Σ' έναν κόσμο ρευστό όσο ποτέ άλλοτε, σε μια περίοδο που οι χάρτες και τα σύνορα τροποποιούνται και αλλάζουν με ρυθμούς που δύσκολα μπορεί κανείς να παρακολουθήσει και σε εποχές που δεν μπορεί να ξεδιαλύνει τα λεγόμενα διαπλεκόμενα συμφέροντα κρατών, χωρών, κυβερνήσεων, πληθυσμών, θρησκειών, οικονομιών και πάει λέγοντας, υπάρχει μια σταθερά που την υπηρετεί και την εκφράζει κατ' απόλυτο τρόπο η τουρκική πολιτική και διπλωματία.

Η ικανότητα να ελίσσεται, να διορθώνει σφάλματα κι αντιφάσεις και στο τέλος να εκμεταλλεύεται καταστάσεις και συγκυρίες και να βγαίνει πάντα κερδισμένη. Το είδαμε, το ζήσαμε πολλές φορές και είναι κάτι που προδιαγράφεται μπροστά μας και στην τωρινή συγκυρία με όσα συμβαίνουν στη γειτονιά μας.

Στον αντίποδα βρίσκεται ο τρόπος που πολιτεύονται Κύπρος και Ελλάδα. Ποτέ ή σχεδόν ποτέ δεν μπόρεσαν να αξιοποιήσουν τη συμμετοχή και συνεισφορά τους σε κρίσεις, πολεμικές και άλλες, για να ενισχύσουν και να κατοχυρώσουν τα εθνικά τους συμφέροντα. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, κάτι ανάλογο τείνει να συμβεί και τώρα.

Έχουμε συνταχθεί με τα χίλια με τη δυτική συμμαχία στην εκστρατεία της κατά του Ισλαμικού Κράτους, αλλά κανένας από αυτούς όλους που έχουν τη δύναμη να μας προστατεύσουν έναντι της τουρκικής επεκτατικότητας, δεν δείχνει την ελάχιστη προθυμία να το πράξει. Παρά τις διακηρύξεις και τις υποσχέσεις, δημοσίως και κατ' ιδίαν.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης πρέπει να βιώνει μιαν από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις στη μακρά πολιτική του καριέρα βλέποντας τους φίλους του τους Αμερικανούς να θωπεύουν τους Τούρκους και να αδιαφορούν για όσα η Άγκυρα διαπράττει σε βάρος μας.

Μόλις την περασμένη Παρασκευή ο Κύπριος Πρόεδρος, ευρισκόμενος στην Αθήνα, δήλωνε, σύμφωνα με όσα μετέδωσε το ΡΙΚ, ότι οι Αμερικανοί τού υποσχέθηκαν ότι παρέχουν εγγύση για την ΑΟΖ. Τον πρόδωσαν όμως πολύ γρήγορα, αφού τα εικοσιτετράωρα που ακολούθησαν τη δήλωση, οι Τούρκοι κατά εκκωφαντικό τρόπο δείχνουν ποιοι είναι οι αφέντες στην περιοχή.

Μας εξαπάτησαν και πάλι οι Αμερικανοί; Καθόλου παράξενο. Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά. Εμείς, όμως, τι κάναμε να εξαργυρώσουμε τη συμμετοχή μας στην πανστρατιά κατά των Ισλαμιστών;

Με τόσα παθήματα στο παρελθόν, έπρεπε να είχαμε γίνει σοφότεροι. Στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα, επιλογές δεν υπάρχουν. Η καθεμιά είναι χειρότερη από την άλλη.