Στον όλο παραλογισμό που εξελίσσεται γύρω από το Κυπριακό και τις προσπάθειες επίλυσης του προβλήματος, το είδαμε και αυτό: Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών να εκδίδει ανακοίνωση, διά της οποίας να εκφράζει λύπη για το κάψιμο τουρκικής σημαίας στο πρόσφατο ντέρμπι Ομόνοιας-ΑΠΟΕΛ. «Με λύπη αντικρίζει το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών το κάψιμο της τουρκικής σημαίας κατά τον αγώνα μεταξύ Ομόνοιας και ΑΠΟΕΛ στη Λευκωσία, το Σάββατο 5 Απριλίου», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας, εκφράζοντας μάλιστα την… ελπίδα «ότι γενικότερα η ε/κ πλευρά δεν ενθαρρύνει την ασέβεια εναντίον της τουρκικής σημαίας, σε μια περίοδο που συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις για επίλυση του Κυπριακού».

Δεν θα υπεισέλθουμε στην ουσία της ανακοίνωσης του τουρκικού ΥπΕξ, ούτε κρίνουμε απαραίτητο να υπενθυμίσουμε τα δεκάδες κρούσματα ασέβειας από μέρους των Τούρκων, είτε προς την κυπριακή είτε προς την ελληνική σημαία υπό ανάλογες ποδοσφαιρικού περιεχομένου συνθήκες. Παραπέμπουμε απλώς επί τούτου σε φωτογραφικό υλικό από αγώνες κυπριακών ομάδων που -στο πλαίσιο ευρωπαϊκών διοργανώσεων- έδωσαν στην Τουρκία...

Εκεί, που οι εικόνες μιλούν από μόνες τους και τα λόγια περριτεύουν, αναφορικά με το πώς οι Τούρκοι αντιλαμβάνονται την έννοια του σεβασμού προς το ιερότερο σύμβολο ενός έθνους ή κράτους, τη σημαία. Σε μια περίοδο όμως που, όπως το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών σημειώνει, «συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις για επίλυση του Κυπριακού», είναι για να προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση και να γεννά ερωτηματικά η από μέρους του επιχειρούμενη αξιοποίηση -διά της αναδείξεως- ενός μεμονωμένου περιστατικού, που έλαβε χώρα σ’ έναν ποδοσφαιρικό αγώνα.

Φανερώνει η ανακοίνωση του τουρκικού ΥπΕξ την πραγματική έγνοια της Άγκυρας, που φυσικά δεν είναι η δίκαιη επίλυση του Κυπριακού, αλλά η με κάθε τρόπο υπονόμευση της όλης προσπάθειας μέσω επικοινωνιακών παιχνιδιών. Τους πείραξε το κάψιμο της σημαίας τους σ’ έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, την ώρα που εκείνοι εδώ και χρόνια ολόκληρα βεβηλώνουν με τον πιο χυδαίο και βάναυσο τρόπο καθετί ελληνικό στα κατεχόμενα, ασεβούν σε βάρος της ελληνικής Ιστορίας αυτού του νησιού.

Αλλά τι να λέμε, πάλι καλά που δεν μας ζήτησαν να τους πούμε και συγγνώμη. Ελπίζουμε να μην το ακούσουμε και αυτό, όχι τόσο υπό τη μορφή απαίτησης από μέρους των Τούρκων, όσο υπό τη μορφή Μέτρου Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης από τη δική μας Κυβέρνηση. Λέτε;

[email protected]