Ήταν πραγματικά με μεγάλη έκπληξη που παρακολουθήσαμε την επίθεση την οποία εξαπέλυσε την περασμένη Τετάρτη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Όχι γιατί ήταν η πρώτη φορά που τα ΜΜΕ επιχειρείται από πολιτικούς να μετατραπούν σε σάκο του μποξ, αλλά γιατί οι μύδροι του Νίκου Αναστασιάδη εκτοξεύθηκαν εντελώς αψυχολόγητα, άστοχα, άνευ λόγου και αιτίας, για μια υπόθεση που όσο και να προσπαθήσει κανείς να αναζητήσει τη διασύνδεση την οποία έκανε στο μυαλό του ο Πρόεδρος, θα δυσκολευτεί αφάνταστα να την αντιληφθεί.

Ακόμη προσπαθούμε να καταλάβουμε ποια σχέση μπορεί να έχει η χρηματοδότηση ενός κόμματος από μια εταιρεία, της οποίας το όνομα και το ιδιοκτησιακό της καθεστώς δημιουργούν σκιές και υποψίες, με το γεγονός ότι τα ΜΜΕ είτε διαφήμιζαν είτε φιλοξενούσαν τους κατά καιρούς μεγαλόσχημους των κυπριακών τραπεζών.

Προσπαθούμε ακόμα να καταλάβουμε τι είναι εκείνο που εξώθησε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε αυτό το πρωτοφανές ξέσπασμα για μια υπόθεση η οποία βρίσκεται υπό διερεύνηση από τη Νομική Υπηρεσία, και για την οποία το ίδιο το κόμμα από το οποίο προέρχεται εξέφρασε το δικό του mea culpa, ζητώντας -πολύ ορθά, όπως γράψαμε και σε πρόσφατο άρθρο σε αυτήν εδώ τη στήλη- ν’ αναμένεται η ολοκλήρωση των ερευνών που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Θύμισε ο Νίκος Αναστασιάδης, την περασμένη Τετάρτη, τον προκάτοχό του στην Προεδρία της Δημοκρατίας, ο οποίος, αρνούμενος ν’ αποδεχθεί την όποια κριτική τού ασκείτο, έβρισκε καταφύγιο και χρησιμοποιούσε σαν ασπίδα προστασίας, για τον ίδιο και την παράταξή του, τη θεωρία της συνωμοσιολογίας και της «ανακάλυψης» φαντασμάτων που τον κυνηγούν. Όμως έτσι, Πρόεδρε, δεν πας πουθενά, μάλλον αφαιρείς επιχειρήματα και ενισχύεις τις υποψίες πως δεν είναι όλα ρόδινα, πως κάτι βρομάει στη συγκριμένη ιστορία.

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν αναφορικά με το απίστευτο παραλήρημα του Προέδρου της Δημοκρατίας κατά των ΜΜΕ, το βράδυ της περασμένης Τετάρτης. Έβγαζε… focus ο Νίκος Αναστασιάδης, είτε γιατί ήθελε απλώς κάπου να ξεσπάσει είτε γιατί θέλησε να εφαρμόσει την τακτική που λέει πως η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Μόνο που αυτή η τακτική, Πρόεδρε, εφαρμόζεται συνήθως απ’ όσους αισθάνονται κατά βάθος και για κάτι… ενοχή.