Φρίκη. Σοκ. Αποτροπιασμός. Οργή. Απέραντη θλίψη. Κοιτάζω τη φωτογραφία: Ένας άνθρωπος, ντυμένος με πορτοκαλιά στολή, δίκην κατάδικου του Γκουαντανάμο, αγέρωχος, κοιτάζει ατενώς μπροστά του. Σφιγμένο πιγούνι. Ξυρισμένο κεφάλι. Γονατισμένος. Δίπλα και από πάνω του, μια τρομακτική μαύρη φιγούρα. Ένας φονιάς, ένας αδίσταχτος φανατικός, η προσωποποίηση της βαρβαρότητας και του τρόμου. Με το δεξί χέρι κρατά από το σβέρκο τον νεαρό άνδρα. Στο αριστερό χέρι κρατά μαχαίρι. Το έχει υπερυψωμένο, πάνω από το κεφάλι του γονατισμένου άνδρα.

Μιλά στα αγγλικά. Ο δολοφόνος απευθύνεται στην αμερικανική κυβέρνηση και την καλεί να σταματήσει τα αεροπορικά πλήγματα κατά των τζιχαντιστών. Μετά το «κήρυγμά» του, πιάνει το κεφάλι του ομήρου και το κόβει με ένα μαχαίρι, πριν η οθόνη μαυρίσει. Είναι το αποτρόπαιο βίντεο του αποκεφαλισμού του 40χρονου Αμερικανού δημοσιογράφου, Τζέιμς Φόλεϊ. Όταν η εικόνα επανέρχεται, οι τζιχαντιστές επιδεικνύουν το ακέφαλο σώμα του ομήρου με το κομμένο κεφάλι του τοποθετημένο στην πλάτη του.

Καλωσορίσατε ξανά στην εποχή της κτηνώδους ισλαμικής βαρβαρότητας. Ο αποκεφαλισμός του Φόλεϊ είναι ξανά ένα σαφέστατο μήνυμα και μια βίαιη προειδοποίηση προς τον πολιτισμένο κόσμο τι θα αντιμετωπίσει πολύ σύντομα αν δεν συνειδητοποιήσει, επιτέλους, ότι με κάθε τρόπο οφείλει να συντρίψει και να εξουδετερώσει το ισλαμικό αβγό του τρομοκρατικού φιδιού. Γιατί οι τζιχαντιστές αποκεφαλίζουν ομόθρησκούς τους ή δήθεν αιρετικούς, στρατιώτες, ακόμα και δημοσιογράφους; Η τακτική τους στηρίζεται σε δύο μεθόδους.

Πρώτον, στη δημοσιότητα των απεχθών πράξεών τους ώστε να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Δεύτερον, ενσπείρουν τον τρόμο, παραλύουν τον αντίπαλο και τον αναγκάζουν να υποταχθεί. Πού οφείλεται, λοιπόν, η κτηνωδία των τζιχαντιστών, οι αποκεφαλισμοί και οι σταυρώσεις; Υπάρχουν τρεις απαντήσεις σε αυτήν την ερώτηση, γράφει στην «Daily Telegraph», ο Σάσανκ Τζόσι, καθηγητής στο Royal United Services Institute, του Λονδίνου.

Πρώτα απ' όλα, ο ψυχολογικός πόλεμος είναι ένα βασικό συστατικό της στρατηγικής του Ισλαμικού Κράτους. Ο φόβος είναι ένα όπλο μεγάλης αποτελεσματικότητας. Δεύτερον, το Ισλαμικό Κράτος αντιλαμβάνεται ότι οι δυτικές κυβερνήσεις δεν θα ήθελαν καθόλου να γνωρίσει μια τέτοια τύχη ένας Βρετανός ή ένας Αμερικανός στρατιώτης. Τρίτον, προσθέτει ο καθηγητής Τζόσι, η τρομοκρατία είναι μια μορφή προπαγάνδας μέσα από πράξεις. Όσο πιο τρομακτικές είναι οι πράξεις, τόσο πιο ισχυρή η προπαγάνδα.

Οι φωτογραφίες αποκεφαλισμένων πτωμάτων, η έμφαση στο άτομο και η σύληση των πτωμάτων, ασκούν πολύ μεγαλύτερη επιρροή από την έκρηξη μιας βόμβας. Υπάρχει και αντίλογος: Ακριβώς αυτές οι φρικώδεις και κτηνώδεις εικόνες προκαλούν ήδη παγκόσμιο ρεύμα οργής κατά των τζιχαντιστών κτηνανθρώπων και απαίτησης να συντριβούν.
Όμως, πέρα απ' αυτά, κάθε φορά που ένας δημοσιογράφος χάνεται, λιγοστεύει η ενημέρωση για τον πολίτη.

Ο Φόλεϊ ήθελε να καταγράψει και να διηγηθεί τα δεινά των ανθρώπων σε εμπόλεμες καταστάσεις. Κάθε φορά που ένας δημοσιογράφος δολοφονείται, η δημοκρατία πένεται και η ενημέρωση φτωχαίνει. Αλλ’ όταν ένας δημοσιογράφος αποκεφαλίζεται τότε τέμνονται η δημοκρατία, ο πολιτισμός, η ελευθερία, οι αξίες και οι αρχές πάνω στις οποίες στηρίζονται οι πολιτισμένες κοινωνίες.

Το μήνυμα του αποκεφαλισμού του Φόλεϊ είναι ωμά ξεκάθαρο: Είτε οι κτηνώδεις τζιχαντιστές θα συνθλιβούν και θα εξαφανιστούν είτε θα αποκεφαλίσουν και τη δημοκρατία, την ελευθερία και το δικαίωμά μας στην ενημέρωση και στην αξιοπρέπεια. Όμως, όσο θα υπάρχουν δημοσιογράφοι στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης, οι βάρβαροι δεν θα περάσουν.