Το 1974 η Τουρκία, επικαλούμενη την ανατροπή της συνταγματικής τάξης στην Κυπριακή Δημοκρατία, εισέβαλε στην Κύπρο για να διασώσει τους Τουρκοκυπρίους από τη σφαγή που, κατά τον ισχυρισμό της, θα επακολουθούσε. Σήμερα, ύστερα από 40 χρόνια κατοχής μεγάλου μέρους της Κύπρου, η Τουρκία ξαναεισβάλλει στο νησί.

Τη φορά αυτή για να διασφαλίσει και κατοχυρώσει τα οικονομικά συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων, όπως και πάλι ισχυρίζεται. Και στη μια και την άλλη περίπτωση, οι δικαιολογίες και προφάσεις της Άγκυρας είναι εκτός από αβάσιμες, έξω από κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου. Αυτό όμως ελάχιστη ή καθόλου σημασία έχει για τους Τούρκους επεκτατιστές.

Και μπορεί κανείς να τους χαρακτηρίζει επεκτατιστές γιατί είναι ηλίου φαεινότερον ότι η σημερινή ηγεσία τους πάσχει από μεγαλοϊδεατισμό. Οραματίζεται μια μεγάλη Τουρκία, επικυρίαρχη σ' όλη την περιοχή και ισότιμο εταίρο με τις άλλες λεγόμενες δυνάμεις της υφηλίου. Θέλουν μια μεγάλη Τουρκία σε γεωγραφική έκταση, αλλά και οικονομικά και στρατιωτικά.

Το λένε και το δείχνουν με κάθε τρόπο. Μπορεί πρόσκαιρα να αποτυγχάνουν στις επιδιώξεις τους, αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να επανέρχονται. Απέτυχαν στην απόπειρά τους να διαφεντέψουν στις χώρες που δημιουργήθηκαν με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, δεν τους βγήκε η επιδίωξη να ποδηγετήσουν την αραβική άνοιξη, αλλά μένουν σταθεροί στον στόχο.

Η μικρή και ανίσχυρη Κύπρος ήταν πάντα ελκυστική για τα σαγόνια της Τουρκίας. Τώρα το δέλεαρ είναι ελκυστικότερο, αφού η μυρωδιά των υδρογονανθράκων ενισχύει αφάνταστα τον επεκτατικό οίστρο των νεοσουλτάνων. Οι συνθήκες και τα δεδομένα της ευρύτερης περιοχής είναι όχι μόνο ευνοϊκά για την Άγκυρα, αλλά κάτι περισσότερο από ρόδινα.

Σ' όλα αυτά και με τα τουρκικά πλοία να ζώνουν την Κύπρο, η ηγεσία μας συνεδριάζει, με καθυστέρηση, επί διήμερον για να εξαγγείλει μέτρα ανάσχεσης της τουρκικής επεκτατικότητας. Τα είδαμε, τα μελετήσαμε, αλλά δυστυχώς με κανέναν τρόπο δεν μπορούν να χαρακτηριστούν αποτρεπτικά. Κώνωψ επί κέρατος βοός.

Λείπει η έμπνευση και η διορατικότητα. Απουσιάζει η πολιτική της δημιουργίας συμμαχιών. Εξαφανισμένα και τα εμπλεκόμενα συμφέροντα. Από φίλους και εταίρους, ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Το χειρότερο είναι ότι δεν απομένει χρόνος για να οικοδομηθούν τώρα τέτοιες σχέσεις, που θα μπορούσαν να κόψουν την όρεξη των Τούρκων. Αντί συμπεράσματος, μπορεί να διερωτηθεί κανείς ποια ελπίδα και ποιο μέλλον έχει αυτός ο τόπος.