Χαρές, πανηγύρια, δηλώσεις, δημοσιότητα, ευφορία και αγαλλίαση για την επιτυχία των κυπριακών τραπεζών να περάσουν τις εξετάσεις αντοχής. Δικαίως υπήρξαν οι εκδηλώσεις αυτές αφού, όπως μας αναφέρθηκε και υποστηρίζουν οι ειδικοί, ήταν η καλύτερη είδηση που είχαμε από τον Μάρτιο του 2013, όταν ζήσαμε τις μαύρες μέρες του κουρέματος.
Αλλά κοντά στην ευχάριστη αυτή είδηση να μην ξεχνούμε ότι η Κύπρος βρίσκεται υπό την ομηρία των τουρκικών πολεμικών πλοίων που διαπλέουν τις νότιες θάλασσές μας. Από τις 20 Οκτωβρίου, με τη δέσμευση από την Τουρκία μεγάλου μέρους της θάλασσας που μας περιβάλλει, ο Αττίλας έχει εγκατασταθεί και στο νότιο μέρος της Κύπρου.
Είναι μια εξέλιξη που δεν πρέπει να μας διαφεύγει ούτε να επιτρέψουμε να γίνει συνήθεια. Γιατί, δυστυχώς, φαίνεται ότι εύκολα ξεχνούμε και εύκολα παραγνωρίζουμε καταστάσεις που έπρεπε να μας κρατούν σε εγρήγορση. Συνηθίσαμε την κατοχή, τους Αττίλες, τους εποίκους, τα οδοφράγματα.
Ξεχάσαμε τι έγινε τον Ιούλιο του 1974, παρά το γεγονός ότι οι μνήμες και οι μαρτυρίες είναι ακόμα ζωντανές και αποτυπώνονται σε ανθρώπους που βίωσαν τα τραγικά εκείνα γεγονότα, ενώ και η τεράστια τουρκική σημαία στον Πενταδάκτυλο μάς θυμίζει τις πραγματικότητες. Αλλά στην αντίληψη και τη νοοτροπία πολλών, όλα αυτά είναι ξεχασμένη ιστορία.
Κάπως έτσι αυτοί οι πολλοί έχουν φτάσει στο σημείο να δέχονται το καθετί που επιβάλλει και απαιτεί η Τουρκία. Με τη λογική του «είμαστε οι αδύναμοι» και «τι μπορούμε να κάνουμε», συναινούν και υποστηρίζουν αποδοχή του κάθε καινούργιου βήματος από την πλευρά των Τούρκων σε βάρος της ανεξαρτησίας μας.
Αποδέχονται τον περιορισμό και συρρίκνωση, βήμα με βήμα, της κυριαρχίας και των δικαιωμάτων του κυπριακού κράτους και των πολιτών του. Το ίδιο πράττουν και τώρα. Το «Μπαρμπαρός» και η υπόλοιπη τουρκική αρμάδα αλωνίζουν τις κυπριακές θάλασσες, πλησιάζουν όσο και όποτε θέλουν τις ακτές μας, αλλά μας ζητούν να κλείσουμε τα μάτια, να κάνουμε ότι δεν συμβαίνει τίποτε και να συνεχίσουμε τις συνομιλίες.
Με τέτοια αντιμετώπιση των εξελίξεων, το μέλλον είναι ζοφερό. Ο Πρόεδρος οφείλει να εμμείνει στην απόφασή του γι' αποχή από τις συνομιλίες μέχρι την άρση των τουρκικών προκλήσεων, οι οποίες δεν πρέπει να γίνουν άλλη μια συνήθεια της καθημερινότητάς μας.
