Όταν ο πενόμενος λαός, οι δεκάδες χιλιάδες άνεργοι, οι εκατοντάδες πτυχιούχοι που παραμένουν χωρίς δουλειά, παρακολουθούν έκπληκτοι να αποκαλύπτονται σκάνδαλα κατά συρροήν που συνέβαλαν και συμβάλλουν στην εκροή εκατομμυρίων από τα δημόσια ταμεία, αγανακτούν, εξοργίζονται και απογοητεύονται. Κουνούν το κεφάλι και σκέφτονται ή ψελίζουν ότι «δεν έχουμε υπόθεση».

Μα είναι δυνατόν τρία και τέσσερα χρόνια μετά την οικονομική κρίση να έχουμε πριγκιπικούς μισθούς και ατασθαλίες σε βαθμό και έκταση που προκαλούν ακόμα και τον πιο ψύχραιμο και συγκαταβατικό πολίτη; Προσέξτε, παρακαλώ, μερικά σκόρπια και ενδεικτικά παραδείγματα: Συνταξιούχοι παίρνουν μηνιαία σύνταξη που ισούται με τον ετήσιο μισθό της πλειοψηφίας των εγαζομένων.

Πόσο θα τους αδικούσαμε αν η σύνταξη αυτή περιοριοζόταν στο ήμισυ; Το ΡΙΚ, κατά επίσημη παραδοχή, πληρώνει 6.000 ευρώ τον μήνα άτομο για να εκφωνεί τις ειδήσεις. Πέστε μου, σας παρακαλώ, πόσες εκατοντάδες άλλοι μπορούν να κάνουν την ίδια δουλειά με πολύ λιγότερα; Στην Επιτροπή Σιτηρών 22 μόνιμοι υπάλληλοι αμείβονται με 80.000 ευρώ τον μήνα.

Μα τι κάνουν οι υπάλληλοι αυτοί, ποια είναι η δουλειά τους, ποια τα προσόντα τους και τι δίνουν πίσω στην Επιτροπή, για να έχουν αυτό τον μισθό; Στον ΚΟΑ ένας υπάλληλος ταξίδεψε στο εξωτερικό 55 φορές σε διάστημα δύο χρόνων. Ούτε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ δεν ταξιδεύει με τόση συχνότητα.

Οι Δήμοι, οι Ημικρατικοί Οργανισμοί και κάθε κρατικός ή ημικρατικός φορέας έχουν μετεξελιχθεί σε πίθο των Δαναΐδων, όπου ρίχνονται εκατοντάδες εκατομμύρια για να αμείβονται πλουσιοπάροχα και να περνούν ζωή και κότα αργόσχολοι υπάλληλοι. Η παράθεση επιπλέον παραδειγμάτων δεν χρειάζεται.

Αυτό που χρειάζεται είναι οι προϊστάμενες Αρχές να αποφασίσουν επί τέλους να αποκόψουν όλα αυτά τα αποστήματα. Χωρίς χρονοτριβή, χωρίς μακρόσυρτους διαλόγους και διαβουλεύσεις, αλλά με συνοπτικές διαδικασίες να εντοπίσουν τις στρεβλώσεις αυτές και να τις διορθώσουν. Αν είναι δυνατόν χτες.

Είναι προφανές, από όσα με τον ένα ή άλλο έρχονται στο φως, ότι ο κρατικός προϋπολογισμός θα μπορούσε να ήταν κατά εκατοντάδες εκατομμύρια χαμηλότερος και τα ποσά αυτά να διατεθούν εκεί και όπου υπάρχει ανάγκη. Διαφορετικά σύντομα η ανισότητα αυτή θα εκθρέψει ανεπιθύμητες καταστάσεις που δεν αποκλείεται να είναι και άνευ ορίων.