Το κομματικό και πολιτικό σύστημα στην Κύπρο είναι αήττητο. Ακόμα. Η πρωτοφανής αποχή στις Ευρωεκλογές της Κυριακής τού έδωσε μια γροθιά, όπως τιτλοφόρησε εύστοχα η «Σημερινή». Και τι έγινε; Απλώς ταρακουνήθηκε δυνατά, μπορεί και να ζαλίστηκε από τα μειωμένα ποσοστά των κομμάτων αλλά, στο τέλος, το σύστημα λειτούργησε και οι έξι ευρωβουλευτές εκλέγηκαν. Γιατί οι πολίτες τήρησαν αποχή; Οι περισσότεροι είπαν ότι δεν πήγαν στις κάλπες για να τιμωρήσουν τα κόμματα και τους πολιτικούς.

Άλλοι προτίμησαν τα καφέ και τις παραλίες, παρά να ασκήσουν το ιερό δικαίωμα της ψήφου. Όμως, τα βαθύτερα αίτια πρέπει να αναζητηθούν αλλού. Πρώτα στο ίδιο το κομματικό και πολιτικό σύστημα, που έχει κτιστεί από το 1960 με συγκεκριμένα πολιτικά υλικά και νοοτροπίες, που σήμερα δεν αντέχουν στην πίεση για αλλαγές και νέο πολιτικό λόγο. Αυτό το σύστημα, όμως, δεν παραδίδεται εύκολα και απόδειξη είναι τα δύο μεγάλα κόμματα. Ο μεν ΔΗΣΥ έχασε αρκετές χιλιάδες ψήφους αλλά εξέλεξε από την πρώτη στιγμή δύο ευρωβουλευτές, ενώ το ΑΚΕΛ εξέλεξε έναν στην πρώτη κατανομή και έναν στη δεύτερη.

Και τα δύο κόμματα απεδύθησαν σε δραστική προεκλογική εκστρατεία συσπείρωσης των μελών τους και μείωσης των απωλειών τους. Τα μικρότερα κόμματα δεν κατάφεραν να παρακινήσουν τους πολίτες να τα ψηφίσουν και να αυξήσουν τα ποσοστά τους. Μια σημαντική ερμηνεία του δεδομένου αυτού είναι ότι δεν είχαν εκείνη την ισχυρή εναλλακτική πολιτική και τον νέο, διαφορετικό λόγο, που να τα διαφοροποιούσε από τους παλαιοκομματικούς.

Δεν έπεισαν για τις θέσεις τους ή, χειρότερα, οι πολίτες έφτασαν σε τέτοιο βαθμό οργής, απογοήτευσης και απελπισίας, που οδηγήθηκαν σε αδιαφορία. Το κομματικό και πολιτικό σύστημα πήρε τα μηνύματα, όπως λέγεται στην πολιτική πρακτική; Αμφιβάλλουμε. Οι ηγεσίες των κομμάτων στηρίζονται σε δύο δεδομένα. Πρώτον, οι πολίτες ξεχνούν εύκολα και δεν θυμούνται. Δεύτερον, όταν οι πολίτες θα βρεθούν στην ανάγκη, πάλι θα προστρέξουν στα κόμματα. Είναι, όμως, και εξωγενείς παράγοντες.

Η οικονομική κρίση αναποδογύρισε τη ζωή των ανθρώπων. Μετά την ευμάρεια και το εύκολο χρήμα, αίφνης πρέπει να μάθουν σε λιγότερα ή σε… τίποτε. Αυτά τους εξοργίζουν. Αναζητούν αποδιοπομπαίους τράγους. Πρώτα είναι η προηγούμενη και η νυν κυβέρνηση και τα κόμματα, οι τράπεζες, και, φυσικά, η Ευρώπη. Όλοι αυτοί ευθύνονται για το κατάντημα των πολιτών και τη δεινή κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Ως αντίδραση, δεν ψηφίζουν για να τιμωρήσουν, λένε, και να στείλουν μηνύματα.

Όσον αφορά την τιμωρία, αυτή η κυβέρνηση και τα κόμματα θα την ξεπεράσουν. Τα μηνύματα, αμφιβάλλουμε αν θα τα κατανοήσουν. Τι ζητούν οι πολίτες; Όχι άλλα ξύλινα και κούφια λόγια. Όχι άλλες δεσμεύσεις και υποσχέσεις που δεν τηρούνται. Όχι άλλες βαρύγδουπες διακηρύξεις. Όχι άλλη παραγνώριση των αιτημάτων των πολιτών για συμμετοχή, διαβούλευση και ενημέρωση. Οι πολίτες απαιτούν λύσεις και διεξόδους στα προβλήματά τους. Τις θέλουν… προχτές!

Για να γίνουν αυτά απαιτείται ανασυγκρότηση των κομμάτων με νέες νοοτροπίες, σύγχρονες τεχνοτροπίες, νέο λόγο, καθόλου λαϊκισμό και μηδέν δημαγωγία. Αυτό σημαίνει αναβάθμιση της ποιότητας της πολιτικής ζωής και του λόγου, ώστε να συμβαδίζουν με τις απαιτήσεις της εποχής. Για να καταπέσει το κομματικό και πολιτικό σύστημα και οι πολίτες να ελπίσουν σε μια νέα πολιτική, οι ίδιοι καλούνται να το υπονομεύσουν εκ των έσω. Με απλά λόγια, να τερματίσουν την πελατειακή συναλλαγή και όλα τα συμπαρομαρτούντα και να απαιτήσουν πραγματική αλλαγή. Δηλ. να γίνει μια αμφίδρομη επανάσταση. Τέτοια… ανατρεπτικά πράγματα δεν συμβαίνουν στην Κύπρο. Ή, μήπως, μπορεί να συμβούν;