Τι εννοούμε όταν αναφερόμαστε στην ευθιξία που καθηκόντως οι πολιτικοί οφείλουν να έχουν ως πρώτη αρετή τους; Αδρομερώς μπορούμε να την ερμηνεύσουμε ως την εύτολμη και έμπρακτη αντίδραση ενός πολιτικού ενώπιον ενός σοβαρού λάθους ή ενέργειας ή βλαπτικής απόφασης ή οικονομικού, πολιτικού ή διοικητικού ολισθήματος που, κατά τεκμήριον ζημιώνει, εκθέτει, προσβάλλει, διασύρει, καθυβρίζει ή εμπλέκει τον τόπο σε ολέθριες και ζημιογόνες καταστάσεις.

Αν, λοιπόν, ζούσαμε στη Νότια Κορέα, ήδη ο Πρόεδρος Αναστασιάδης θα είχε υποβάλει την παραίτησή του με αφορμή όσα εδώ και καιρό καταμαρτυρούνται εναντίον του ιδίου και του γραφείου του, χωρίς αυτά να σημαίνουν ότι ευθύνεται. Αν ζούσαμε στη Νότια Κορέα, ήδη από πέρσι ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, Ιωνάς Νικολάου, θα είχε υποβάλει την παραίτησή του μετά τις απανωτές αυτοκτονίες στις Κεντρικές Φυλακές, τα επεισόδια στη Λεμεσό, τους θλιβερούς χουλιγκανισμούς οπαδών του ΑΠΟΕΛ και της ΑΕΛ και μετά την κωμική διαφυγή του Ονουφρίου.

Αν ζούσαμε στην Αγγλία, πολλοί τραπεζικοί θα είχαν υποβάλει τις παραιτήσεις τους για όσα καταστροφικά διέπραξαν κατά του τραπεζικού συστήματος και της οικονομίας. Αν ζούσαμε στην Ολλανδία, ο τότε Πρόεδρος Χριστόφιας και όλη η κυβέρνηση θα είχαν υποβάλει τις παραιτήσεις τους εξαιτίας των εγκληματικών ανεπαρκειών, μη αποφάσεων, ενεργειών ή πράξεων, που χαντάκωσαν τον τόπο και την οικονομία του. Αν ζούσαμε στη Γαλλία, πολλοί πολιτικοί και κομματικοί και ειδικά οι ηγεσίες του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ θα είχαν αυτοκτονήσει μετά τη χρηματοδότησή τους από εταιρεία, την οποία με κωμικότητες και φτηνές αστειότητες αποφεύγουν να εξηγήσουν.

Αν ζούσαμε, κυρίως, στην Ιαπωνία, πάρα πολλοί θα κατέφευγαν στο χαρακίρι ως πράξη προσωπικής εξιλέωσης για όσα πολλά εγκλήματα διέπραξαν κατά του τόπου, του λαού και του μέλλοντός του, αρχίζοντας από το Κυπριακό και φτάνοντας στην οικονομία. Με απλά λόγια, αν σε αυτόν τον δύσμοιρο και δύστηνο τόπο ανθοφορούσε και λειτουργούσε η πολιτική ευθιξία, δεν θα φτάναμε στο σημερινό κατάντημα.

Στην Ιαπωνία, κάποτε, ο οδηγός του αυτοκρατορικού οχήματος έκανε χαρακίρι επειδή πέρασε με κόκκινο. Στη Γαλλία, ο Πρωθυπουργός Πιέρ Μπερεγκοβουά αυτοκτόνησε επειδή πήρε ένα δάνειο 2 εκ. φράγκων από φίλο του επιχειρηματία. Στην Ολλανδία, ο Πρωθυπουργός Βιμ Κοκ και η κυβέρνησή του υπέβαλαν την παραίτησή τους, το 2002, επειδή το 1995 το ολλανδικό απόσπασμα δεν εμπόδισε τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα, στην πρώην Γιουγκοσλαβία.

Στη Βρετανία παραιτήθηκε πρόσφατα η Υπουργός Πολιτισμού για 7.000 ευρώ ύποπτων συναλλαγών. Προχθές, ο Πρωθυπουργός της Ν. Κορέας παραιτήθηκε μετά το ναυάγιο φέρι, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο εκατοντάδων προσώπων, κυρίως μαθητών. Στη Σουηδία, για τέλη τηλεοράσεως ή για μωρουδίστικες πάνες, υπουργοί παραιτήθηκαν και απολογήθηκαν.

Γιατί όλα αυτά συμβαίνουν σε άλλες χώρες και ποτέ σχεδόν στην Κύπρο; Πρώτον, επειδή έχουμε πολιτικούς-παχύδερμα. Δεύτερον, επειδή η ατιμωρησία είναι ο κανόνας. Τρίτον, επειδή δεν υπάρχει παιδεία για σεβασμό του πολίτη και του κράτους, του ήθους και της αξιοπρέπειας. Τέταρτον, επειδή η γνήσια φιλοπατρία είναι είδος εν ανεπαρκεία, ενώ: Η ιδιοτέλεια, ο φιλοτομαρισμός, ο εγωισμός, η απληστία, η αρπαχτή, η διαπλοκή, η μίζα, η απάτη, η κλεψιά, η συναλλαγή, η βρομιά, η σήψη, η διαφθορά, ο χρηματισμός, πλεονάζουν σε βαθμό κακουργήματος! Δεν είναι τυχαίο που φτάσαμε στο σημερινό κατάντημα.

Εμείς φταίμε και ο άθλιος εαυτός μας και όσοι αθλιέστατοι μάς κυβερνούν. Είχε απόλυτο δίκαιο ο Ισοκράτης όταν έγραφε προς τον Πάφιο βασιλέα, Νικοκλέα: «Το ήθος όλων των πολιτών γίνεται όμοιο με το ήθος των κυβερνώντων».