Ο αρχηγός της ΕΟΚΑ Γεώργιος Γρίβας Διγενής πίστευε ακράδαντα και απόλυτα στους νέους. Άλλωστε, με τους αξιότερους νέους της ελληνικής Κύπρου στελεχώθηκαν η ΕΟΚΑ, η ΠΕΚΑ και η ΑΝΕ και σε αυτούς στηρίχθηκε ο αγώνας εναντίον του Άγγλου δυνάστη. Οι Ελληνίδες νέες και οι Έλληνες νέοι, με τη φλόγα, την ορμή και την αποφασιστικότητά τους ήταν το προζύμι του μεγάλου εκείνου απελευθερωτικού αγώνα. Με πίστη στον Θεό και απέραντη αγάπη για την Ελλάδα μάχονταν οι νέοι της Κύπρου. Κατά τον αγώνα της ΕΟΚΑ έγινε και ο λεγόμενος πόλεμος των ελληνικών σημαιών.

Περί τα τέλη Ιανουαρίου 1956, όπως ο αγωνιστής Ανδρέας Αγγελόπουλος γράφει στο βιβλίο του: «Ύμνος Ελευθερίας» (εκδόσεις Επιφανίου, 2013), εκδόθηκε διαταγή από τον αρχηγό Διγενή για την ανύψωση ελληνικών σημαιών σε όλα τα Δημοτικά Σχολεία της Κύπρου. Στόχος, να εξυψώσει το φρόνημα και των παιδιών των Δημοτικών.

Από την αρχή του αγώνα, σε όλα τα σπίτια, σε όλη την Κύπρο, κάθε Κυριακή υψωνόταν και υπερήφανα κυμάτιζε η ελληνική σημαία. Ήταν μια από τις πιο καθοριστικές πράξεις αντίστασης του άμαχου πληθυσμού εναντίον των Βρετανών. Για την ανύψωση της ελληνικής σημαίας, ο Διγενής κυκλοφόρησε φυλλάδιο, με τίτλο: «Σημαία, σχολείον, νεολαία». Ο αρχηγός της ΕΟΚΑ, αφού επέκρινε τον στρατάρχη Χάρντινγκ για το κλείσιμο σχολείων επειδή αναρτούσαν την ελληνική σημαία, με ιστορικές αναφορές υπογράμμιζε:

«Κατά την επανάστασιν του ’21 τα σχολεία έκλεισαν και τα παιδιά πήρανε το καρυοφίλι και επολέμησαν δίπλα στον πατέρα των. Από αυτούς τους αγράμματους βγήκαν οι Εθνικοί πολέμαρχοι. Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Κανάρης, Μιαούλης, Ανδρούτσος και τόσοι άλλοι. Πάρτε μία ελληνική εγκυκλοπαίδεια και κοιτάξετε εκεί τις υπογραφές όλων των ηρώων του ’21. Δεν θα μπορέστε καν να τις διαβάσετε. Κι όμως, αυτοί όχι μόνον ηλευθέρωσαν την σημερινήν Ελλάδα, όχι μόνον υπήρξαν στρατιωτικοί ηγέται, αλλά αυτοί με τα λίγα γράμματα εκυβέρνησαν την Ελευθέραν Ελλάδα (…).

»Αυτοί ανετράφησαν μέσα στο εθνικό σχολείο του Έθνους, στους πολέμους, στις αντάρες, και όπως ήξεραν να οδηγούν το καράβι τους μέσα στην τρικυμία, έτσι μέσα στους Εθνικούς Αγώνας διεπλάσθη η ψυχή τους, το ήθος τους, ο χαρακτήρας τους, απέκτησαν πείραν των πραγμάτων και της διοικήσεως (…). Μήπως έχασε τότε τίποτε το Έθνος διότι τα παιδιά του ’21 έκλεισαν τα σχολεία και επήραν το ντουφέκι; Το Έθνος εσώθη, διότι εχρησιμοποίησεν όλην την φλόγαν του, όλην την ορμήν του. Εις τους αγώνας του 1940-41, όλη η νεολαία της Ελλάδος αφήκε τα θρανία και πήρε το ντουφέκι (…).

Σήμερον η Νεολαία αυτή, αφού ξανακάθησε στα θρανία της, αποτελεί την Ελπίδα του Έθνους, ηθικώς και εθνικώς διαπεπλασμένη. Αυτά τα ολίγα αρκούν να δείξουν σε όλους ότι η Ε.Ο.Κ.Α. ακολουθεί τον ίσιον δρόμον, όταν διακηρύσση: "Πρώτα η Λευτεριά και ύστερα η εκπαίδευση". Για αυτό δίδει στη νεολαία το ντουφέκι και αφήνει για ύστερα την πνευματικήν της κατάρτισιν. Γιατί η μεν Λευτεριά αν δεν αποκτηθεί τώρα, δεν αποκτάται ποτέ, ενώ για την πνευματικήν μόρφωσιν υπάρχει πάντα καιρός».

Κατέληγε ο Διγενής: «Στους Έλληνες γονείς δίνουμε μια συμβουλή: Κάμετε όπως έκαμαν αι αρχαίαι Σπαρτιάτιδες. Δώστε στα παιδιά σας το πιστόλι και τη χειροβομβίδα και πέστε τους: "Πάρτε αυτά παιδιά μου και πηγαίνετε στην ευχή μου. Όταν γυρίσετε Ελεύθεροι πλέον, θα σας ανοίξωμεν καλύτερα σχολεία"». Αυτό έκαναν, τότε, οι Έλληνες Κύπριοι γονείς. Αλλά δεν σταμάτησε η ελληνική παιδεία να γαλουχεί τους νέους μας ακόμα και στα κρατητήρια όπου εκατοντάδες πήραν το απολυτήριό τους, μελετώντας πίσω από τα συρματοπλέγματα, υπό την σκιά τη βρετανικής λόγχης. Άλλη γενιά, τότε. Άλλη περηφάνια, αξιοπρέπεια και λεβεντιά…