Όλοι μιλούν για την ανάγκη αλλαγών. Την επιταγή των καιρών για μεταρρυθμίσεις. Για το απαραίτητο της προσαρμογής στα νέα δεδομένα και στις σύγχρονες απαιτήσεις. Την ώρα όμως των αλλαγών, κι αν αυτές θίγουν και επηρεάζουν προσωπικά και ταξικά συμφέροντα, οικονομικά και άλλα, τότε ξεσπά αντάρτικο κατά των μεταρρρυθμίσεων.

Τα παραδείγματα πολλά και καθημερινά. Σε υπουργεία, υπηρεσίες, ημικρατικούς οργανισμούς, τοπική αυτοδιοίκηση και αλλού. Τρία παραδείγματα όχι των ημερών, που όλοι τα γνωρίζουν και τα θυμούνται, αλλά κάπως παλαιότερα.

Πριν αρκετά χρόνια όταν στον χώρο του ποδοσφαίρου, με βάση την ελεύθερη αγορά εργασίας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα επιτρέπετο η απρόσκοπτη κάθοδος κοινοτικών ποδοφαιριστών στην Κύπρο, το σωματείο των Κύπριων ποοδσφαιριστών αποπειράθηκε να εξασφαλίσει εξαίρεση για την Κύπρο.

Τα άλλα δύο παραδείγματα είναι ακόμα πιο ακραία. Ο Σύνδεσμος Κέντρων Αναψυχής διά του Προέδρου του ζητούσε πριν από μερικά χρόνια περίπου να απαγορευτεί στα τηλεοπτικά κανάλια να παρουσιάζουν τα Σαββατόβραδα μουσικοχορευτικά ψυχαγωγικά προγράμματα γιατί, ακούστε τώρα, ο κόσμος περιοριζόταν στα σπίτια του κι έχαναν τα κέντρα πελάτες.

Οι δε ιδιοκτήτες φρουταριών, όταν η ΚΟΠ προγραμμάτισε κάποιους ποδοσφαιρικούς αγώνες για τα απογεύματα του Σαββάτου, διαμαρτυρήθηκαν γιατί δήθεν θα έχαναν τους πελάτες που θα προτιμούσαν να πάνε στο γήπεδο αντί για ψώνια και έτσι θα έμεναν απούλητα τα προϊόντα τους.

Αυτή είναι η απλοϊκή λογική, ιδιοτελής και συμφεροντολογική. Μαθημένοι όλοι στον προστατευτισμό και την ασφάλεια που πρόσφεραν νομοθεσίες και παγιωμένες αντιλήψεις, μας κακοφαίνεται τώρα που η εισαγωγή του καινούργιου προϋποθέτει και δική μας προσπάθεια, για να εξασφαλίσουμε και να κατοχυρώσουμε όσα τόσο καιρό τα είχαμε άκοπα.

Συμπέρασμα αβίαστο, είναι ότι πρωτίστως αλλαγή χρειάζεται στα μυαλά και τις νοοτροπίες μας. Να καθυποτάξουμε το εγώ στο γενικότερο καλό και συμφέρον. Να δεχθούμε ότι υπάρχει συναγωνισμός και ανταγωνισμός.

Ότι οι κανόνες αλλάζουν και απαιτείται προσαρμογή σ' αυτούς. Ότι δεν είμαστε μόνοι σ' αυτόν τον κόσμο. Ότι δεν βρισκόμαστε απομονωμένοι και ανεξάρτητοι, σε σχέση με τον γείτονά μας ή τον κάτοικο άλλης χώρας. Αυτό που πριν μερικά χρόνια είχε λεχθεί σαν σχήμα λόγου για παγκόσμιο χωριό έχει γίνει πράξη εδώ και καιρό.

Όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούμε, τόσο πιο ανώδυνες θα μας φανούν οι επερχόμενες αλλαγές στη ζωή μας.