Μπορεί τα μεγάλα θέματα των ημερών να είναι άλλα και φυσικό είναι να ελκύουν τα φώτα της δημοσιότητας. Υπάρχουν όμως και θέματα μικρότερης εμβέλειας, που έχουν και αυτά τεράστια σημασία. Συνήθως περνούν στα ψιλά των εφημερίδων και προκαλούν ελάχιστα σχόλια και κριτική.

Όπως η είδηση ότι σύμφωνα με τον προγραμματισμό του Υπουργείου Παιδείας, η φετινή σχολική χρονιά περιλαμβάνει δέκα αργίες και 28 ενδοσχολικές εκδηλώσεις. Μικρά νούμερα, θα πει κανείς. Το θέμα είναι ότι ο χρόνος αυτός πρέπει να αφαιρείται από τις 150 εργάσιμες μέρες, κατά τις οποίες οι μαθητές μπαίνουν στις τάξεις για να διδαχθούν. Τόσες ή ίσως και λιγότερες είναι οι μέρες που οι μαθητές, τουλάχιστον των λυκείων, έχουν στη διάθεσή τους για να πάρουν από τους καθηγητές τους κάποιες γνώσεις.

Εύκολα μπορεί κανείς να παρατηρήσει ότι ο διδακτικός χρόνος έχει μειωθεί επικίνδυνα. Είναι γι' αυτό που ακούμε συχνά τους καθηγητές να παραπονούνται ότι δεν προλαβαίνουν να διδάξουν την ύλη που ορίζει το ωρολόγιο πρόγραμμά τους. Παράπονο που ακούεται χρόνια τώρα. Για την αντιμετώπιση του προβλήματος, τι συμφωνείται με το Υπουργείο Παιδείας; Αφαιρούν διδακτέα ύλη.

Στη συνέχεια συρρικνώνεται και πάλι, για διάφορους λόγους, ο διδακτικός χρόνος και σε αντιστάθμισμα ξανά περιορίζεται η διδακτέα ύλη. Το έργο το είδαμε σε επανάληψη αρκετές φορές. Όπως και τα αποτελέσματά του. Άνθιση της παραπαιδείας, έξαρση των φροντιστηριακών μαθημάτων, διοχέτευση μαθητών στα ιδιωτικά σχολεία και θλιβερές επιδόσεις στις εξετάσεις, σχολικές και εξωσχολικές, εγχώριες και διεθνείς.

Τα δεδομένα είναι εκεί και δεν μπορεί να αμφισβητηθούν από κανέναν. Καμιά αλχημεία και καμιά σοφιστεία δεν μπορεί να αλλοιώσει τα αποτελέσματα που αποφέρει η κρατική, για την οποία γίνεται λόγος, εκπαίδευση. Εκπαίδευση για την οποία ο Κύπριος φορολογούμενος πληρώνει πολύ ακριβά.

Καταβάλλουμε το υψηλότερο ποσοστό του ΑΕΠ σε όλη την Ευρώπη για να έχουμε τα ισχνά αποτελέσματα που παρατέθηκαν πιο πάνω. Το χειρότερο είναι ότι το πρόβλημα έχει επισημανθεί χρόνια τώρα κι αντί να καταβάλλεται προσπάθεια να υπάρξει βελτίωση της κατάστασης, πάμε από το κακό στο χειρότερο.

Πέρα από κάποια ευχολόγια και κάποιες παρεμβάσεις από τους ενδιαφερόμενους, που αυτάρεσκα γίνονται για να ευλογήσουν τα γένια τους, ουσιαστικά μέτρα γι' ανακοπή μιας κατηφορικής πορείας δεν έχουν γίνει. Αντί ο διδακτικός χρόνος να αυξάνεται, προς όφελος του μαθητή, κάποιοι επιμένουν να τον ροκανίζουν.