Ανέκαθεν, ένας ήταν και είναι ο διαιώνιος, ασίγαστος πόθος και η εθνική απαντοχή των Ελλήνων της Κύπρου, όπως αυτά κωδικοποιήθηκαν δι’ αιμάτων και θυσιών χιλιάδων Κυπρίων, θυσιασθέντων στους υπέρ ελευθερίας αγώνες του ελληνικού ημών Έθνους: «Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες»! Η Ελλάδα, όμως, δηλαδή η εκάστοτε πολιτική ηγεσία της, που κατοικοεδρεύει στο λεκανοπέδιο και παραγνωρίζει την υπόλοιπη χώρα και τους απανταχού Έλληνες, θέλει την Κύπρο; Ο εκλεκτός αναγνώστης και φίλος, Ανδρέας Τ. Λουκά, πρόσφυγας από το Αγριδάκι της κατεχόμενης Κερύνειας μας, μου γράφει με πίκρα, με αφορμή ανάλυσή μου με τον τίτλο: «Αν αυτή είναι η ελληνική πολιτική έναντι του Κυπριακού…»! «Όντως! Αν αυτή είναι η ελληνική πολιτική έναντι του Κυπριακού: Πρώτον, τους Τούρκους τι τους χρειαζόμαστε; Και, δεύτερον, δεν έχουμε μόνο την Τουρκία να αντιμετωπίσουμε, αλλά και το αθηναϊκό κράτος! Τι σημαίνει αυτό; Ότι από αυτό, μετά από δυόμισι χιλιάδες χρόνια άδικων προσδοκιών, δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε! ΤΙΠΟΤΑ!

»Να σου πω τι είπε σε αθηναϊκή ομήγυρη, καλός φίλος μου, Κύπριος; "Να 'ρθετε, στην Κύπρο, να σας δώσουμε κυπριακά διαβατήρια, να σας κάνουμε Έλληνες, επειδή εσείς εδώ στην Αθήνα δεν είστε Έλληνες!". Δεν φιλοδοξώ να γράψω ιστορία. Αλλά, ας μας πουν οι ειδικοί. Δεν ήταν πάντα όλες οι αποδείξεις αγάπης, στήριξης και συμπαράστασης συντριπτικά ετεροβαρείς προς τη δική μας μεριά; Εμείς που ζήσαμε τα γεγονότα, δεν είμαστε μάρτυρες των μεγάλων απογοητεύσεων που μας πότισαν ΟΛΕΣ οι κυβερνήσεις του αθηναϊκού κράτους; Για πότε να μιλήσω; Για τον αγώνα της ΕΟΚΑ, του 1955-59; Για το 1964; Για το 1967; Ή για το 1974; Ξέρεις, φίλτατε Σάββα, τον Αύγουστο του 1964 ήμουν νεοσύλλεκτος στρατιώτης και όταν η τούρκικη αεροπορία μάς έκαιγε στην Τηλλυρία με βόμβες "ναπάλμ", όλοι κοιτάζαμε τον ουρανό να δούμε τα ελληνικά "Φάντομ" να μας απαλλάσσουν από τον εφιάλτη.

»Το μόνο που τους επέτρεψαν οι πραγματικοί ιδιοκτήτες των αεροσκαφών, οι Αμερικάνοι, να κάνουν, ήταν να πραγματοποιήσουν μιαν αβλαβή διέλευση πάνω από την Κύπρο, η οποία ήταν βέβαια υπεραρκετή για τους δικούς μας εδώ, να αλαλάζουν από το ΡΙΚ τους τότε, πως "τα αεροπλάνα που πετούν τώρα πάνω από τη Λευκωσία, είναι η ένδοξη ελληνική αεροπορία"! Περιττό να μιλήσω για οτιδήποτε άλλο, και προπάντων για το 1974! Επειδή πονά! Πονά πάρα πολύ! Αιμορραγεί! Ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο. Ξέρεις γιατί; Επειδή τότε, είχα φίλο πιλότο της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. "Πού ήσασταν, φίλε μου;", τον ρώτησα. "Δεν μας επέτρεψαν…", μου απάντησε. "Ποιοι;", ξαναρωτώ. "Άσε, μη ρωτάς!", μου είπε. Έχεις απόλυτο δίκαιο! Εμείς την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγομεν πέτρες! Και, βεβαίως, Ελληνισμός δεν είναι η λαμογιά της Αττικής, που κυβερνά την Ελλάδα.

»Την Ελλάδα δεν την κυβέρνησαν Κολοκοτρώνηδες και Μακρυγιάννηδες. Καραμανλήδες, Παπανδρέηδες, Σημίτηδες και Σαμαράδες την κυβερνούν! Και αυτοί, αν δεν είναι καταστροφικοί με τις πράξεις τους, μόνο λόγια είναι! Μην πικραίνεσαι, φίλε μου, μ’ αυτά που γράφω. Και μένα με σφάζουν. Παρόλα αυτά, εμείς δεν πρόκειται να υποστείλουμε την Ελληνική σημαία από τα σπίτια μας. Αλλά πρέπει να βγάλουμε από μέσα μας την οποιαδήποτε ελπίδα πως θα έχουμε ποτέ την έμπρακτη συμπαράσταση της κυβέρνησης του αθηναϊκού κράτους. Εκτός εάν αποφασίσουμε να πάρουμε εμείς, σαν κυπριακός Ελληνισμός, την απόφαση πρώτα να απαιτήσουμε από τους εν Ελλάδι αδελφούς, να αναδείξουν Έλληνες στην εξουσία της Ελλάδος. Να βρούμε τον τρόπο, παρά να τρωγόμαστε μεταξύ μας για χατίρι των πολιτικάντηδων, στον μικρόκοσμο της όσης Κύπρου μάς άφησαν».