Δεν εκχωρώ σε κανέναν το δικαίωμά μου να εκλέξω τους καλύτερους

Ευθύς εξ αρχής αναφέρω πως θα πάω στην κάλπη και θα ψηφίσω. Για πολλούς λόγους. Πρώτον, επειδή δεν εκχωρώ σε κανέναν το δικαίωμά μου να έχω λόγο γι’ αυτούς που θα μας εκπροσωπούν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Δεύτερον, επειδή θέλω να εκλεγούν οι καλύτεροι. Τρίτον, επειδή δεν είμαι… τρίτης διαλογής Ευρωπαίος και έχω τα ίδια δικαιώματα όπως το μισό δισεκατομμύριο εταίροι μας. Τέταρτον, επειδή απαιτώ οι ευρωβουλευτές μας να εργάζονται για την Κύπρο και την Ευρώπη και όχι για τα κόμματά τους ή για τον εαυτό τους. Πέμπτον, επειδή απαιτώ καλύτερη Ευρώπη, που να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των πολιτών της, στα προβλήματα και στις διεκδικήσεις τους. Έκτον, επειδή απαιτώ η Ευρώπη να μην είναι μόνο μια εμπορική και οικονομική υπερδύναμη αλλά και πολιτική και διπλωματική και αμυντική. Έβδομον, επειδή πιστεύω στην Ευρώπη και σε αυτήν ορθά ανήκει η Κυπριακή Δημοκρατία. Γι’ αυτό και αντιτάχθηκα σκληρά σε όσους εισηγούνταν με άκρατη και άκριτη επιπολαιότητα, μετά το Γιούρογκρουπ, η Κύπρος να φύγει από την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη. Όγδοον, επειδή πιστεύω ακράδαντα πως συμφέρει πολλαπλώς η Κύπρος να είναι μέσα και να διεκδικεί στην Ευρώπη παρά να είναι ο παρίας του περιθωρίου.

Θα μπορούσα να απαριθμήσω και άλλους λόγους για να καταρρίψω έναν κατανοητό ευρωσκεπτικισμό που, όμως, δεν είναι πλήρως ειλικρινής. Φέρουμε και εμείς βαρύτατες ευθύνες για το κατάντημά μας, εξαιτίας του οποίου επιτρέψαμε σε εταίρους μας να μας χρησιμοποιήσουν ως πειραματόζωο. Όμως, αν δεν ήμασταν στην Ε.Ε., όλοι κατανοούν σε ποιο βάραθρο θα είχε καταπέσει η Κύπρος. Θέλουμε την αλληλεγγύη της. Την απαιτήσαμε; Την διεκδικήσαμε; Γεμίζουμε όλες τις καρέκλες που μας αναλογούν; Ποια στάση τηρούν οι διπλωματικοί, κομματικοί και πολιτικοί εκπρόσωποί μας όταν και εφόσον μεταβαίνουν στις Βρυξέλλες; Πόσο αξιόπιστοι και σοβαροί είμαστε; Πόσο συνεργαζόμαστε με τους εταίρους μας; Έχουμε καθήκοντα και υποχρεώσεις. Τα εκπληρώνουμε ώστε να δικαιούμαστε να απαιτούμε και να διεκδικούμε; Γι’ αυτό διαφωνώ έντονα με όσους συμπολίτες μας σήμερα δεν θα ψηφίσουν. Διότι, λένε, θέλουν να τιμωρήσουν τους ενόχους του καταντήματός μας. Σωστά! Και μετά; Η αποχή τους από την κάλπη θα τους τιμωρήσει; Και η αποχή τους θα εμποδίσει την εκλογή έξι υποψηφίων;

Ομολογώ ότι, προσωπικά, έχω πάρα πολλά διλήμματα. Πρώτα απ' όλα ποιον ή ποιους δύο υποψηφίους να ψηφίσω. Με τα δικά μου κριτήρια, μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού εκείνοι που ανταποκρίνονται στις προσδοκίες και στις αξιώσεις μου ως σκεπτόμενου Ευρωπαίου πολίτη, που απαιτεί μιαν επανάσταση για εξανάσταση της Ευρώπης μας. Δεν σκέφτομαι κομματικά, επειδή δεν ανήκω σε κόμμα, αφού θεωρώ τα κόμματα ως ανίατο καρκινικό όγκο στο σώμα της δημοκρατίας. Σκέφτομαι με αξιοκρατικά κριτήρια. Δηλ. ποιος ή ποιοι δύο υποψήφιοι είναι εκείνοι που θα τους δώσω ενδεχομένως την ψήφο μου. Θα μου πείτε, ναι, αλλά, οι υποψήφιοι ανήκουν σε κομματικούς καταλόγους, άρα, στο τέλος ενισχύεις και κόμμα. Πάλι σωστά. Εδώ προκύπτει ακόμα ένα δίλημμα: Αφού θεωρώ πως κάποιος ή κάποια υποψήφια αξίζει την ψήφο μου, να μην τους ψηφίσω επειδή εξ αυτού θα ενισχυθεί το τάδε κόμμα; Άρα, θα πρέπει να απέχω. Και πού καταλήγω; Να εκχωρήσω την ψήφο και το δικαίωμά μου στην επιλογή του κατάλληλου υποψηφίου, σε άλλους που ασφαλώς θα λειτουργήσουν με καθαρά κομματικά ή ωφελιμιστικά κριτήρια.

Δεν είναι μόνο ο υποφαινόμενος που αντιμετωπίζει τέτοια και άλλα αχρείαστα διλήμματα, αλλά και η πλειοψηφία των συμπολιτών μας. Ας υποθέσουμε πως πάνω από 50% των ψηφοφόρων απέχουν από τις σημερινές εκλογές. Και τι θα γίνει; Θα σταλεί, λένε πολλοί, ένα ηχηρό μήνυμα στους πρώην και νυν ενόχους της τραγωδίας μας. Αμφιβάλλουμε. Θα ιδρώσει το αυτί τους; Όχι, βέβαια. Στο τέλος πάλι θα εκλέξουν σχεδόν σίγουρα τους υποψηφίους τους, χωρίς τη δική μας συνδρομή ή και αποτροπή. Δεν επικρίνω όσους σήμερα θα απέχουν. Κατανοώ την οργή και την απογοήτευση, ακόμα και τον απέραντο θυμό τους για το κατάντημα της πατρίδας μας - και ημών των ιδίων. Έτσι αισθάνομαι προσωπικά, όχι μόνο για τα χάλια μας αλλά και για το χαμηλότατο επίπεδο της πολιτικής και πολιτικών.

Το ζητούμενο για όλους τους σκεπτόμενους και όχι κομματικά μαντρισμένους πολίτες είναι η επανεφεύρεση της πολιτικής, που να τη διακρίνει η σοβαρότητα, η διορατικότητα, η υπευθυνότητα, η έγνοια πρώτα για την πατρίδα και όχι για… τ’ αμμάθκια του κόμματος, η αξιοπιστία, το κύρος και, προπάντων, ο σεβασμός στην αξιοπρέπεια και στη νοημοσύνη των πολιτών. Και, διά της διορατικής και υπεύθυνης πολιτικής, να εκλέξουμε εκείνους που θεωρούμε σοβαρούς και αξιόπιστους, ώστε να υπερασπίσουν τα δίκαια και να διεκδικήσουν στην Ευρώπη όσα η πατρίδα μας δικαιούται και της αξίζουν.