαμιαίοι κομματάρχες;». Ο λαός βρίσκεται σε φοβερά αδιέξοδα. Η κομματοκρατία ακόμα και σήμερα, υπό συνθήκες πρωτοφανούς και γενικευμένης κρίσης, επελαύνει ασύδοτη. Ο Πρόεδρος θεάται την κατάρρευση αλλ’ είναι ανίκανος να χαράξει μια νέα πορεία αναστροφής της πτώσης στο βάραθρο. Τα κόμματα έχουν πλήρως απαξιωθεί στη συνείδηση και στην εκτίμηση των πολιτών. Και η πολιτική έμεινε εγκυστωμένη σε συνθήματα και πρακτικές άλλων εποχών.

Ο Μέγας Ναπολέων διασάλπισε κάποτε πως, σε ένα λαό που έχει ηττηθεί -και ο κυπριακός λαός ηττήθηκε κατά κράτος, πολλαπλώς- χρειάζεται μια επανάσταση: Μυαλών, νοοτροπιών, πρακτικών, σχεδιασμών, σκληρής δουλειάς, προπάντων άδολης αγάπης για τούτο τον τόπο. Ώστε να εξαναστηθεί και να στηθεί ξανά στα πόδια του για να ατενίσει το μέλλον με αισιοδοξία και δυναμισμό δημιουργίας. Αναζητείται επειγόντως ένας άξιος και πατριώτης ηγέτης, που θα μεταποιήσει σε πράξη τις προσδοκίες των πολιτών. Υπάρχει τέτοιος ηγέτης; Ο τόπος μπορεί να γεννήσει έναν ΗΓΕΤΗ;