Οι Αμερικανοί έχουν μία περίεργη σχέση με την Ιστορία. Την ξεχνούν όταν χρειάζεται να τη θυμηθούν και τη θυμούνται όταν έχουν ξεπεραστεί από τα γεγονότα. Επίσης έχουν μια ιδιόρρυθμη αντίληψη περί πολιτικής. Ξεχνούν όσα προηγήθηκαν και επικεντρώνονται στο σήμερα και στο αύριο, ως εάν το παρελθόν να είναι ασύνδετο με το παρόν και το μέλλον.

Αυτές τις αντιφατικές σκέψεις προκαλεί ένα άρθρο του Αμερικανού πρέσβη, Τζον Κόνιγκ, που δημοσιεύτηκε στη «Χαραυγή», στις 6 τρέχοντος. Ο Αμερικανός διπλωμάτης επιμένει στον υγιή διάλογο ως ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία στην αναζήτηση λύσης του Κυπριακού και στην εξεύρεση του καλύτερου τρόπου για εφαρμογή της. Ποιος διαφωνεί, αν τηρηθούν στοιχειώδεις κανόνες και γίνουν από την Τουρκία σεβαστές, καθολικά αποδεκτές αρχές και πρακτικές; Ο Αμερικανός πρέσβης, αφού μας ενθαρρύνει να εμπλέξουμε τους Τούρκους, γράφει:

«Εκείνοι οι Ελληνοκύπριοι που πιστεύουν ότι χρειάζεται να μιλούν μόνο με την Τουρκία, κάνουν λάθος. Οι πραγματικοί σας εταίροι σ’ αυτή την αναζήτηση για διαρκή ειρήνη είναι οι Τ/κ όπως ακριβώς και οι Ε/κ είναι οι δικοί τους εταίροι». Επισημαίνει πως «η νεκρή ζώνη εκτείνεται σε πλάτος από 3,3 μέτρα (!) σε 7,4 χλμ. Η πιο σημαντική, όμως, απόσταση είναι εκείνο το ένα μέτρο που πρέπει να γεφυρωθεί μεταξύ ατόμων στις δύο κοινότητες, που πρέπει να συζητήσουν για το μέλλον αυτού του νησιού και να καταλήξουν σε αλληλοκατανόηση (…).

Το άπλωμα των χεριών για χειραψία μπορεί να γεφυρώσει εκείνο το τελευταίο μέτρο. Μιλήστε ανοικτά και ειλικρινά. Δεν είναι πάντα εύκολο αλλά θα μπορούσε να είναι το πιο σημαντικό ΜΟΕ από όλα». Ώστε, λοιπόν, ένα… μέτρο χωρίζει τους Έλληνες και τους Τούρκους για να λύσουν το Κυπριακό. Και αυτό είναι το άπλωμα των χεριών για χειραψία. Τι ειδυλλιακή πλην ενσυνείδητα διαστρεβλωτική εικόνα!

Ο γράφων έζησε και μεγάλωσε με Τ/κύπριους. Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα μαζί τους επειδή και αυτοί υφίστανται τις επιπτώσεις της τουρκικής κατοχής. Ιδού το μέγα πρόβλημα, που με εμποδίζει να κάνω χειραψία με τον Τ/κ συμπατριώτη μου. Μέχρι σήμερα οι ΗΠΑ δεν καταδίκασαν την τουρκική εισβολή ενώ χύνουν ποταμηδόν κροκοδείλια δάκρυα για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Το πρόβλημα δεν είναι το ένα… μέτρο, αλλ’ η τουρκική κατοχή της πατρίδας μας. Είναι ο εποικισμός.

Η εθνοκάθαρση. Τα απίστευτα εγκλήματα του κατοχικού στρατού. Οι κραυγαλέες παραβιάσεις θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Η παραβίαση του διεθνούς δικαίου από την Τουρκία. Είναι τα αταλάντευτα σχέδιά της να ελέγξει ολόκληρη την Κύπρο, ιδιαίτερα μετά την ανακάλυψη υδρογονανθράκων. Δεν τα λέμε εμείς, τα βροντοφωνάζει καθημερινά η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας, η οποία αρνείται να εφαρμόσει το Πρωτόκολλο της Άγκυρας και να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία.

Η Τουρκία κατέχει την Κύπρο. Με αυτήν απαιτούμε να συνομιλήσουμε επειδή με τους Τ/κ συμπατριώτες μας θα τα βρούμε. Ο Τζον Κόνιγκ σκόπιμα αγνοεί όλα αυτά και με ένα γλυκανάλατο κείμενο καλεί να κάνουμε… χειραψία. Θέλω να κάνω χειραψία με έναν Τ/κ αλλά χωρίς την απειλή από τον Αττίλα. Γιατί δεν λύεται το Κυπριακό; Επειδή η κατοχική Τουρκία απαιτεί λύση με βάση τα εθνικά συμφέροντά της, που συγκρούονται ευθέως προς εκείνα των Ε/κ και των Τ/κ.

Προωθεί την αναβάθμιση του κατοχικού μορφώματος. Μεθοδεύει κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επιμένει σε δύο κράτη. Εποικίζει τα κατεχόμενα εδάφη μας. Καθυβρίζει και ποδοπατά το διεθνές δίκαιο. Γι’ αυτά ούτε λέξη από τον Αμερικανό πρέσβη, που παραγνωρίζει την ιστορία του Κυπριακού. Για τις ΗΠΑ, αυτό περιορίζεται στην… ψυχολογία και σε μία… χειραψία. Δεν ζούμε στην Ουάσιγκτον, κ. πρέσβη...