Πιο επίκαιρο και πιο καίριο δεν γίνεται το κείμενο, που ο εκλεκτός φίλος και αναγνώστης της στήλης Ανδρέας Τ. Λουκά, πρόσφυγας από το Αγριδάκι της κατεχόμενης Κερύνειας, μου έστειλε προχθές. Πρόκειται για προσωπικές μαρτυρίες που φωτίζουν εν μέρει το μεγάλο φαγοπότι στον τομέα των φαρμάκων, που καμία κυβέρνηση δεν θέλησε να τερματίσει. Μου γράφει: «Θα θυμάσαι, φαντάζομαι, τον γνωστό χαρακτηρισμό του αείμνηστου Τάσσου περί του Νοσοκομείου Λευκωσίας, η ανέγερση του οποίου είχε πει ότι αποτελούσε ''το σκάνδαλο του αιώνα''! Τώρα ξανάρχισε ένα σούσουρο περί των φαρμακευτικών υπηρεσιών. Στη μακροχρόνια διαδρομή μου σαν εργαζόμενος πέρασα, πριν από πολλά χρόνια, και από εταιρεία φαρμάκων. Το τι παιζόταν μεταξύ εκείνης, παρόμοιων εταιρειών και των υψηλόβαθμων του Υπουργείου Υγείας, δεν διέφερε από ό,τι παιζόταν μεταξύ άλλων εταιρειών, όπου εργάστηκα.

»Για να καταλάβεις για ποιο πράγμα ακριβώς ομιλώ, θα σου πω μόνο πως υπήρχε άνθρωπος, υπεύθυνος σε δημόσια υπηρεσία, ο οποίος έμπαινε στα γραφεία εταιρείας όπου εργάστηκα, πήγαινε μόνος στο λογιστήριο, έπαιρνε το ledger, έβρισκε τη σελίδα της υπηρεσίας του, άθροιζε τις μηνιαίες αγορές της από την εν λόγω εταιρεία, λάμβανε σε μετρητά το συμφωνημένο ποσοστό του και απερχόταν. Σε άλλη εταιρεία, υπήρχε ένα ντοκουμέντο από το αρχιτελωνείο, με την υπογραφή του τότε αρχιτελώνη και αφορούσε την τελωνειακή κατάταξη των προϊόντων, που εισήγαγε τότε η εν λόγω εταιρεία. Όταν απολύθηκα από την εν λόγω εταιρεία, φρόντισα και πήρα -κατά λάθος, βεβαίως- και το εν λόγω ντοκουμέντο, για να διευκολυνθώ, σε μεταγενέστερο στάδιο, όταν θα εισήγαγα τα δικά μου πανομοιότυπα προϊόντα. Όταν, όμως, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και έφτασαν τα δικά μου προϊόντα και αποτάθηκα στο τελωνείο για εκτελώνιση, με κατάπληξη αντιλήφθηκα πως η εν λόγω τελωνειακή κατάταξη αφορούσε μόνο και αποκλειστικά τα προϊόντα που εισήγαγε ο πρώην εργοδότης μου.

»Για εμένα θα ίσχυαν άλλα μέτρα, απαγορευτικά για τα δικά μου προϊόντα! Και τότε κατάλαβα τι γύρευε κάθε τρεις και λίγο στο ιδιαίτερο γραφείο του πρώην εργοδότη μου ο τότε αρχιτελώνης. Τέτοιες σπαραξικάρδιες ιστοριούλες έχω πολλές να σου διηγηθώ. Θα με ρωτούσες, ίσως, πώς ένας άνθρωπος που αγαπά την πατρίδα του και γνωρίζει τέτοια πράγματα, γιατί ποτέ δεν τα κατήγγειλα. Θα σου απαντήσω: Στα οικιακά πλυντήρια πιάτων, για να μαλακώνει το νερό, χρησιμοποιείται κοινό χλωριούχο νάτριο. Οι εταιρείες απορρυπαντικών, όμως, το πακετάρουν σε εντυπωσιακά κουτιά, και το πωλούν σαν κάτι το ιδιαίτερο στον αδαή καταναλωτή, και σε τιμή πολλαπλάσια από του κοινού μαγειρικού άλατος. Όταν, λοιπόν, κάποτε αποτάθηκα να εκτελωνίσω κάτι τέτοιο, ο αρχιτελώνης ήταν ανένδοτος. Έπρεπε να πληρώσω ταρίφα απορρυπαντικού. Μα αφού ο άλλος πληρώνει ταρίφα άλατος, αντέτεινα. Ο εν λόγω κύριος ήταν αμετάπειστος.

»Σε ποιους, λοιπόν, να κατάγγελλα οτιδήποτε; Ούτε τον χρόνο, ούτε τη διάθεση είχα να αποδείξω πως δεν ήμουν… ελέφαντας! Κοντολογίς, το σύστημα είναι κλειστό κύκλωμα, η μοιρασιά γίνεται αναμεταξύ τους και ουδείς παρείσακτος επιτρέπεται να εισέλθει. Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Δεν είναι εξάλλου ολοφάνερο, πως το σύστημα, παρόλη τη δυστυχία που επισώρευσε στον λαό, καλά κρατεί; Δεν βλέπουμε καθημερινά τους μεταξύ τους καβγάδες για τα βολέματα των δικών τους; Και στο κάτω-κάτω, δεν είναι δανεικά που ξόδευαν πάντα; Οι ίδιοι θα τα επιστρέψουν, από την τσέπη τους; Ο αφελής λαός, που τους ψηφίζει και τους οπλίζει με πολιτική δύναμη, θα το κάνει».