Τις τελευταίες βδομάδες η κοινωνία μας συνταράζεται από τη γνωστή υπόθεση σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανήλικων κοριτσιών, μ’ έναν μάλιστα εκ των φερόμενων θυτών ν’ αποτελεί πρόσωπο της λεγόμενης αφρόκρεμας του κυπριακού κοινωνικού γίγνεσθαι. Την ίδια ώρα, γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες υποθέσεων βιασμών, περιστατικών πρωτοφανούς υφής ενδοοικογενειακής βίας, κρουσμάτων παραβατικών συμπεριφορών από ανηλίκους.

Γενικά, ζούμε καταστάσεις και γεγονότα τα οποία μέχρι και πριν από μερικά χρόνια ήταν σε μεγάλο βαθμό ξένα προς εμάς, καταστάσεις και γεγονότα που συνέβαιναν μια στο τόσο, και τα οποία προκαλούσαν συγκλονισμό με όλη τη σημασία και την έννοια της λέξης. Πλέον, όμως, ακόμη και ο… συγκλονισμός με τον οποίο διανθίζουμε την περιγραφή τέτοιων συμβάντων, δεν αποτελεί ουσιαστικά τίποτα περισσότερο παρά μόνο συνήθεια, τείνει να καταστεί και ο «συγκλονισμός» μια έκφραση κλισέ.

Γιατί, πολύ απλά, όλα αυτά στα οποία αναφερθήκαμε πιο πάνω έχουν καταστεί μέρος της καθημερινότητάς μας, έχουμε καταντήσει να τα θεωρούμε σαν φυσιολογικά. Τώρα, πόσο φυσιολογικό είναι ένας 59χρονος να εκμεταλλεύεται σεξουαλικά μια 14χρονη, πόσο φυσιολογικό είναι το παιδί να σκοτώνει τον πατέρα του ή πατέρας να σαπίζει κυριολεκτικά το παιδί του στο ξύλο, πόσο φυσιολογικό είναι νέοι που απλώς και μόνο έχουν διαφορετική οπαδική προτίμηση να κλείνουν ραντεβού θανάτου, αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.

Φυσικά και μόνο φυσιολογικά δεν είναι όλα αυτά τα φαινόμενα παραλογισμού, που ολοένα και περισσότερο κάνουν την εμφάνισή τους στην κυπριακή κοινωνία, ασφαλώς και φαίνεται πως κάτι πια πάει λάθος με το DNA μας και μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας έχουν κυριολεκτικά χάσει τα λογικά τους. Δεν είμαστε κοινωνιολόγοι, ώστε να επιχειρήσουμε να αναλύσουμε τους λόγους όλων αυτών, δεν είμαστε ειδικοί για να ενδιατρίψουμε στα πώς και στα γιατί, παρόλο που -λίγο ή πολύ- όποιος του απέμεινε ακόμη μια κάποια δόση λογικής μπορεί ν’ αντιληφθεί και να καταλάβει.

Αυτό για το οποίο είμαστε σίγουροι πια είναι πως πραγματικά ζούμε πλέον σε μια κοινωνία που βρίσκεται στα πρόθυρα μετατροπής της σε ζούγκλα (αν δεν έχει γίνει ήδη), σε μια κοινωνία που έχει χάσει για τα καλά τον προσανατολισμό της και όπου εκείνη η οποία ζει και βασιλεύει, με όλους τους κινδύνους που ελλοχεύει, δεν είναι άλλη από τη… σχιζοφρένεια.

[email protected]