Οι δυο από τις τρεις εξουσίες της συντεταγμένης κυπριακής πολιτείας βρίσκονται τα τελευταία εικοσιτετράωρα κυριολεκτικά στο πόδι. Κυβέρνηση και Βουλή νυκτοξημερώνονται σε συσκέψεις και συνεδριάσεις, άλλες επίσημες και άλλες ανεπίσημες. Διαβουλεύονται συνεχώς στα κρυφά και στα φανερά.

Τρέχουν να προλάβουν να ψηφίσουν έγκαιρα τους νόμους που σχετίζονται με τις εκποιήσεις. Βάζουν χρονοδιαγράμματα που είναι, λένε, αδιαπραγμάτευτα, αλλά την επόμενη στιγμή τα υπερκεράζουν οι ίδιοι. Βρίσκονται υπό την απειλή της Τρόικας, αλλά τα καταφέρνουν και μεταθέτουν την επιβολή της ποινής. Τέλος πάντων έχουν στήσει ένα σκηνικό τρόμου, με τους ιδίους να πρωταγωνιστούν.

Εμφανίζονται στην κυπριακή κοινωνία ως να έχουν αναλάβει να φέρουν σε πέρας τιτάνιο έργο και πρέπει να τους προσκυνούμε για την αυτοθυσία τους. Κάνουν ότι ξεχνούν πως αν όντως βρισκόμαστε στα όρια της καταστροφής, οι υπαίτιοι βρίσκονται ανάμεσά τους. Κάνουν ότι ξεχνούν πως το θέμα δεν προέκυψε ξαφνικά.

Καμώνονται πως αίφνης παρουσιάστηκε μπροστά μας και σπεύδουν να το αντιμετωπίσουν. Κι όμως όλοι μας γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το θέμα με τις εκποιήσεις δεν είναι σημερινό. Χρονολογείται. Πολύ πριν από τον Μάρτη του 2013. Αλλά και από εκείνο τον Μάρτη και εντεύθεν, συζητήθηκε πολλάκις αλλά αφέθηκε να αντιμετωπισθεί αργότερα.

Το αργότερα είναι το σήμερα, όταν τα χρονικά περιθώρια είναι ήδη ξεπερασμένα. Από τον περασμένο Απρίλη είχε τεθεί κάπως πιο επίμονα. Κι όμως αφέθηκε να διαρρεύσει ολόκληρο το καλοκαίρι χωρίς ουσιαστική ενασχόληση με το πρόβλημα. Κι όλοι γνώριζαν ότι το τέλος Αυγούστου είχε τεθεί σαν το τέρμα και η κατάληξη. Όμως ο Αύγουστος ήταν ο μήνας των διακοπών.

Οι ταγοί σκόρπισαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα για ξεκούραση. Κάποιες συσκέψεις που έγιναν ήταν μάλλον για το θεαθήναι. Τώρα, με όλα τα χρονικά όρια ξεπερασμένα, έχουν μπει τα δυο τους πόδια σ' ένα παπούτσι.

Κάτω από τρομερή πίεση Κυβέρνηση και Βουλή καλούνται να πάρουν τις αποφάσεις τους, οι οποίες θα είναι τελεσίδικες και χωρίς τη δυνατότητα επανόρθωσης. Κι αν ισχύουν τα όσα μας λένε συνεχώς, τυχόν λάθος απόφαση θα έχει απροσμέτρητες συνέπειες για την οικονομία και τον λαό.

Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη μιας τέτοιας απευκταίας εξέλιξης; Το πιο πιθανό, κανείς. Όμως τη νύφη ξέρουμε ποιος θα την πληρώσει. Όπως πάντα, αυτός που φταίει λιγότερο. Ο λαουτζίκος.