Είναι χαρακτηριστικό της κοινωνίας μας, το έχουμε ως λαός, δύσκολα ν’ αναγνωρίζουμε θετικά πράγματα που γίνονται από άλλους, σπανίως να επικροτούμε θετικές εξελίξεις και καταστάσεις για τις οποίες πρωταγωνιστές δεν είμαστε οι ίδιοι. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει στην καθημερινότητά μας, πλην πάντοτε βέβαια κάποιων εξαιρέσεων, είναι ένα φαινόμενο που συναντούμε σχεδόν σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας και για ποικίλα ζητήματα. Το φαινόμενο αυτό παρατηρούμε να υφίσταται ιδιαίτερα έντονο και στην πολιτική ζωή της χώρας μας, όπου διαχρονικά οι διάφορες παρατάξεις αρνούνται να χειροκροτήσουν, έστω και με βαριά την καρδιά, την όποια επιτυχία και καλή εξέλιξη για τον τόπο, η οποία προέρχεται και καθίσταται γεγονός ως αποτέλεσμα των προσπαθειών των πολιτικών αντιπάλων.
Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην παρούσα περίοδο και δεν έχει να κάνει με το ποιοι σήμερα κυβερνούν ή βρίσκονται στην αντιπολίτευση, αλλά είναι μια χρονολογούμενη παθογένεια που έγκειται στη γενικότερη αντίληψη των πολιτικών μας για το τι εστί πολιτική, εντάσσεται στην ευρύτερη μιζέρια του πολιτικού μας συστήματος.
Γράφουμε αυτά με αφορμή την προχθεσινή σημαντική, κατά την άποψή μας, εξέλιξη καθόδου της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανάπτυξης και Ανασυγκρότησης στην Κύπρο, μιας απόφασης μάλιστα, συνοδευόμενης με χρηματοδότηση ύψους 500-700 εκατομμυρίων ευρώ. Τέτοιου είδους συμφωνίες -πάντα για παράδειγμα-θεωρούμε πως δεν είναι κακό να πιστώνονται ως επιτυχίες σε εκείνους που βρίσκονται πίσω από αυτές, δεν χρειάζεται να ψάχνουμε κατ’ ανάγκη τρωτά σημεία και αδυναμίες, απλώς και μόνο για να πούμε το…«ναι μεν, αλλά».
Πολύ περισσότερο, όταν άπαντες κατά βάθος αντιλαμβάνονται και αναγνωρίζουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους τη σημασία τους, αλλά μόνο και μόνο από παραταξιακή μικροψυχία και εγωκεντρισμό, μόνο και μόνο επειδή το έκαναν οι άλλοι και όχι εμείς, μόνο και μόνο επειδή εμείς είμαστε αντιπολίτευση και αυτοί Κυβέρνηση, δεν πρέπει να πούμε το μπράβο κι’ ας μην το εννοούμε.
Έτσι δυστυχώς έχουν τα πράγματα, αυτό είναι το υπόβαθρο πάνω στο οποίο έχουν μάθει να στηρίζουν την ύπαρξή τους όλα τα κόμματα, ευρισκόμενα πότε στην αντιπολίτευση και πότε στην κυβέρνηση. Αναγνωρίζοντας την όποια θετική εξέλιξη προέρχεται από τους άλλους, πάντα με την καθιερωμένη ουρά του… όμως.
