Εφιαλτική πρόβλεψη: Σε ελάχιστα χρόνια, τα παιδιά μας θα καταντήσουν βάτραχοι κοάζοντες και κόρακες κράζοντες στη Σαχάρα της λεκτικής αφασίας και της γλωσσικής ασυναρτησίας

Δεν είναι τυχαίο που τη γλώσσα μας έδωσαν ελληνική στις αμμουδιές του Ομήρου. Ούτε είναι τυχαίο που δεν έχουμε τίποτε άλλο για να στηθούμε απέναντι στους Κύκλωπες της αλλοτρίωσης και στους Λαιστρυγόνες του καλπάζοντος εθνομηδενισμού, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα ελληνική. Και, φυσικά, η δύναμη και η θωράκισή μας, «...το κάθε ωμέγα, το κάθε ύψιλον, η κάθε οξεία, η κάθε υπογεγραμμένη δεν είναι παρά ένας κολπίσκος, μια κατωφέρεια, μια κάθετη βράχου πάνω σε καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοί αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών, ασπράκια ή κοκκινάκια, εδώ ή εκεί, από περιστεριώνες και γλάστρες με γεράνια». (Οδ. Ελύτης: «Τα δημόσια και τα ιδιωτικά», «Εν λευκώ», 339-340). Η ελληνική γλώσσα τεκμαίρει το όμαιμον, το ομόθρησκον και το ομόγλωσσον, δηλ. τη στερρά συνείδηση μιας κοινής ελληνικής ταυτότητας, ψυχής, πολιτισμού, ιστορίας, ελευθερίας, αξιοπρέπειας, ήθους, τιμής, φιλότιμου, λεβεντιάς και αταλάντευτου αγώνα για να υπάρξουμε, να επιβιώσουμε και να καταξιωθούμε.

Γράφουμε τα πιο πάνω με αφορμή ένα κείμενο (πρόσφατα στην αθηναϊκή «Καθημερινή»), του γνωστού Έλληνα καθηγητή, φιλόσοφου και στοχαστή, Χρήστου Γιανναρά, με τίτλο: «Παγιδευμένοι στον εθνομηδενισμό».
Ο Χρ. Γιανναράς αναφέρεται σε ένα μικρό βιβλίο του Γιάννη Πατίλη, με τίτλο, «Ελληνικά και Ιστορική Ορθογραφία στην Πλανητική Εποχή». Θέτει το μέγα ζήτημα της ασυγκράτητης κατολίσθησης των Ελλήνων και ιδιαίτερα των νέων προς την αγλωσσία και, φυσικά, προς την αλαλία, εξαιτίας της καταστροφικής χρήσης στο διαδίκτυο, στα ηλεκτρονικά μηνύματα, στα μηνύματα στα κινητά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μιας μιξοβάρβαρης, αλαμπουρνέζικης και λατινογενούς γλώσσας με greeklish, που δεν είναι ούτε γλώσσα ούτε εργαλείο επικοινωνίας ούτε μέσο κατανόησης του άλλου, αλλά γλωσσικά κορακίσματα και… ιερογλυφικά. Ιδού τι επισημαίνει ο Γ. Πατίλης, που επικαλείται ο Χρ. Γιανναράς:

«Το 1930, στο περιοδικό “Πρωτοπορία”, ο μαρξιστής διανοούμενος Γιάννης Σιδέρης έγραφε χαρακτηριστικά: “Την ημέρα που θα επιβληθεί πια το λατινικό αλφάβητο και που θα μπει στα σχολειά, θα έχουμε προχωρήσει πολύ και θ’ αποδειχτεί πως έχουν γκρεμιστεί ένα σωρό προλήψεις και αμορφωσιές”. Όσοι είμαστε σήμερα εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε καλά πως το λατινικό αλφάβητο είναι ήδη εδώ, στα σχολειά μας. Αυτό όμως που αστόχαστα παραγνωρίζουμε είναι, πως αυτή τη φορά το λατινικό αλφάβητο, ως φορέας της φωνητικής γραφής, δεν έρχεται από τα πάνω, από κάποια προϋποτιθέμενη προοδευτική εκπαιδευτική πολιτική ή από τις ελίτ των διανοουμένων, τον κ. Γληνό ας πούμε ή τον κ. Φιλήντα, και άλλες σοβαρές μορφές του πρώιμου διαφωτισμού μας, που υποστήριζαν την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας, όπως ο Γιάννης Βηλαράς ή ο Αθανάσιος Ψαλίδας.

»Τώρα το λατινικό αλφάβητο έρχεται κατευθείαν από τα κάτω, από τη νεολαία, η οποία το χρησιμοποιεί ανεπίσημα παντού, από τα κινητά τηλέφωνα ώς το διαδίκτυο, πράγμα που του δίνει την οικειότητα και το ψυχικό προβάδισμα, την όλη ψυχοπνευματική επένδυση μ’ άλλα λόγια, την οποία στερείται, όχι μόνο στη συνείδηση των μαθητών αλλά και μεγάλης μερίδας εκπαιδευτικών, το ίδιο το κουτσουρεμένο με το μονοτονικό επίσημο και γι’ αυτό “καταναγκαστικό” σύστημα της σχολικής ιστορικής ορθογραφίας. Μια τέτοια ψυχολογικής τάξεως διαφορά δεν ήταν που οδήγησε σταδιακά στην πλήρη κατίσχυση της κοινής ομιλούμενης απέναντι στην γραπτή καθαρεύουσα; Τι ελπίδες έχει, λοιπόν, να επιζήσει το επίσημο σύστημα της ιστορικής ορθογραφίας, όταν το λατινόγραπτο μήνυμα, που στέλνω στο κορίτσι μου με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ή με το κινητό μετράει, ως τρόπος γλωσσικής έκφρασης, των πιο κρίσιμων συναισθημάτων μου, πολύ περισσότερο από τις ανούσιες σαχλαμάρες που θα πρέπει να γράψω την επομένη στο σχολείο;

» Αυτή, λοιπόν, η εκ των κάτω κίνηση αποδόμησης της γραπτής παράδοσης των ελληνικών, η οποία συνεπικουρείται από την παρδαλή ημι-αγγλόφωνη εικόνα των “Free Press”, πραγματοποιεί το καθυστερημένο ραντεβού με την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας... Με την επιβολή του μονοτονικού έχουμε ήδη κάνει το πρώτο βήμα, το μονοτονικό αποδεικνύεται ένα απλώς μεταβατικό στάδιο ώς την πλήρη κατάργηση των τόνων. Και μετά το ατονικό, συνέπεια φυσική των αρχών που υπαγόρευσαν το μονοτονικό (αρχών μιας “ιδεολογίας της ευκολίας”, όπως έλεγε ο Άγγελος Ελεφάντης) θα είναι η παραδοχή της φωνητικής γραφής (“όλι ι άνθροπι ίδιι ίνε”), δηλαδή στην ουσία η διάλυση της ελληνικής γλώσσας εις τα εξ ων συνετέθη».

Να γράφουμε και να λαλούμε ελληνικά, είναι το μεγαλύτερο προνόμιο που θα μπορούσε να έχει ένας λαός, με μια γλώσσα που μιλιέται πάνω από 4000 χρόνια και τα τελευταία 2300 χρόνια χρησιμοποιείται αδιάσπαστα. Σκεφτείτε το ανοσιούργημα και το κακούργημα που διαπράττουμε σε βάρος της ελληνικής γλώσσας μας: Στο όνομα μιας φτηνιάρικης, γελοίας και ολέθριας χρησιμοθηρίας και ευκολίας (να μην ταλαιπωρούνται τα μωρά!), κατεδαφίζουμε το οικοδόμημά της και στη θέση της χρησιμοποιούμε γλωσσικούς κρωγμούς και ιερογλυφικά. Η επιβολή του μονοτονικού (το 1982), υποστηρίζει ο Χρ. Γιανναράς, ισοδυναμεί με μεγαλύτερη από τη Μικρασιατική Καταστροφή. «Το μονοτονικό», γράφει, «κατάργησε τη σημειογραφία που συνέδεε την αρχαιοελληνική φωνητική “προσωδία” με τη γραπτή αποτύπωσή της και καθιστούσε ενιαία την ελληνική γλώσσα από τον Όμηρο ώς σήμερα». Εφιαλτική πρόβλεψη: Σε ελάχιστα χρόνια, τα παιδιά μας θα καταντήσουν άγλωσσα και άλαλα. Βάτραχοι κοάζοντες και κόρακες κράζοντες στη Σαχάρα της λεκτικής αφασίας και της γλωσσικής ασυναρτησίας.