Δικαίως προκαλεί απογοήτευση το περιεχόμενο των συμπερασμάτων του Συμβουλίου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν ήταν παρά ένα νερόβραστο κείμενο, στο οποίο διατυπώθηκε το αυτονόητο. Δεν μας είπαν και δεν μας πρόσφεραν τίποτε το καινούργιο οι 27 ηγέτες της Ένωσης. Οι ρεαλιστές και αντικειμενικοί παρατηρητές δεν εξεπλάγησαν. Ίσως κάποιοι άλλοι, πιο «Ευρωπαϊστές», να ανέμεναν κάτι διαφορετικό.

Όμως, αν κανείς δει τα δεδομένα, τα επικρατούντα στην Ευρώπη αυτήν την περίοδο, θα διαπιστώσει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίζεται να βρίσκεται στην πιο δύσκολη περίοδό της. Από τη μια είναι η οικονομική κρίση, που μαστίζει σεβαστό αριθμό μελών της, και οι αντιπαραθέσεις που προκύπτουν εξ αυτού, κυρίως μεταξύ Βορρά και Νότου.

Ήταν σ’ αυτήν τη σύνοδο που ο Βρετανός Πρωθυπουργός σήκωσε παντιέρα, αρνούμενος να καταβάλει τη συνεισφορά της χώρας του στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Εξαιτίας της κρίσης αυτής, αλλά σίγουρα και άλλων παραγόντων, ο ευρωσκεπτικισμός διογκώνεται ολοένα και περισσότερο, με αποτέλεσμα σε ορισμένες χώρες να αποτελεί και πλειοψηφούν ρεύμα.

Στο θέμα της Ουκρανίας και των κυρώσεων κατά της Ρωσίας είναι κοινό μυστικό ότι δεν υπάρχει ενιαία γραμμή, που όσο και να θέλουν οι 28 να το κρύψουν, δεν το πετυχαίνουν. Αλλά και σε άλλα θέματα ενδοοικογενειακά, περιφερειακά ή διεθνή, απουσιάζει η κοινή γραμμή. Όπως συμβαίνει ακριβώς και με το Κυπριακό και τις επιμέρους πτυχές του.

Έχουμε τους άσπονδους φίλους που συντάσσονται με τους Τούρκους, που δεν βλέπουν καμιά παρασπονδία και παρανομία από πλευράς της Άγκυρας. Μέσα σε τέτοιο κλίμα επιχειρήθηκε να αποσπάσουμε στήριξη στην κατάφωρη παραβίαση από πλευράς Τουρκίας και του διεθνούς δικαίου και των κυριαρχικών και άλλων δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα άχρωμο και άοσμο κείμενο, που δίνει μάλιστα την ικανοποίηση στην Άγκυρα και τη δυνατότητα, περίπου, να πανηγυρίζει και να μας ειρωνεύεται ότι πήγαμε για μαλλί και βγήκαμε κουρεμένοι. Όλα αυτά, με την Κυπριακή Δημοκρατία να μετρά δέκα χρόνια πορείας και απόλυτης συμμόρφωσης στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και την Τουρκία σε πορεία ένταξης αλλά με τους δικούς της όρους.

Ποια πίστη και ποια εμπιστοσύνη να έχει κανείς σ' αυτό το κλαμπ και γιατί να ελπίζει ότι μπορεί ποτέ να μας βοηθήσει;