Παρακολουθώντας κανείς τις εξελίξεις στην Κύπρο τα τελευταία χρόνια, διαπιστώνει εύκολα ότι όλα αλλάζουν, όλα παίρνουν άλλο χρώμα, που καμιά σχέση δεν έχει με την Κύπρο τού προ του 1974. Ασφαλώς η εισβολή και κατοχή υπήρξαν κάτι περισσότερο από καμπή στην ιστορία της Κύπρου. Ταρακούνησαν εκ βάθρων το είναι μας, ατόμων και συνόλων.

Όμως, αντί αυτό να ήταν το σοκ που θα μας έκανε να συνέλθουμε και να αμυνθούμε με κάθε μέσο για να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας, με ό,τι αυτό σημαίνει, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ξεχάσαμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και πού πάμε. Κάθε ιστός και συνοχή διαλύθηκαν. Όλοι είμαστε ξένοι μεταξύ μας και συμπεριφερόμαστε ως να είμαστε φιλοξενούμενοι στη χώρα που μας γέννησε.

Τίποτε πια δεν μας συνδέει με αυτήν τη γη και το περιβάλλον, και βαλθήκαμε να τα καταστρέψουμε. Ξενομανείς και μιμητικοί, έχουμε χάσει την ταυτότητά μας. Σε όλα τα επίπεδα και όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Κι φτάσαμε στο σήμερα, σε σημείο που δεν υπάρχει γυρισμός, όσο κι αν μια μικρή μειοψηφία αγωνιούν και αγωνίζονται για να ανακόψουν την πορεία.

Τι μας έμεινε που να θυμίζει Κύπρο και προηγούμενες γενιές ανθρώπων του τόπου; Τα παιδιά και τους ηλικιωμένους μας φροντίζουν αλλοδαποί. Στα ξενοδοχεία, εστιατόρια, κλινικές και αλλού μας υποδέχονται ξένοι. Στο ποδόσφαιρό μας κυριαρχούν συντριπτικά ξένοι κάθε χρώματος και φυλής. Οι τράπεζές μας δεν υπάρχουν.

Ο λεγόμενος εθνικός μεταφορέας, όπως κι άλλοι ημικρατικοί οργανισμοί περνούν οσονούπω στα χέρια ξένων. Το σύνολο της οικονομίας μας ελέγχεται και εξαρτάται από τρίτους, που διαφαντεύουν και αποφασίζουν για την κάθε μας κίνηση.

Οι υδρογονάνθρακες της ΑΟΖ μας, για τους οποίους με τόση περηφάνια μιλούμε, δεν νομίζω να εξαρτώνται έστω και κατ’ ελάχιστον από τη δική μας βούληση. Για χίλιους δυο λόγους. Αν μιλήσουμε για πολιτική, τότε ίσως τα πράγματα να είναι χειρότερα. Η εξάρτηση και επιβολή από τις Βρυξέλλες είναι σε τεράστιο βαθμό. Η άμυνά μας, ισχνή έως ανύπαρκτη, είναι έρμαιο στη θέληση τρίτων.

Η λύση στο εθνικό μας πρόβλημα παραμένει έξω από τη σφαίρα των δικών μας δυνατοτήτων. Αυτό που μπορούμε να ελέγξουμε είναι μόνο ο χαρακτήρας μας. Αλλά κι αυτόν τον έχουμε ήδη παραδώσει αλλού. Τι έμεινε από την Κύπρο, εκτός από το γεωγραφικό όνομα;