Την περασμένη Τετάρτη, μέσα στη δίνη της υπόλοιπης επικαιρότητας, παρακολουθήσαμε να εξελίσσεται ένας τρικούβερτος καβγάς ανάμεσα στην Κυβέρνηση από τη μια και το ΑΚΕΛ από την άλλη, με αντικείμενο τις επιπτώσεις των μέτρων για την οικονομία στους συνταξιούχους και τη δραματική μείωση του βιοτικού τους επιπέδου. Κυβέρνηση και ΑΚΕΛ, επί μια ολόκληρη ημέρα, διασταύρωναν τα ξίφη τους μέσω ανακοινώσεων, δηλώσεων και αντιδηλώσεων, για το ποιος νοιάζεται περισσότερο τους συνταξιούχους και ποιος ευθύνεται περισσότερο ή λιγότερο για τα προβλήματα που σήμερα αντιμετωπίζουν.

Σε όλον εκείνον τον κυκεώνα που δημιουργήθηκε, πρωταγωνιστικός υπήρξε ο ρόλος του συνδικαλιστικού κινήματος του ΑΚΕΛ, δηλαδή της ΠΕΟ, ενώ από πλευράς Κυβέρνησης προέβη σε καυστική γραπτή δήλωση μέχρι και ο ίδιος ο Υπουργός Οικονομικών.

Η εικόνα την οποία εμείς αποκομίσαμε μέσα από όλη εκείνη τη σφοδρή αντιπαράθεση που έλαβε χώρα, ήταν τα δύο αντιμαχόμενα μέρη να παίζουν και να εκμεταλλεύονται κυριολεκτικά τον πόνο και τα προβλήματα των συνταξιούχων, με μοναδικό γνώμονα το μικροπολιτικό κέρδος και τη δημιουργία εντυπώσεων από τους μεν σε βάρος των δε και αντίστροφα.

Η ηγεσία του ΑΚΕΛ, μέσα στον πανικό στον οποίο βρίσκεται, βλέποντας τα ποσοστά του κόμματος να μην παίρνουν με τίποτα την ανιούσα, έστειλε τους προσκείμενους σε αυτό συνταξιούχους έξω από το Προεδρικό, να διαμαρτυρηθούν για τα δεινά που η δική τους πενταετής διακυβέρνηση, υπό τον Δημήτρη Χριστόφια, επισώρευσε στον τόπο.

Και από την άλλη, οι νυν κυβερνώντες, περισσότερο από ένα χρόνο μετά την ανάληψη των καθηκόντων τους, το μόνο επιχείρημα που είχαν να αντιπαραβάλουν ήταν η μόνιμη επωδός τού «δεν φταίμε εμείς, αλλά οι προηγούμενοι», όπως κάνουν κάθε φορά που καλούνται ν’ απαντήσουν στο ερώτημα τού τι γίνεται και γιατί καθυστερεί η περιβόητη επανεκκίνηση της οικονομίας την οποία υποσχέθηκαν.

Το ζήτημα αυτό με τους συνταξιούχους αποτελεί μόνο ένα κλασικό παράδειγμα της «σοβαρότητας» και της «υπευθυνότητας» με την οποία Κυβέρνηση και αντιπολίτευση αντιμετωπίζουν τα προβλήματα των απλών πολιτών, και δη των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού, επιβεβαιώνει πως ουσιαστικά ουδόλως ενδιαφέρονται πραγματικά για την επίλυσή τους, και ότι το μόνο που τους νοιάζει είναι μέσα από την προκλητική εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου η παράταση της πολιτικής τους επιβίωσης…

[email protected]