Το 1977, ο Μακάριος υπέπεσε στο ολέθριο ολίσθημα να αποδεχθεί την τουρκοφρενή -με βρετανική επίνευση- δικοινοτική ομοσπονδία. Αργότερα, η ελληνική πλευρά αποδέχθηκε και τον όρο διζωνική. Έκτοτε, την έκανε βολική παντιέρα. Αυτό το ρατσιστικό, αντιδημοκρατικό και αντιευρωπαϊκό τεχνούργημα, που δεν συναντάται πουθενά στη διεθνή νομολογία, οι ανεπαρκείς ηγέτες μας βάφτισαν ως «αδήριτη ανάγκη» και ως «ιστορικό συμβιβασμό».

Αντίθετα οι Τούρκοι αξιοποιούν τη διζωνική ως εφαλτήριο για να απαιτούν δύο κράτη, δύο λαούς, πολιτική ισότητα όπως εκείνοι την εννοούν, διά της κατάργησης και εξαφάνισης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο εκλεκτός φίλος, Πάρις Σπανός, δικηγόρος, μου γράφει: «Διάβασα το άρθρο σου (ημ. 17/7/2014), στα πλαίσια του οποίου ουσιαστικά υποστηρίζεις ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία σημαίνει καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Συμφωνώ μαζί σου ότι ο όρος "διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία" είναι αδόκιμος και ατυχής.

»Είναι μάλιστα ένας όρος κενός περιεχομένου, αφού δεν υφίσταται στο διεθνές δίκαιο και δεν υπάρχει οποιοδήποτε προηγούμενο, που να καθοδηγεί ως προς την έννοια και το περιεχόμενό του. Είναι σαν ένα άδειο μπουκάλι, που αναμένει να το γεμίσεις και από εσένα εξαρτάται αν θα το γεμίσεις με δηλητήριο ή με νέκταρ. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι αυτοί που σκαρφίστηκαν αυτόν τον όρο είχαν σαν στόχο, εκμεταλλευόμενοι την ανεπάρκεια των δικών μας πολιτικών, και υπό το βάρος των πιέσεων που θα μας ασκούσαν, να καταφέρουν να μας κάνουν να αποδεχθούμε ένα περιεχόμενο όπως αυτό του δηλητηριώδους Σχεδίου Ανάν.

Δυστυχώς, οι ανεπαρκείς πολιτικοί μας δεν διέβλεψαν τις προθέσεις των τρίτων και των Τούρκων και δεν αντέδρασαν στη χρήση του εν λόγω όρου, αφήνοντας την πάροδο του χρόνου να τον καθιερώσει ως τη βάση λύσης του Κυπριακού. Μάλιστα, για 25 ολόκληρα χρόνια, επί Βασιλείου και, ακολούθως, επί Κληρίδη, όχι μόνο ποτέ δεν αμφισβητήσαμε την ορθότητα της χρήσης του όρου άλλα, αντίθετα, κάναμε παντιέρα μας το σύνθημα ότι επιδιώκουμε λύση "διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας".

»Σε βαθμό, που αν μετά από 25 χρόνια ερχόταν κάποιος πολιτικός να αμφισβητήσει ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία αποτελούσε τη βάση των διαπραγματεύσεων, ειδικά μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, υπήρχε ο σοβαρότατος κίνδυνος να κατηγορηθούμε ότι βάζουμε βόμβα στα θεμέλια των διαπραγματεύσεων και να αναγνωριστεί ή να αναβαθμιστεί σε άλλο επίπεδο το ψευδοκράτος.

Πολύ ορθά, λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, ο Τάσσος, για να μη δώσει δικαιώματα σε αυτούς που μας περίμεναν στη γωνιά για να μας "τιμωρήσουν", ανέδειξε ως νέο στόχο της πλευράς μας την επίτευξη "διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με το σωστό περιεχόμενο". Εφόσον, όπως ήδη είπαμε, ο όρος αυτός είναι πρωτοφανής και κενός περιεχομένου στο διεθνές δίκαιο, κανένας δεν μπορεί να μας κατηγορήσει αν το περιεχόμενο που επιδιώκουμε να δώσουμε στον όρο αυτό θέλουμε να συνάδει με τα αυτονόητα, δηλαδή με τα ανθρώπινα δικαιώματα, απορρίπτοντας θέσεις και λύσεις που τα παραβιάζουν.

»Εν ολίγοις, το κόστος για εμάς θα είναι πολύ μικρότερο αν απορρίψουμε το περιεχόμενο που δόθηκε στον όρο αυτό από το Σχέδιο Ανάν και αξιώσουμε πλήρη και απόλυτο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χωρίς καμία παρέκκλιση, παρά αν ανατρέψουμε τη βάση επί της οποίας διεξάγονται οι συνομιλίες, με τις ευλογίες μας, τα τελευταία 25 χρόνια. Ενώ και με τους δύο τρόπους το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο: Η απόρριψη ρατσιστικών λύσεων που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και η απαίτηση πλήρους εφαρμογής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».