Το δημοψήφισμα του 2004 για το επάρατο σχέδιο Ανάν σημάδεψε ανεξίτηλα τους πολίτες και τον τόπο. Σε αυτό αναφέρεται ο εκλεκτός φίλος και συνεπής αναγνώστης, Ανδρέας Τ. Λουκά. Καταθέτει τη δική του προσωπική μαρτυρία για εκείνη την εμβληματική περίοδο: «Στις 24 Απριλίου δημοσίευσες άρθρο στη ''Σ'', με τίτλο: ''Γιατί δεν αξιοποιήθηκε το βροντερό 'όχι' στο σχέδιο Ανάν''. Σε κάποιο σημείο γράφεις: ''Ο τότε αρχηγός της αντιπολίτευσης, Ν. Αναστασιάδης, συνέχισε την άθλια πολεμική και κριτική εναντίον του. Κατηγορούσε τον Τάσσο ότι δεν αξιοποίησε το 'όχι' στο σχέδιο Ανάν. Δυστυχώς, είχε δίκαιο''. Αυτό το τελευταίο, πολύ με προβλημάτισε, πολύ περισσότερο σαν γνώμη δική σου. Δυστυχώς, όσον αφορά στην αξιοποίηση του ''όχι'' από τον Τάσσο, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου και μάλιστα υπάρχουν και δικά μου κείμενα τα οποία δημοσίευσες, με τα οποία επέκρινα τον τότε Πρόεδρο. Και για να ’μαι πιο συγκεκριμένος, προσωπικά, αν και ήμουν με το μέρος του Προέδρου, και φυσικά εναντίον του σχεδίου Ανάν, ουδέποτε μπόρεσα να κατανοήσω τη μετέπειτα στάση του. Όμως, με κανέναν τρόπο δεν νομιμοποιείτο ο Αναστασιάδης να κατηγορεί τον Τάσσο για ανικανότητα να διαχειριστεί το ''όχι''!

»Εκείνο που ήταν υποχρεωμένος να διαχειρίζεται τότε ο Πρόεδρος, ήταν όχι μόνο τη ζημιά την οποία είχε προκαλέσει ο Αναστασιάδης με την υποστήριξη του Σχεδίου, αλλά και τον λυσσώδη πόλεμο που έκανε εναντίον του ιδίου του Προέδρου, όχι μόνο στο εσωτερικό αλλά και ακολουθώντας τον στο εξωτερικό, όπου διαβεβαίωνε τους συνομιλητές του Προέδρου ότι ήταν ξοφλημένος και πως, όταν θα γίνονταν οι επόμενες εκλογές, άλλος θα ήταν Πρόεδρος και τότε το Σχέδιο θα επαναφερόταν -του το 'πε ο Χάνεϊ- και θα γινόταν και αποδεχτό! Θα σου περιγράψω μια σκηνή. Τότε ήμουν έξω φρενών με τη στάση του Αναστασιάδη και της περί αυτόν ομοχειρίας (Χάσικος, Κασουλίδης, Αβέρωφ, Τορναρίτης, Καίτη Κληρίδου, κ.λπ.), αλλά και με τη στάση του Προέδρου να αμύνεται και να απαντά συνεχώς στις καθημερινές τους ασίγαστες επιθέσεις, οι οποίες αφορούσαν, όλες, την απόρριψη του σχεδίου Ανάν. Βρέθηκα προσκεκλημένος σε κάποια χοροεσπερίδα του ΔΗΚΟ, στην οποία ήταν παρών και ο αείμνηστος Πρόεδρος. Τον πλησίασα και του είπα:

»"Πρόεδρε, με όλο τον σεβασμό, διαφωνώ κάθετα μαζί σας που ασχολείστε καθημερινά και απολογείστε σε όλους αυτούς για το 'όχι' μας. Το δικό μου ΟΧΙ! Εγώ, είμαι περήφανος για το 'όχι' μου και ντρέπομαι για λογαριασμό τους, για τη στάση και τις πράξεις τους! Πολύ καλά κάναμε και το απορρίψαμε το μαυρογέρημό τους και ας πάνε να κουρεύονται!''. Με άκουσε ο μακαρίτης, χαμογέλασε και δεν μου είπε τίποτα πέρα από κάποιες τυπικότητες. Σκέψου, όμως, αν θα χρειαζόταν οποιαδήποτε διαχείριση, αν ΟΛΟΣ ο Κυπριακός Λαός ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ ο Αναστασιάδης τασσόταν εναντίον του Σχεδίου! Κανένας δεν θα τολμούσε να μας αναφέρει το παραμικρό για το εν λόγω Σχέδιο. Αλλ’ αφού ο Πρόεδρος του μεγαλύτερου κόμματος ήταν τόσο φανατικά υπέρ του Σχεδίου, οι ξένοι γνώριζαν πως είχαν πού να βασιστούν για να μας το ξαναφέρουν. Στον Αναστασιάδη! Και στην κομματική του συνοπαρτζιά.

»Όπερ και εγένετο! Και αν τους πήρε δέκα χρόνια, ήταν μόνο και μόνο επειδή χρειαζόταν να δημιουργήσουν, για λογαριασμό του εκλεχτού τους, τις κατάλληλες συνθήκες. Και μας τον έριξαν στο σβέρκο. Συνεργούσης, βέβαια, και της απύθμενης βλακείας της πλειοψηφίας ημών των ιδίων (άκου, 57+%!). Αλλά σήμερα παρηγορήθηκα! Άκουσα δύο από τους πλέον ένθερμους και πολλά ωφελημένους από ρουσφέτια, οπαδούς του Προέδρου, να κουβεντιάζουν και να διαπορούν με ποιον τρόπο θα τα καταφέρει ο μέγας Ανανιστής να βγάλει την πενταετία, ''με τις βλακείες που κάμνει''».