Στην πρόσφατη συνάντηση που είχε με τους δημοσιογράφους στο Προεδρικό Μέγαρο, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ευκαιρίας δοθείσης, αφηγήθηκε ένα ανέκδοτο για να πει πόσο ισχυρό είναι το γινάτι του Κυπραίου.

Γινάτι που όλοι έχουμε και το επιδεικνύουμε, κάποτε σε βαθμό εκνευριστικό, αλλά και με καμάρι. Όσο το κουσούρι αυτό έχει να κάνει με θέματα της καθημερινότητας και τις διαπροσωπικές μας σχέσεις, ασφαλώς μπορεί να αποδεικνύεται και μια ευχάριστη νότα στη βαρετή ζωή μας.

Όταν, όμως, το γινάτι επιστρατεύεται από δημόσια πρόσωπα και φορείς για άσκηση πίεσης, για διεκδίκηση αιτημάτων και κατίσχυση θέσεων, τότε μιλούμε για ανεπίτρεπτη τακτική και βλαπτική μέθοδο. Και καθώς ο σοφός λαός από χρόνια πολλά έχει αποφανθεί ότι «το γινάτι βγάζει μάτι», έπρεπε όλοι αυτοί να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί.

Όφειλαν να είχαν αποβάλει το γινάτι από τη φαρέτρα τους και να επιστρατεύσουν άλλους τρόπους και δρόμους διεκδίκησης αιτημάτων και επιβολής της βούλησής τους, ακριβώς για να μην καταλήγει πολλές φορές ζημιογόνο.

Παράδειγμα τρανό, κατά το οποίο το γινάτι καθοδηγεί αποφάσεις, αποτελεί η στάση των συντεχνιών στον χειρισμό που έκαναν και κάνουν στο θέμα που δημιουργήθηκε για τη φορολόγηση ή όχι του εφάπαξ.

Αφού βεβιασμένα έσπευσαν να προκηρύξουν απεργίες πριν έχουν οποιεσδήποτε κυβερνητικές αποφάσεις στο χέρι, συνεχίζουν να επιμένουν στην πραγματοποίηση της απεργίας, παρά το γεγονός ότι πήραν διαβεβαιώσεις ότι τίποτε από εκείνα που θεωρούσαν ότι μπορούσε να συμβούν, δεν ισχύουν.

Με κυπραίικο γινάτι, αγνοούν τις διαβεβαιώσεις, αγνοούν τη ζημιά που προκαλούν στο σύνολο και κατεβαίνουν σε έναν αγώνα σκιαμαχίας. Απεργούν για τι; Τι επιχειρούν να αποτρέψουν ή να επιτύχουν; Το κάνουν μόνο για να δείξουν τη δύναμή τους; Ενεργούν προληπτικά;

Ό,τι και να συμβαίνει, αυτό που θα επιτύχουν, πέρα από την αναστάτωση και την ταλαιπωρία σε χιλιάδες συμπολίτες τους, είναι να αποκτήσουν αντιπάθειες ανάμεσα στην κοινωνία. Ας μην ξεχνούν οι κρατικοί και ημικρατικοί υπάλληλοι ότι, την ώρα που απεργούν αυτοί για το τίποτε, ισάριθμοι συμπολίτες τους βρίσκονται χωρίς δουλειά. Απεργούν 70.000 και ακριβώς τόσοι είναι οι άνεργοι.

Και, δυστυχώς, αυτό το τελευταίο δεν είναι ανέκδοτο αλλά στυγνή πραγματικότητα. Μπορούν να το αντιληφθούν;