Πραγματικά θα ήμουν ευτυχής, αν μετά την οριστική ματαίωση της προγραμματισθείσας για σήμερα παναπεργίας στο Δημόσιο, μου δινόταν η ευκαιρία να επαινέσω τα ενδιαφερόμενα μέρη για τη συνετή στάση τους που οδήγησε στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να γίνει για πολλούς λόγους, που όμως μπορούν να περιοριστούν σε δυο.

Ένας για τις συντεχνίες και ένας για την Κυβέρνηση. Η Κυβέρνηση, διά του Υπουργού Οικονομικών, κατ' άγαρμπο τρόπο ήγειρε θέμα εφάπαξ. Οι συντεχνίες, κατά προκλητικό τρόπο στο πι και φι, παρακάμπτοντας διαδικασίες και θεσμικές ενέργειες που όφειλαν να ακολουθήσουν, εξήγγειλαν απεργία καταπλήσσοντας τους πάντες.

Και το επιστέγασμα; Για μερικά εικοσιτετράωρα απέρριπταν κάθε φωνή λογικής που τις καλούσαν να συνέλθουν και να αντιμετωπίσουν ψύχραιμα το θέμα. Όχι μόνο έκλειναν τα αφτιά τους στις εκκλήσεις αυτές, αλλά απέρριπταν και κάθε ιδέα διαλόγου. Ούτε να ακούσουν για συζήτηση του επίμαχου θέματος.

Το εφάπαξ ήταν γι' αυτές κεκτημένο, συνταγματικά κατοχυρωμένο, κάτι περίπου όπως τα ιερά και τα όσια της φυλής, που δεν επιδέχεται ούτε αλλαγή, ούτε τροποποίηση και πολύ περισσότερο ούτε συρρίκνωση. Κι όμως αυτές οι ίδιες συντεχνίες, μετά που έγιναν δεκτές από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και μέσα σε μερικά λεπτά, αποδέκτηκαν να αποσύρουν τα απεργιακά μέτρα.

Από την πλευρά της η Κυβέρνηση, εκεί που μας έλεγε ότι μετά τον Μάρτη του 2013 (περίπου είναι η κυπριακή 11η Σεπτεμβρίου 2001) τίποτε πια δεν θα είναι ίδιο στην οικονομία και τις εργασιακές σχέσεις και ωφελήματα, κάνει στροφή 180 μοιρών.

Ο εμπροσθοφύλακας Χάρης Γεωργιάδης, αφού μας φλόμωσε με τις δηλώσεις του για το εφάπαξ και την ανάγκη να διορθώσουμε τις στρεβλώσεις στον δημόσιο τομέα, αναγκάστηκε να τα μαζέψει. Και το σκηνικό ολοκληρώθηκε με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να καλεί και να πείθει τους σκληροπυρηνικούς της υπόθεσης, ΠΑΣΥΔΥ, ΟΕΛΜΕΚ και ΠΟΕΔ, να βάλουν τα σπαθιά στα θηκάρια.

Όλα αυτά μετά που αναστάτωσαν την κοινωνία, τρομοκράτησαν υπαλλήλους που έσπευσαν να υποβάλουν παραιτήσεις και δίχασαν τον κόσμο σε υπέρ και κατά του εφάπαξ. Δεν νομίζω μετά από αυτήν την εικόνα οι πρωταγωνιστές να θέλουν και μπράβο.

Μπράβο θα άξιζαν αν εξ αρχής και οι μεν και οι δε αντιμετώπιζαν το θέμα νούσιμα, χωρίς αχρείαστες εντάσεις, υπερβολές και προκλήσεις για το υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού, των εργαζομένων και των μη εργαζομένων.