Δυσκολεύεται κανείς να παρακολουθήσει τους κυβερνητικούς παράγοντες στις τοποθετήσεις τους. Μεταπηδούν από τη μια θέση στην άλλη τόσο γρήγορα, που μας ζαλίζουν. Αλλά, ταυτόχρονα, δυσκολεύεται και να τους πιστέψει, αφού δεν γνωρίζει ποια πραγματικά είναι η θέση τους έτσι που μεταλλάσσονται εν ριπή οφθαλμού.

Τελευταίο παράδειγμα ο Υπουργός Οικονομικών, ο οποίος εδώ και μια εβδομάδα με αλλεπάλληλες δηλώσεις του έθεσε θέμα φορολόγησης του εφάπαξ, που οι δημόσιοι και γενικά οι κρατικοί υπάλληλοι παίρνουν με την αφυπηρέτησή τους. Το θέμα αφέθηκε να υφέρπει και να αβγατίζει, μέχρι που οι συντεχνίες του Δημοσίου, αντιδρώντας στις προθέσεις της Κυβέρνησης, εξήγγειλαν 24ωρη απεργία για την ερχόμενη Παρασκευή.

Τότε άρχισαν οι διευκρινιστικές δηλώσεις, οι επεξηγήσεις και οι διασαφηνίσεις για να μας πουν, περίπου, ότι τέτοιο θέμα δεν υφίσταται. Πριν ακόμα συνέλθουμε από τη νέα αυτή τοποθέτηση, επανέρχεται ο Υπουργός Οικονομικών για να ανακοινώσει ότι αρχίζει διάλογο με τις συντεχνίες για να συζητήσουν το θέμα του εφάπαξ και άλλα θέματα που έχουν σχέση με τις απολαβές των δημοσίων υπαλλήλων.

Πραγματικά είναι να απορεί κανείς με τις παλινωδίες αυτές. Πρόκειται για τακτική που όχι μόνο είναι αντιπαραγωγική έως βλαπτική, αλλά δείχνει και προχειρότητα στην αντιμετώπιση ενός τόσο σοβαρού ζητήματος, ιδιαίτερα μέσα στις δοσμένες συνθήκες.

Η Κυβέρνηση όφειλε, ύστερα από μελέτη των δεδομένων, να είχε αποφασίσει μια συγκεκριμμένη γραμμή, την οποία με διάλογο και διαβούλευση με τους ενδιαφερομένους να επιβάλει, αν αυτό απαιτείται για τη διάσωση της οικονομίας. Η διά της τεθλασμένης προσέγγιση του ζητήματος μαρτυρεί ερασιτεχνισμό και αναποφασιστικότητα, που ασφαλώς δεν βοηθούν στην ομαλή διευθέτησή του.

Η προχειρότητα, όμως, από πλευράς της Κυβέρνησης, ουδόλως δικαιολογεί την εσπευσμένη απόφαση των συντεχνιών για απεργία. Ούτε η επίκληση της αλλαγής των όρων εργοδότησης, σαν παράνομης ενέργειας, μπορεί να ευσταθεί. Οι όροι εργοδότησης των δημοσίων και κρατικών υπαλλήλων αλλάζουν πολλές φορές στη διάρκεια της σταδιοδρομίας των υπαλλήλων.

Έχουμε αλλαγές κλιμάκων, αλλαγή ωραρίου, προσθαφαιρέσεις θέσεων και πολλά άλλα. Αν, λοιπόν, οι όροι αυτοί αλλάζουν με κοινή συμφωνία, γιατί να μην μπορεί να αλλάξει και το θέμα της φορολόγησης ή όχι του εφάπαξ; Άλλωστε εν μέρει αυτό έχει ήδη γίνει. Ποιος δέκτηκε και ποιος υπέγραψε την αλλαγή αυτή; Μήπως αυτό ήταν νόμιμο;