Υπάρχει μια σχολή σκέψης που υποστηρίζει πως το Κυπριακό αποτελεί κατ’ εξοχήν πολιτικό ζήτημα και ότι σε αυτό το πλαίσιο είναι που πρέπει να επιδιωχθεί και να εξευρεθεί η λύση του. Ότι, δηλαδή, μόνο μέσα από πολιτικού χαρακτήρα συζητήσεις και διαπραγματεύσεις μπορούμε να οδηγηθούμε σε λύση.
Από την άλλη, υπάρχει η σχολή σκέψης που εστιάζει την επιχειρηματολογία της γύρω από την προοπτική και τον τρόπο επί τη βάσει του οποίου θα πρέπει ν’ αναζητηθεί η λύση του Κυπριακού, αναδεικνύοντας την καθαρά νομική διάσταση του προβλήματος και το γεγονός ότι ως θύτης η δική μας πλευρά, έχοντας όλο το δίκαιο με το μέρος της, θα πρέπει να πορευθεί πάνω σε αυτήν την προσέγγιση.
Η αλήθεια, κατά την προσωπική μας άποψη, βρίσκεται κάπου στη μέση, θεωρούμε ότι το Κυπριακό αποτελεί ταυτόχρονα πολιτικό και νομικό ζήτημα, που για να λυθεί όσο το δυνατόν πιο δίκαια για τη δική μας πλευρά, είναι επιβεβλημένοι χειρισμοί που να συνίστανται τόσο επί της πολιτικής όσο και επί της νομικής του διάστασης.
Δυστυχώς μέχρι σήμερα, οι κατά καιρούς Κυβερνήσεις μας από τη μια απέτυχαν πλήρως σε ό,τι αφορά την πολιτική διαπραγμάτευση, οδηγώντας την κατάσταση του Κυπριακού από το κακό στο χειρότερο, ενώ και την ίδια ώρα δεν εκμεταλλεύτηκαν επαρκώς -αφήνοντας εντελώς αναξιοποίητες- τις κατά καιρούς δικαστικές αποφάσεις σε βάρος της Τουρκίας.
Η προχθεσινή απόφαση του ΕΔΑΔ, η οποία υποχρεώνει την Άγκυρα να καταβάλει 90 εκ. ευρώ στην Κύπρο για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των συγγενών αγνοουμένων και των εγκλωβισμένων της Καρπασίας, χαιρετίζεται από κάθε κατεύθυνση ως ένα σημαντικό όπλο στα χέρια μας, το οποίο η Κυβέρνηση καλείται ν’ αξιοποιήσει πολιτικά στο πλαίσιο των προσπαθειών επίλυσης του Κυπριακού.
Το ερώτημα που εύλογα τίθεται, ωστόσο, έγκειται στο κατά πόσο η παρούσα Κυβέρνηση είναι διατεθειμένη και έχει τα απαραίτητα κότσια, ώστε μια ακόμη καταδικαστική για την Τουρκία απόφαση να μην περάσει ανεκμετάλλευτη, κατά πόσο η Κυβέρνηση είναι σε θέση να την αξιοποιήσει στο πεδίο της πολιτικής διαπραγμάτευσης. Πολύ φοβούμαστε πως όχι, πολύ φοβούμαστε πως και αυτή η απόφαση θα μείνει στα χέρια μας απλώς ως ένα όπλο που δεν εκπυρσοκρότησε ποτέ…
