Πόσοι τολμούν να πουν και να το εννοούν, «όλα για την Κύπρο»; Μέχρι σήμερα κανείς δεν αυτοκτόνησε, δεν έκανε χαρακίρι, δεν παραιτήθηκε, δεν απολογήθηκε

Η παραδοχή λάθους και η ανάληψη ευθύνης είναι η πιο εύγλωττη έκφραση πολιτισμού, υψηλής πνευματικής καλλιέργειας και βαθύτατου σεβασμού προς το κοινωνικό σύνολο. Η υποβολή παραίτησης λόγω λάθους, κακής εκτίμησης, ανεπάρκειας, αδεξιότητας ή και υποταγής σε αξιώσεις ή απαιτήσεις άλλων, είναι η έμπρακτη αποτύπωση της προσωπικής ευθιξίας, αντανάκλαση του διανοητικού, πνευματικού και πολιτισμικού επιπέδου αυτού που αποχωρεί, απολογούμενος και ζητώντας συγγνώμη για όσα έπραξε ή παρέλειψε ή απέτυχε να υλοποιήσει. Η ιστορία είναι γεμάτη από εύθικτους και ευαίσθητους ανθρώπους και πολιτικούς, που θέτουν την πατρίδα, τα συμφέροντα και τις προοπτικές της υπεράνω της προσωπικής ή κομματικής ιδιοτέλειας. Στην Ιαπωνία, ο οδηγός του αυτοκρατορικού οχήματος, σε παλιούς καιρούς, αυτοκτόνησε επειδή παραβίασε το κόκκινο σήμα της τροχαίας. Στην Πορτογαλία, υπουργός Συγκοινωνιών παραιτήθηκε επειδή γέφυρα, που χτίστηκε επί υπουργίας προκατόχου του, κατέρρευσε. Στη Γαλλία, Πρωθυπουργός αυτοκτόνησε επειδή κατηγορήθηκε ότι πήρε δάνειο από φίλο του επιχειρηματία…

Η ευθιξία είναι ένδειξη πολιτικού ανδρισμού και απόδειξη υγιούς δημοκρατίας. Τέτοιες αρετές δεν φύονται ούτε αναδεικνύονται στον κυπριακό πολιτικό χερσότοπο. Τις τελευταίες ημέρες έγινε πάρα πολύς λόγος για την περίπτωση της Διοικητού της Κεντρικής Τράπεζας Χρυστάλλας Γιωρκάτζη και για κωμικούς χειρισμούς από το Προεδρικό. Η ουσία είναι, πρώτον, η διαγραφή όρου του συμβολαίου που αναφερόταν στο ασυμβίβαστο με συγγενείς και σύγκρουση συμφερόντων. Δεύτερον, οι αντιδράσεις της Διοικητού και η άρνησή της να υποβάλει παραίτηση. Τρίτον, η παραδοχή από το Προεδρικό ότι το συμβόλαιό της χειρίστηκε -ως μη όφειλε- εξ απορρήτων και από παλαιοτάτων χρόνων στενός συνεργάτης του Ν. Αναστασιάδη. Τέταρτον, η αποποίηση ευθύνης και προσπάθεια, αυτό το θλιβερό για τους θεσμούς γεγονός, να πέσει στα μαλακά.

Έχουμε, λοιπόν, δύο εκπροσώπους και θεματοφύλακες δύο ισχυρών θεσμών, που όχι μόνο τους εκθέτουν και τους προσβάλλουν, αλλ’ επιχειρούν ταυτόχρονα να βγάλουν τους πολίτες τρελούς.

Ο ένας είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Υποσχέθηκε και δεσμεύτηκε να κυβερνήσει τον τόπο με ένα διαφορετικό στυλ, ύφος και ήθος, να φέρει την αλλαγή και να ανατρέψει κατεστημένα και παρωχημένες καταστάσεις. Οι πολίτες τον χλευάζουν ως τον «κ. δεσμεύομαι», επειδή αναίρεσε με τη μεγαλύτερη ευκολία όλες σχεδόν τις δεσμεύσεις του. Επιμένει να… δεσμεύεται, αλλ’ έπαθε όπως τον βοσκό τον ψεύτη. Κανείς σχεδόν δεν τον εμπιστεύεται. Οι πολίτες διερωτώνται ξανά με έκδηλη ανησυχία: Αν με αυτόν τον τρόπο χειρίζεται και τα μεγάλα θέματα, όπως χειρίστηκε το συμβόλαιο της Διοικητού… Από την άλλη, είναι η Χρ. Γιωρκάτζη. Όσο ήταν Γενική Ελέγκτρια απολάμβανε της καθολικής σχεδόν εκτίμησης. Όταν επιλέγηκε και διορίστηκε από τον Πρόεδρο ως Διοικητής της ΚΤΚ, αποκαλύφθηκαν οι αντοχές και οι αντιδράσεις της. Το είδωλο που είχε κτίσει τόσα χρόνια θρυμματίστηκε, μέσα στη γενική χλεύη και κατακραυγή. Διερωτώνται πάλι οι πολίτες: Γιατί δεν υπέδειξε στη θυγατέρα της να αποσυρθεί από υποθέσεις του Α. Βγενόπουλου, αφού αυτό θα προκαλούσε προβλήματα στη μητέρα της; Γιατί η Χρ. Γιωρκάτζη αύξησε μόνη τον μισθό της κατά 10.000 τον χρόνο; Δεν κατανόησε ότι η ενέργειά της θα προκαλούσε οργή και επικρίσεις, υπό τις τραγικές συνθήκες που βιώνουν εκατοντάδες συμπατριώτες μας;

Είναι να απορεί κανείς με οργή και απογοήτευση για τους θεματοφύλακες θεσμών. Αντί να είναι πρότυπα και παραδείγματα προς μίμηση από τους πολίτες, αναδεικνύονται σε εκβλαστήματα προς αποφυγήν. Προσβάλλουν και απαξιώνουν τους θεσμούς. Προφανώς δεν φαίνονται να το αντιλαμβάνονται. Ισχύουν τα γνωστά: Ότι, αρχή άνδρα ή γυναίκα δείκνυσι και ότι οι περισσότεροι πολιτικοί, κρατικοί ή ανεξάρτητοι αξιωματούχοι, υποφέρουν από το σύνδρομο της ύβρεως. Δεν ακούν και δεν σέβονται κανέναν, δεν ανέχονται άλλες απόψεις και πιστεύουν πως είναι περίπου… θεοί. Διαπράττουν το ένα μετά το άλλο λάθη. Περιπίπτουν σε κωμικές αντιφάσεις. Εκτρέπονται σε γελοιότητες και φτηνές δικαιολογίες. Ο Ν. Αναστασιάδης δεν παραιτήθηκε το 2004, όταν και το ίδιο το κόμμα του τον αποδοκίμασε. Γιατί να παραιτηθεί σήμερα, που αναίρεσε με εκπληκτική ταχύτητα τις προς τους πολίτες δεσμεύσεις του; Η Χρ. Γιωρκάτζη, μετά τον σάλο που ξέσπασε και την κατεδάφιση της ωραίας εικόνας που είχε κτίσει τόσα χρόνια, όφειλε να είχε αποχωρήσει, απολογούμενη.

Ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδος μας Ν. Πλαστήρας ήταν πάμπτωχος. «Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;» είχε πει κάποτε, ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος. Όταν πέθανε, δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε, στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα χρεωστικό του Στρατού για ένα κρεβάτι, που είχε χάσει κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ., με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μη χρωστά στην Πατρίδα. Πόσοι τολμούν να πουν και να το εννοούν, «όλα για την Κύπρο»; Αυτή η δύστηνη νήσος, άλλοτε τόπος αγίων, ηρώων και θυσιών, σήμερα ανεμεστώθη απατεώνων, κλεφτών, λυμεώνων και αρπάγων. Και κανείς ακόμα δεν αυτοκτόνησε, δεν έκανε χαρακίρι, δεν παραιτήθηκε, δεν απολογήθηκε.