Μήπως δεν είμαστε ικανοί να έχουμε Κεντρική Τράπεζα; Ερώτημα που έθεσε από το κρατικό ραδιόφωνο χτες το πρωί ο εκπρόσωπος Τύπου του ΔΗΣΥ, Πρόδρομος Προδρόμου, στο πλαίσιο συζήτησης για τον κυκεώνα που δημιουργήθηκε για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια, γύρω από το πρόσωπο του Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας.
Πρέπει ο αναγνώστης να θυμάται ότι επί δυο Προέδρων της Δημοκρατίας και τριών Διοικητών της Κεντρικής Τράπεζας είχαμε όχι απλώς διαφωνίες και διαφορές στη φιλοσοφία και πολιτική αλλά καβγάδες και αντιπαραθέσεις σε δημόσια θέα και ακρόαση.
Κι όλα αυτά σε περιόδους που η κυπριακή οικονομία βρίσκεται σε χειμερία νάρκη, το τραπεζικό σύστημα στον αναπνευστήρα και τα νοικοκυριά υποφέρουν και μετά βίας τα βγάζουν πέρα. Στο ερώτημα του κ. Προδρόμου τώρα.
Για να είμαστε ικανοί να έχουμε Κεντρική Τράπεζα που να λειτουργεί ομαλά, να ανταποκρίνεται στην αποστολή της και η παρουσία της να είναι επωφελής για τον τόπο, πρέπει και οι άλλοι θεσμοί του κράτους να λειτουργούν εύρυθμα, αποτελεσματικά και νομότυπα. Συμβαίνει αυτό;
Κάθε αντικειμενικός και καλόπιστος παρατηρητής έχει εύκολη την απάντηση, που δεν είναι άλλη από ένα ηχηρό όχι. Παντού, σ' όλους τους τομείς και όλους τους φορείς του κράτους υπάρχουν εκπτώσεις, έκνομες ενέργειες, παράτυπες αποφάσεις, παράνομες λειτουργίες, υπέρβαση εξουσιών, αποποίηση ευθυνών, παρακοή δικαστικών αποφάσεων, εξωθεσμικές παρεμβάσεις και πολλά άλλα, που συνθέτουν ένα κράτος που δεν έχει σχέση και συνάφεια με σύγχρονα, ευρωπαϊκά κράτη, που ήταν το όνειρο και η υπόσχεση των κυβερνώντων, σημερινών, χτεσινών και προχτεσινών.
Άρα δεν είναι μόνο θέμα Κεντρικής Τράπεζας αλλά γενικότερα θέμα νοοτροπίας και φιλοσοφίας, θέμα υποταγής στον νόμο και θέμα προσαρμογής στις επιταγές των σύγχρονων καιρών. Η Προεδρία, η Βουλή, τα υπουργεία, οι ημικρατικοί οργανισμοί, οι δήμοι, τα κοινοτικά συμβούλια, η Αστυνομία, οι φυλακές, τα νοσοκομεία και άλλες υπηρεσίες είναι εκκολαπτήρια σκανδάλων και έκνομων ενεργειών.
Συμπέρασμα που συνάγεται εύκολα με όσα έρχονται στο φως της δημοσιότητας. Με όσα τεκμηριώνει η Ελεγκτική Υπηρεσία του κράτους, με όσα αποφαίνονται κατά καιρούς τα δικαστήρια και με όσα ενίοτε η δημοσιογραφική έρευνα αποκαλύπτει. Λοιπόν με όλα αυτά σε αδρές γραμμές, το ερώτημα του κ. Προδρόμου μπορεί να επαναδιατυπωθεί: Μήπως δεν είμαστε ικανοί να έχουμε κράτος;




