Τη θεωρία, που δεν είναι καθόλου θεωρία, αλλά πράξη και πρακτική, περί επιτήδειου ουδέτερου, μας δίδαξε καλά η τουρκική πολιτική. Και συνεχίζει να διδάσκει ακόμα και μέχρι τις μέρες μας. Πολλές φορές στο παρελθόν η Τουρκία κατάφερε, χωρίς να συνδράμει, χωρίς να υποστεί κόστος, χωρίς να διακινδυνέψει τίποτε, με τη λήξη συγκρούσεων και πολέμων να επωφελείται και να κερδίζει.

Την ίδια ακριβώς στάση παρακολουθούμε και σήμερα με την πολιτική που ακολουθεί στις καταιγιστικές εξελίξεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Στην ουσία η τουρκική πολιτική των τελευταίων ετών ήταν υποβοηθητική των ισλαμικών κινημάτων στις διάφορες αραβικές χώρες.

Στήριξε ακόμα ανοικτά τη Χαμάς στον πόλεμο κατά του Ισραήλ, ενώ επίσης ξεκάθαρα στάθηκε στο πλευρό των φανατικών ισλαμιστών που κινήθηκαν στο Ιράκ και τη Συρία. Ακόμα και όταν τα κινήματα αυτά αποκτώντας δύναμη και κρατικές δομές και απροκάλυπτα είχαν μετατρέψει τη δράση τους σε απάνθρωπη και βάρβαρη επιβολή στα εδάφη που κατακτούσαν, η Τουρκία δεν βρήκε ούτε ένα λόγο αποδοκιμασίας. Μέχρι πρόσφατα εμφανιζόταν αρνητική στην προοπτική να διευκολύνει τη δράση τρίτων χωρών κατά του λεγόμενου ισλαμικού κράτους.

Ξαφνικά βλέπουμε μεταστροφή της τουρκικής πολιτικής. Ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν δηλώνει ότι «η Τουρκία δεν μπορεί να μείνει εκτός», εννοώντας τη συστράτευση κατά του ισλαμικού κράτους. Πότε, όμως, το αποφάσισε; Όταν διαπίστωσε την αποφασιστικότητα των δυτικών και κυρίως των ΗΠΑ να συντρίψουν τους ισλαμιστές. Μίλησε ο Τούρκος Πρόεδρος όταν διαπίστωσε προς τα πού γέρνει η πλάστιγγα. Έστω και φραστικά τοποθετήθηκε με την πλευρά που, προφανώς, θα κερδίσει τον πόλεμο. Παλιά μας τέχνη κόσκινο. Την κατάλληλη στιγμή επιλέγει στρατόπεδο.

Δεν το έκανε χτες ή προχτές. Το κάνει σήμερα, όταν όλα είναι ξεκάθαρα κι όταν δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία ότι οι συμπαθείς σ' αυτήν ισλαμιστές δεν έχουν πιθανότητα να επιβιώσουν ως κρατική οντότητα. Τόσο καιρό σιωπούσε μπροστά στη βαρβαρότητα.

Πέτυχε, μάλιστα, να ελευθερώσει αναίμακτα και τους υπηκόους της που είχαν αιχμαλωτισθεί από τους Ισλαμιστές, χωρίς ποτέ να δημοσιοποιήσει με ποιους όρους. Έδωσε άλλη μια φορά ρεσιτάλ επιτήδειας ουδετερότητας.

Με ζηλευτούς ελιγμούς απέφυγε να εκτεθεί σε κινδύνους και κράτησε ανοικτές και τις δυο πόρτες. Τώρα είναι η ώρα να τοποθετηθεί για να δρέψει καρπούς. Δίνει, πάντως, μαθήματα σε όσους θέλουν να μαθαίνουν έστω και από τον εχθρό τους.