Οι θεσμοί και η λειτουργία τους είναι το πανίσχυρο θεμέλιο ενός σοβαρού και ευνομούμενου κράτους. Η υπεράσπιση και η θωράκισή τους αποτελούν καθήκον και υποχρέωση πρώτα εκείνων που τους εκπροσωπούν. Τα πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται αλλ’ οι θεσμοί παραμένουν. Η δικαστική εξουσία, παρά τα χρόνια προβλήματα, βρίσκεται ακόμα ψηλά στη συνείδηση των πολιτών. Ο Γενικός Εισαγγελέας, ως ο θεματοφύλακας της νομιμότητας, είναι θεσμός που όλοι οφείλουμε να στηρίζουμε, όχι να εξευτελίζουμε ή και να υπονομεύουμε.

Προχθές, ο θεσμός του Γενικού Εισαγγελέα επλήγη ανεπανόρθωτα. Ένας πολίτης, στον οποίο το κράτος φέρεται να οφείλει 9 εκ. ευρώ, έστειλε δικαστικό επιδότη και κατέσχε το υπηρεσιακό αυτοκίνητό του. Σε δηλώσεις του, ο Κ. Κληρίδης, με ευδιάκριτη δυσθυμία, επισήμανε πως με αυτήν την ενέργεια επλήγη ο θεσμός του Γενικού Εισαγγελέα. Είναι εμφανές πως η κατάσχεση του αυτοκινήτου του Γενικού Εισαγγελέα έγινε επί σκοπώ.

Ο επηρεαζόμενος από την ανεπάρκεια του κράτους, πολίτης, θα μπορούσε να επιδιώξει κατάσχεση άλλης κρατικής περιουσίας. Γιατί ειδικά το όχημα του Κ. Κληρίδη; Διότι, απλούστατα, ήθελε να στείλει ένα ευκρινές μήνυμα στο κράτος ότι οφείλει να εκπληρώσει τις προς αυτόν υποχρεώσεις του. Να σημειωθεί πως φαίνεται να είναι ο ίδιος πολίτης που πριν από δύο χρόνια είχε στείλει δικαστικό επιδότη για να κατασχέσει το αυτοκίνητο τού τότε Υπουργού Εσωτερικών, Ν. Συλικιώτη.

Είναι γνωστό ότι το κράτος οφείλει σχεδόν μισό δισεκατομμύριο ευρώ σε απαλλοτριώσεις. Το κράτος είχε απαλλοτριώσει μια πρώτη φορά το κτήμα του εν λόγω πολίτη για να ανεγείρει Δημοτικό Σχολείο. Η απόφαση δεν υλοποιήθηκε και το ένα εκατ. ευρώ που δόθηκε στον ιδιώτη επιστράφηκε στο κράτος. Ακολούθως έγινε δεύτερη απαλλοτρίωση για 5 εκ., που λίγους μήνες αργότερα ακυρώθηκε.

Διερωτάται κάθε σκληρά φορολογούμενος πολίτης: Στα Υπουργεία Παιδείας και Οικονομικών, τι είδους σχεδιασμοί γίνονται; Και πώς, από το ένα εκ., το ύψος της απαλλοτρίωσης εκτοξεύθηκε στα πέντε και, όπως γράφεται, αργότερα ανέβηκε στα 9 εκ.; Κάποιοι ευθύνονται για την πρωτοφανή αυτή ανεπάρκεια. Αλλ’ ας αφήσουμε κατά μέρος το ανεπρόκοπο κράτος.

Υπάρχει και η άλλη πτυχή. Αυτή του διασυρμού και εξευτελισμού του θεσμού του Γενικού Εισαγγελέα. Δεν νομίζουμε να πιστεύει κανείς ότι είναι… ωραίο ή ανεκτό θέαμα, να βλέπουμε τον Γενικό Εισαγγελέα να είναι μάρτυρας της κατάσχεσης του υπηρεσιακού οχήματός του.

Υπάρχει και μία τρίτη πτυχή. Χθες ακούγαμε τον Βοηθό Γενικού Εισαγγελέα να επισημαίνει πως, με βάση τον νόμο, πριν από την κατάσχεση περιουσίας ο χρήστης, όπως στην περίπτωση του Γεν. Εισαγγελέα, πρέπει να προειδοποιείται εκ των προτέρων για την πρόθεση κατάσχεσης. Και αυτό για να μπορεί να ασκεί το δικαίωμα καταφυγής στο Δικαστήριο για προσβολή της απόφασης.

Αλλά και πάλι, όλα αυτά τα νομικίστικα παραμερίζονται μπροστά στο γεγονός ότι το κράτος απέτυχε να διασφαλίσει και να προστατεύσει το θεσμό του Γενικού Εισαγγελέα. Υπήρχε προηγούμενο, με τον Ν. Συλικιώτη. Κανείς δεν σκέφτηκε πως, ενδεχομένως, το παράδειγμα αυτό να επαναλαμβανόταν; Από την άλλη, όταν πολίτες καταφεύγουν σε τέτοια μέτρα για να εισπράξουν το λαβείν τους από το κράτος, αυτό ποια μέτρα και ποιους φραγμούς μπορεί να προτάξει, τουλάχιστον για να μη ρεζιλεύεται;

Εντάξει, έχουμε κρίση και έλλειψη χρημάτων. Αυτή αντιμετωπίζεται με σοφία και πρόβλεψη, όχι με ανήκεστη πια προχειρότητα και επιπολαιότητα. Η αίσθηση του πολίτη είναι ότι σχεδόν τίποτε δεν λειτουργεί σε αυτόν τον τόπο. Το κράτος, η Κυβέρνηση και οι εκπρόσωποι των θεσμών οφείλουν να διαψεύσουν αυτήν την εντύπωση. Δηλαδή να ανορθώσουν το κύρος και την αξιοπιστία των θεσμών.