Κάποτε διατυπωνόταν η διαπίστωση ότι το Κυπριακό δεν απασχολούσε, ή δεν απασχολούσε όσο έπρεπε τα ελλαδικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Στα παράπονα και τις παρατηρήσεις εκ Κύπρου, οι Ελλαδίτες αδελφοί απαντούσαν «μα αφού δεν πουλάει».

Σιγά-σιγά όλα έγιναν συνήθεια και κανείς δεν ενδιαφερόταν και δεν παρατηρούσε αν το Κυπριακό προβαλλόταν λίγο, πολύ ή καθόλου στα ελλαδικά μέσα ενημέρωσης. Αλλά με την πάροδο του χρόνου το Κυπριακό έπαψε να πουλάει και στην Κύπρο. Το επίτευγμα αυτό οφειλόταν στην αρχή στον πλούτο, την ευμάρεια, το χρήμα που διοχετεύτηκε στη μισή Κύπρο και όλοι είχαμε το μερίδιό μας.

Κι αφού περνούσαμε καλά, γιατί να διακινδυνεύσουμε να χάσουμε τα κεκτημένα; Μπορεί συχνά-πυκνά κάποιες μέλισσες σταλμένες από πού ακριβώς δεν έχει σημασία, να μας κέντριζαν, στη μάταιη απόπειρά τους να μας ξυπνήσουν. Άδικα όμως, αφού το σύνδρομο του μιθριδατισμού δούλεψε καλά.

Ύστερα ήρθαν χρόνοι δύσκολοι. Άρκεσε το κούρεμα μιας και μόνο νύκτας για να σκορπίσει στους πέντε ανέμους τον πλούτο και την ευμάρεια. Και το έλεγε το τραγούδι ότι «είναι κακό στην άμμο να κτίζεις παλάτια». Εμείς, συνεπαρμένοι από τις επιτυχίες μας και κολυμπώντας στο χρήμα, ούτε που το λάβαμε υπόψη. Είχαμε εναποθέσει το μέλλον μας σε κάποιους τραπεζίτες.

Άλλωστε, μας το είπαν σοφά κεφάλια ότι έχουμε τους καλύτερους τραπεζίτες στον κόσμο. Φευ. Φούμαρα. Η νεκροψία άλλα έδειξε. Τώρα φτωχοί, απένταροι, με τρύπιες τσέπες, επαίτες και ικέτες, επιχειρούμε να σταθούμε στα πόδια μας. Αλλά νηστικοί και αποκαμωμένοι δεν είναι εύκολο. Μέσα στην ένδεια και την πείνα, πού να μείνει νους για το Κυπριακό.

Ποιος θυμάται και ποιος έχει όρεξη να ασχοληθεί μ' ένα θέμα σαράντα χρόνων. Δεν πουλάει, μας έλεγαν οι εξ Ελλάδος αδελφοί. Πόσο δίκαιο είχαν. Και ποιος να αγοράσει, όταν χρήμα δεν υπάρχει! Εδώ δεν υπάρχει χρήμα για να αγοράσει ο γονιός φαγητό για το παιδί του. Με άδειο στομάχι κανείς δεν σκέφτεται τίποτε άλλο, παρά την επιβίωσή του.

Έτσι η σκέψη, η έγνοια, η αγωνία για το Κυπριακό περνά σε τρίτη και τέταρτη μοίρα. Ίνα πληρωθεί το ρηθέν «νηστικό αρκούδι δεν χορεύει». Και το φαινόμενο διαπερνά το σύνολο, από την κεφαλή ώς τον τελευταίο πολίτη. Εκτός φυσικά από τον αντίπαλο στην άλλη πλευρά, που συστηματικά και μεθοδικά χτίζει ανενόχλητος πια, στη βάση των σχεδιασμών του.